حمله لفظی مهدی کرم پور به شفیع آقا محمدیان
مهدی کرمپور از کار گردانان مطرح سینمای ایران در یادداشتی که درروزنامه بانی فیلم منتشر کرده به شدت از عملکرد مرکز گسترش سینمای مستند در زمینه نمایش فیلمش انتقاد کرده و نمایش فیلمش بدون اطلاع را مصداق خیانت در امانت دانسته است
به گزارش پارس توریسم، کرم پور دریادداشت خود نوشته:
۱ - فیلم «M. I. S شهری که بود» را زمان محمد آفریده ساختم. سه سال پیش. سیاستی داشت که فیلمسازان در تولیدشان سهیم باشند تا به آخر همراه فیلم در سرنوشتنش مشارکت کنند … برآورد فیلم بالا بود. بنا بود به صورت مشارکتی ۵۰ - ۵۰ با مرکز ساخته شود، اما همه آنهایی که آفریده را میشناسند، میدانند که به او «نه» نمیشود گفت.
میزان مشارکت ۷۵ به ۲۵ به نفع مرکز شد با همان برآورد ۵۰ درصدی! اما در تولید همان طور که پیشبینی میشد، هزینهها بیش از برآورد مرکز شد. گفتم باقی ۷۵ درصد سهم مرکز را به همان قیمت خریدارم. اسناد و مکتوباتش باید در بایگانی مرکز موجود باشد. مدیرعامل سابق نپذیرفت. قرارمان همان ماند که ماند.
۲ - اولین نمایش فیلم در جشنواره سینما حقیقت؛ ازدحام به حدی است که نتوانستم وارد سالن شوم. از دوستانم مرتضی رزاقکریمی، محمد باغبانی، حبیب ایلبیگی و … عذرخواهی کردم. مجبور شدند ایستاده فیلم را تماشا کنند. جمعیت زیاد اجازه ورود خودم را به سالن سینما فلسطین نداد و از لذت دیدار اولین نمایش فیلم بر پرده محروم ماندم.
۳-۲۹ اسفند روز ملی شدن صنعت نفت است و آفریده میخواهد نمایشی در سالن کوچک مرکز بگذارد. مسؤولی از وزارت نفت قرار است بیاید. من و فرهاد ورهرام و نازنین مفخم، عوامل فیلم به احترام آفریده میرویم. تعطیلی شب عید است و همه سفرند. حتی کارمندان مرکز. جمع کوچکی هستیم. فیلم را میبینیم و گپ میزنیم. نمایش خصوصی است که باید به صورت فرمال در چنین روزی باشد و مدیران مرکز آن مسؤول را برای فیلمهای دیگر کار دارند. لابد.
۴ - در روزنامهها میخوانم که اولین برنامه نمایش عمومی فیلمهای مستند در سینما سپیده، فیلم ۴ سانس در روز بر پرده است. تعجب میکنم. این چه اکرانی است؟ تبلیغاتش کجاست؟ این چه شیوه اطلاعرسانی برای سینمای مستند است؟ چرا ۴ سانس؟ چرا حالا؟ چرا سینما سپیده؟ چرا …
رسم مألوف و همیشگی مرکز مشورت با فیلمسازان بود… همه چیز عوض شده؟ گلایهمندم … لااقل مشورتی میشد … خبری میدادند. با خبرگزاری مهر حرف میزنم.
سابقاً اگر چنین میشد، مدیر فرهنگی بلافاصله تماسی میگرفت و با ملاطفت جویا و پیگیر کار میشد و دلجویی … فردا روزنامه بانی فیلم جوابیهای چاپ کرده که میتواند به عنوان مصداق بارز نشر اکاذیب راهی موزه سینما شود … آن قدر عصبی، تند و پرخاشگرانه است که نمیشود. بیشتر شبیه خودزنی است. خودشان بدون اطلاع فیلم انتخاب کردهاند، حالا فغان که ماست ما ترش است!
نویسنده، روابطعمومی یا مشاور محترمی که متن را قلمی کرده فارغ از ارجاعات جعلی تاریخی، حرفهای و حقوقی، سواد انشایی درستی هم ندارد …
در پایان نوشتار پر غلط آورده: این فیلم فقط به احترام فرهاد ورهرام(که همکار ما در امر پژوهش فیلمنامه بود) انتخاب شده است. برای آنانی که اندک علاقهمندی به سینمای مستند دارد پرواضح است که استاد ورهرام عزیز طی سالیان اخیر چند ده فیلم مستند ماندگار ساخته که با این استدلال فیلمی از خودشان میتوانست انتخاب شود.
حیرت … نه حیرت ندارد!
۵ - قصد جواب دادن ندارم. یک هفته گذشته آن قدر مستندساز و تهیهکننده مستند برای واکنش و نوشتن جوابیه تماس میگیرند که این میزان محبوبیت مدیریت میتواند مثالزدنی باشد.
مشاور حقوقیام تماس میگیرد. نامهای که نویسندهاش مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است را خوانده! از اداره کل نظارت و ارزشیابی متعجب است که چرا خلاف عرف و رویه قانونی بدون در نظر گرفتن سهم مالکیت(ولو یک درصد) فرد حقیقی پروانه نمایش عمومی صادر کرده، از جوابیه که مصداق نشر اکاذیب است و از عمل مجرمانه مدیریت مرکز که در خوشبینانهترین لایحه میتواند خیانت در امانت باشد میگوید …
توضیح میدهم که قصد شکایت ندارم … امر فرهنگ را بیش از این سختگیرانه نمیخواهم. از پیگیریاش تشکر میکنم و گوشی را میگذارم … اما اعتقاداتشان چه میشود؟
شاید که از آنها نگذرند … کتابهای دینی مدرسهشان را خواندهاند … لابد.
۶ - بهمن سال ۸۷ بازرس شورای مرکزی کانون کارگردانان بودم و برای کمک به دوستانم برای تقسیم بلیت های جشنواره به اعضا، به دفتر کانون آمده بودم. مردی با کت و شلوار قهوهای به در ورودی تکیه داده بود و سری بلیت جشنواره به دست داشت.
بعد از آن که با ته لهجه آذری خودش را معرفی کرد فهمیدم که آن مرد خجالتی شفیع آقامحمدیان است و دوستان من در شورای مرکزی به جهت تخصیص تعداد مشخص بلیت به اعضای صنف تنها یک سری بلیت به او دادهاند و او برای رفتن سینما به همراه خانمش، دو سری بلیت میخواست …
گپ کوتاهی زدیم. فکر کردم دیگر فیلم نمیسازد و لابد به کار دیگری مشغول است. از فیلمسازی نپرسیدم.
هر طور بود یک سری دیگر بلیت برایش جور کردم. خیلی تشکر کرد. چهره مشوشاش آسوده شد.
لبخندش و دستان گرم و نگاه مهربانش را هنوز در خاطر دارم …