گفتوگو با همرزم شهید همت
وقتی قفل خاطراتش شکست…
هستند هنوز مردانی از جنس بلور، مردانی پاک که یادگار آن روزها هستند که تو تازه متولد شده بودی. آن زمان که گفتند «خرمشهر را خدا آزاد کرد».
به گزارش افکارنیوز، خیلیها فکر میکنند انسانهای خوب تنها فرشتهها هستند، اصلاَ فکر میکنند انسان خوب دیگر وجود ندارد؛ یا تنها در کتابها میتوانی آنها را پیدا کنی و بین سطر سطر کتابهای قدیمی داستان بزرگی و بزرگ مردیشان را بخوانی.
اما هستند هنوز مردانی از جنس بلور، مردانی پاک که یادگار آن روزها هستند که تو تازه متولد شده بودی. آن زمان که گفتند خرمشهر را خدا آزاد کرد.
انسانهایی مثل من و تو با آرزوهای دور و دراز. با آرزوی تحصیل و عشق به تشکیل خانواده. انسانهایی با مادرانی چشم به راه و کودکانی اشک به چشم که زمزمهی شب و روز و خیالشان بابا بابا است!
آری! بودند مردانی که برای ماندن من و تو مردانه جنگیدند و مردانه ایستادند تا ما امروز نفس بکشیم.
به گزارش ایسنا، «حاج ابراهیم چترایی»، یکی از همان مردان است که در ۱۶ سالگی از زمین و زمینیان دل بُرید تا ما زندگی کنیم. او یکی از پاهایش را به جنگ هدیه کرد و با بدنی بازگشت که آثار جنگ درصدی از آن را اشغال کرده بود.
یادوارهی شهدا بود که حاج ابراهیم چترایی را دیدیم. گوشهای بر دیوار مزار شهدای گمنام تکیه داده بود و اشک میریخت و زیر ماسک سفیدش زمزمه میکرد. در یک عالم دیگر بود که ما خلوتش را به هم زدیم.
به یاد هم رزمانش میگفت: اگر یاد و خاطرهی آنان را از ذهنمان پاک کنیم، یعنی شهدا را فراموش کردهایم.
انسانها سبب جاویدان شدن یاد و خاطره شهدا هستند و قدرنشناسی ما انسانها سبب فراموش شدن کسانی خواهد شد که حماسه آفریدند و انقلابی به پا کردند.
او همرزم شهید خرازی است و جوانها را پاکترین موجودات روی زمین میداند. «به جوانها بارها گفتهام و میگویم دلهای پاکی دارند، چون آیینه بیزنگار. گاهی جوانانی را میبینی که سیمای ظاهرشان برخلاف باطنشان است و این همان پاکی سیرت آنها را نشان میدهد.»
پیروزی انقلاب هم نتیجه اعتماد به جوانان بود. بزرگترها هم باید جوانان را چون دوران دفاع مقدس باور کنند و همانطور که دیدند پیروزی انقلاب نتیجهی باور جوانان ۱۵-۱۶ سالهای بود که در آن سهیم بودند. نداشتن اعتماد به توانایی و استعداد جوانان موجب کندی پیشرفت و قرار گرفتن آنها در مسیرهای نادرستی میشود که تیرگی قلب آنها را به همراه دارد.
از حاج ابراهیم خواستیم خاطرهای که تا امروز بر طاقچهی دلش نگهداری کرده و مُهر سکوت بر آن زده است، بگوید. در میان صدای نالههای حاضرین و نوای «کجاییدای شهیدان خدایی» سکوت این جانباز پرمعنا بود. اما گفت: «لحظه ترکش خوردنم و زمانی که گلوله به بدنم اصابت کرد را هرگز فراموش نکردهام. آن لحظه نه تنها دردی را احساس نکردم، بلکه به چنان آرامشی رسیدم که قابل تصور نیست». آن لحظه احساس کردم سرم در دامان کسی فراتر از انسانهای زمین و زمان قرار دارد و من به چنان آرامشی عظیم رسیدهام که هیچگاه آن را تجربه نکرده بودم».
رسیدن به این دیدار و آرامش بیمثال تنها آرزوی من است. وابستگی به دنیا و مادیات چیزی را درست نمیکند و انسانها به جای چنگ و دندان زدن برای به دست آوردن دنیا و مادیات آن، باید از دنیا پلهای برای رسیدن به آسمان بسازند. اگر باورها را در خودتان تقویت کنید، ایمان به خداوند جایگزین تمام شکها و دلبستگی به پوچیها میشود و دنیایی زیبا و سرشار از زیبایی خواهید دید.