داوران بازنده جشنواره میشوند؟
اعلام کاندیدهای بخش مسابقه فیلم اولی ها، بسیاری را شگفت زده کرد. غیبت فیلم کم خرج و کم ادعایی مثل «خسته نباشید» در بین کاندیدهای بخش بهترین فیلم و بهترین کارگردانی و غیبت فیلم خوب تنهای تنهای تنها در بخش بهترین کارگردانی، و در عوض حضور فیلم بی سر و ته و پرخرج برلین منفی هفت در تمامی رشته ها، نشان می دهد که دست هایی در کار است که همچنان بتوانند از این نمد برای خود کلاهی بدوزد.
سینمای ایرات سالهاست با یک مشکل بزرگ روبه روست. مشکلی به نام سینمای دولتی. وجود این مشکل باعثمی شود افراد با بضاعت کم هنری، بدون زحمت اسم کارگردان و تهیه کننده را یدک بکشند و برای خودشان کسی بشوند.
برای توجیه کردن تامین کننده بودجه هم دیالوگ های خاص در فیلم قرار می دهند و به فیلمشان معنا گرا می گویند و قیافه مظلوم به خودشان می گیرند که بضاعت سینمای ما همین است و بوجه فیلم خود را با آثار هالیوودی مقایسه می کنند!
وقتی از بعضی کارگردان های سیما سوال می شود چرا فیلم تلویزیونی می سازید پاسخ می دهند که فیلم قبلی شان شکست خورده و برای گذران زندگی رو به تلویزیون آورده اند! اوضاع نهادهایی مثل فارابی و حوزه هنری هم دست کمی از تلویزیون ندارد.
اما امسال در جشنواره یک اتفاق مهم افتاده، کارگردانان بی ادعا با همان بوجه دولتی اما با رقم بسیار کمی فیلم های درخشانی ساخته اند. فیلم هایی که اگر به آنها توجه شود و مورد استقبال قرار بگیرد، سینما را از یک کالای تجاری به یک محصول فرهنگی تبدیل می کند.
اعلام کاندیدهای بخش مسابقه فیلم اولی ها، بسیاری را شگفت زده کرد. غیبت فیلم کم خرج و کم ادعایی مثل «خسته نباشید» در بین کاندیدهای بخش بهترین فیلم و بهترین کارگردانی و غیبت
فیلم خوب تنهای تنهای تنها در بخش بهترین کارگردانی، و در عوض حضور فیلم بی سر و ته و پرخرج برلین منفی هفت در تمامی رشته ها، نشان می دهد که دست هایی در کار است که همچنان بتوانند از این نمد برای خود کلاهی بدوزد.
واقعا کجای فیلم برلین منفی هفت قابل دفاع بود؟ و اصلا حیف نیست وقتی می شود با بوجه برلین منفی ۷؛ ده تا فیلم مثل خسته نباشید ساخت، چه احتیاجی به برلین منفی هفت؟ آیا نشان دادن گفتمان صلح و دوستی ایران برای مردم جهان در تنهای تنهای تنها نمود بیشتری یافت یا در برلین منفی هفت؟
مینو فرشچی، ابراهیم فیاض، مسعود فراستی، محمدرضا عرب، حسین زندباف، مانی حقیقی و فریدون حسنپور داوری آثار بخش «نگاه نو» را برعهده دارند. داورانی که بعضا از چهره های قابل احترام حوزه های مختلفند. افکار عمومی بی صبرانه منتظرند نظر فراستی را درباره این فیلم ها بدانند یا نظر ابراهیم فیاض را تا ببینند کدام قسمت برلین منفی هفت بوده که این فیلم را قابل ستایش و دیدنی کرده است؟
فقط خدا کند حب و بغض و دعوا بر سر حوزه هنری و تحریم فیلم ها نباشد که اگر باشد باید داوران را بازنده بزرگ جشنواره نامید.