چرا هالیوود به ریش ژنرالهای جنگ نرم میخندد؟
آقای مسئول ول کن نیست و به هر ترتیبی که شده می خواهد جوان بزرگ شده در مکتب هالیوود را یک شبه تبدیل کند به یک جوان معتقد به مبانی دینی! مثل این می ماند که به کسی که یک عمر غذای ژاپنی خورده، یکدفعه بگویند که از امروز باید غذای ایرانی بخوری. بدیهی است که نمی پذیرد. بدیهی است که نمی خورد.
/ اکبر صفرزاده*: آیا هالیوود کار تهاجم فرهنگی خود را از طریق ساخت فیلم هایی مثل " آرگو " و " سیصد " انجام می دهد؟ آیا غرب کار شبیخون فرهنگی خود را از طریق ساخت و تکثیر فیلم های مستهجن انجام می دهد؟ اگر ما به عنوان فیلم ساز علیه فیلم " آرگو " یا " سیصد " موضع گرفتیم و علیه آمریکا و اسراییل فیلم ساختیم کاری درجهت مبارزه با تهاجم فرهنگی انجام داده ایم؟ فیلم هایی که با عنوان فاخر با بودجه بیت المال ساخته شده اند چقدر توانسته اند ما را درجنگ نرم یاری دهند؟ ملک سلیمان، راه آبی ابریشم، استرداد، لاله، سی و سه روز و پایان نامه و … در
بحثتهاجم فرهنگی چه نقشی ایفا می کنند و چه کمکی به مردم ایران؟ فیلم های فاخری که توسط نهادهای دولتی تولید شده اند به چه اندازه و مقدار توانسته اند مردم ما را در برابر شبیخونهای فرهنگی واکسینه کنند؟ این فیلمها تا چه حد توانسته اند با مردم خود ارتباط برقرار کنند؟ آیا این فیلم ها توانسته اند از علاقه مردم به فیلم های هالیوودی کم کنند؟
علاقه به فیلم های هالیوود؛ چرا و چگونه؟
کودک ما از سه الی چهار سالگی در نبود برنامه های جذاب وطنی، در نبود تصویری زیبا وجذاب از رستم و سهراب و اسفندیار، در نبود تصویری زیبا و جذاب از امام حسین(ع) و یارانش، در نبود تصویری زیبا و جذاب از فرهنگ سرزمینش پای فیلم هایی می نشیند که توسط کمپانی های بزرگ هالیوودی تولید شده اند و فرهنگ و سبک زندگی هالیوودی را تبلیغ و ترویج می کنند. دیدن سه یا چهار انیمیشن جذاب هالیوودی کافی است تا کودک ما را به این نتیجه برساند که اگر کار جذاب و دیدنی می خواهد باید سراغ محصولات پر زرق و برق هالیوودی برود، بدین ترتیب دیدن فیلم های هالیوودی توسط کودک ما شروع می شود و ایشان فیلم به
فیلم و لحظه به لحظه با قهرمانان هالیوود همراه می شنود و با آنها زندگی می کنند، دیالوگهایشان را حفظ می کند و رفتارشان را تقلید، چیستی و چگونگی خوب و بد را از قهرمانان هالیوود می آموزد و همین طورچیستی و چگونگی درست و غلط را وبه تدریج بدانجا می رسد که سبک زندگی هالیوودی برایش می شود تنها سبک درست زندگی!
این کودک همین طور جلو می آید و جلو می آید تا می رسد به دوران جوانی و سن بیست سالگی و به تدریج وارد جامعه می شود و یکدفعه با آدم هایی مواجه که نامشان مسئول است و مجری قانون و وظیفه اشان امر و نهی! حجابت را درست کن. شلواراین جوری نپوش. تی شرت آن جوری نپوش. برو مسجد و از صحبت های حاج آقا استفاده کن. روحیه مذهبی داشته باش و برای ارزشهای ملی و مذهبی خود بجنگد. پایبند شرعیات باش! و…
جوان ابتدا مکثمی کند سپس تمام داشته های تصویری خود که در مدت بیست سال گذشته در ذهنش ذخیره شده اند را مرور می کند، اما در آنها نه نشانی از حجاب می بیند نه از مسجد نه از حاج آقا نه از روحیه مذهبی و نه ازشرعیات. ذهن او پر است از انواع و اقسام شرک ها، راتاتوی ها، داستان اسباب بازی ها، ارباب حلقه ها، مرد عنکبوتی ها و …
بنابراین جوان نمی فهمد که آقای مسئول چه می گوید و واقعا نمی فهمد. اما آقای مسئول ول کن نیست و به هر ترتیبی که شده می خواهد جوان بزرگ شده در مکتب هالیوود را یک شبه تبدیل کند به یک جوان معتقد به مبانی دینی! مثل این می ماند که به کسی که یک عمر غذای ژاپنی خورده، یکدفعه بگویند که از امروز باید غذای ایرانی بخوری. بدیهی است که نمی پذیرد. بدیهی است که نمی خورد.
* منتقد و کارشناس امور سینمایی