واکنش کارگردان " تن تن " به منتقدان
آروند دشتآرای کارگردان " تن تن و راز قصر مونداس " در واکنش به نقدهای وارد شده به نمایشاش اعلام کرد اگر این کار طبق سلیقه عدهای نیست میتوانند در کنار نقد آن حداقل یک خسته نباشید هم بگویند.
مجموعه داستانهای " تن تن " یادآور خاطرات خوشی از کودکی و نوجوانی نسلی است که این روزها ممکن است خودشان به پدر و مادرهایی تبدیل شده باشند و خواندن این داستانهای مصور را به فرزندانشان پیشنهاد میدهند. دیدن تن تن روی صحنه تئاتر نیز برای ما ایرانیها آن هم توسط یک کارگردان جوان و با استعداد ایرانی جالب توجه است چون شکلگیری کاراکترهای جذابی مثل تن تن، میلو، کاپیتان هادوک، بیانکا کاستافیوره و… روی صحنه تئاتر برای افراد خاطرهانگیز است.
در بخش اول از نشست نمایش " تن تن و راز قصر مونداس " که با حضور دستاندرکاران این نمایش برگزار شد، درباره چگونگی شکلگیری این نمایش و شخصیتهایش با آروند دشتآرای کارگردان، طناز طباطبایی و سعید چنگیزیان بازیگران اثر به بحثو تبادل نظر پرداختیم که آنچه در پی میآید حاصل گفتگوی فریبرز دارایی و آروین موذنزاده با کارگردان و بازیگران این اثر است.
* زمانی که نام " تن تن " به میان میآید حسی نوستالوژیک برای عدهای شکل میگیرد که همین حس، کنجکاویها را برای دیدن این اثر روی صحنه زیادتر میکند. از آنجا که در عرصه بینالمللی هم " تن تن " کمتر روی صحنه تئاتر رفته بنابراین اولین سوالی که به ذهن میرسد این است که کدام داستان تن تن قرارست نمایش داده شود و یا اینکه ترکیب چند داستان را روی صحنه میبینیم. شما به عنوان کارگردان از چه زاویهای به تن تن نگاه کردید و چگونه به سمت روایت آن رفتید؟
- آروند دشتآرای: من همیشه کارهایم را با یک سوال آغاز میکنم و کارهایم براساس پاسخ به همین پرسش شکل میگیرد. مثلا در نمایش قبلیام " کمی تاب بخورم " به دنبال پاسخ به این پرسش رفتم که چگونه میشود میزانسن در محور " y " ها باشد و همین سوال من را یک سال و نیم، دو سال به دردسر انداخت. در این نمایش هم اصلیترین سوال این بود که چگونه میشود تن تن را روی صحنه تئاتر برد و در واقع هیچ ایده دیگری هم وجود نداشت. سوالم این بود که چطور میشود یک کمیک استریپ را بازخوانی کرد.
الان میبینم که فصل جدیدی در ادبیات نمایشی ما باب شده و آن هم بازخوانی از داستانهای مصور و کمیک استریپ است و مطمئنم در سالهای آینده هم حتماً بازخوانیهایی از دیگر داستانهای مصور در تئاتر کشورمان خواهیم داشت، مثلا بازخوانی از " بتمن " و " اسپایدرمن " و …، مثل موجی که در دهه ۷۰ با بازخوانی متون شکسپیر در کشور ما آغاز شد. البته ابتدا مقاومتهایی وجود خواهد داشت اما در طول زمان شاهد این اتفاق به وفور خواهیم بود.
و اما درباره تن تن باید بگویم این اثر جزو کتابهایی بود که در دوره نوجوانی روی من تاثیر بهخصوصی داشت. مساله دیگر که برایم مطرح بود اینکه با وجود طرفدارانی که تن تن در ایران دارد چطور میتوانیم آن را روی صحنه ببریم. چون به لحاظ جلوههای ویژه، تئاتر ایران توانایی و امکانهای مختلفی ندارد که تاثیر بصری و جادویی خود را بگذارد.
ما میدانستیم که با جادوی " هرژه " و همچنین انیمیشن تن تن که اسپیلبرگ آن را ساخته و با جدیدترین تکنولوژیهای بصری و جلوههای ویژه تولید شده است، روبرو هستیم اما این خطر را پذیرفتیم. من وامدار تن تن هستم و از سوی دیگر نسبت به جریانی که این روزها در تئاتر ما جریان یافته است، دلزدگی پیدا کردهام. در واقع خود من و گروهم یکی از پایهگذاران جریان تئاتر معاصر ایران بودیم اما معتقدم که باید ایستاد و با فاصله به این جریان نگاه کرد.
نیاز شخصی من این بود که نمایشی با حداقل سنگینی ممکن و به دور از پیچیدگی روی صحنه ببرم که تن تن برای این شکل ساده اجرا مناسب بود. البته رفتن به سمت نمایش " تن تن " زیاد هم آسان نبود، جسارت میخواست چون در این شرایط اقتصادی نامناسب روی صحنه بردن نمایشی با ۲۰ بازیگر، ۴۰ دست لباس، طراحی و اجرای گریم سنگین و اینکه بتوان گروه را در پنج ماه تمرین و دو ماه اجرا زنده نگاه داشت، کار بسیار سختی بود. این نمایش بدون هیچ بودجه دولتی روی صحنه رفته است نه حتی پشتوانه شرکت تبلیغاتی بزرگی پشت اثر است نه ارثیه پدری و بودجه شخصی و نه حتی حمایت اسپانسر.
در واقع " تن تن " کاملا روی پای خودش ایستاده و تنها با کمک عدهای از دوستان که حاضر شدند در این شرایط اقتصادی پولی را بدون بهره به ما قرض بدهند تا ما از منبع فروش گیشه این پول را به آنها بازگردانیم، شکل گرفته است. حتی نمایش برای بازیگران هم هیچ دورنمای اقتصادی ندارد و همین مساله جرات و جسارت بزرگی را میطلبد. اگر از " تن تن " استقبال نمیشد معلوم نبود تکلیف ما و بازیگران چه میشود. متاسفانه با وجودی که این نمایش خوب میفروشد اما امکان تمدید ندارد تا حداقل هزینههای ما پر شود. اما در مجموع ما با دو اجرا رفتن و فشار آوردن به گروه برای روی صحنه بردن اثری باکیفیت، کار
را ادامه می دهیم. متاسفانه این روزها در تئاتر ما همه چیز به سمت سادهسازی پیش می رود. مثلاً به جای طراحی و دوخت لباس به سمت خرید لباسهای تاناکورا میروند. در این اثر هم فشار عجیبی برای حذف گریم روی من بود.
* حذف گریم اتفاق اشتباهی بود که خوشبختانه شما زیر بار ان نرفتید. تماشاگر تصویر ذهنیای از شخصیتهای این داستان دارد و اگر گریمها حذف میشد نمایش نمیتوانست تاثیر درستی بر مخاطب بگذارد. در واقع یکی از دلایل استقبال تماشاگران به ویژه نوجوانان گریم طبیعی بازیگران است و اگر گریم حذف میشد تعدادی از مخاطبان را از دست میدادید.![]()
- دشتآرای: کاملا درست است، چون من این شخصیتها را از هرژه خالق شخصیتهای تن تن وام گرفتهام و ما ابدا نمیتوانستیم با جزئیات تصویری کار شوخی کنیم. شاید میتوانستیم روند قصه را دستکاری کنیم اما جزئیات تصویری را نه. یکی از سختترین کارها را سعید چنگیزیان در نقش تن تن انجام داده است. سعید بازیگر سه بعدی را به بازیگر دو بعدی تبدیل کرده است. یعنی هر فریم از این نمایش را که نگاه کنید تن تن را به صورت دو بعدی در تصویر می بینید و یا حتی ژستهایی که حسن معجونی در نقش کاپیتان هادوک گرفته است.
در واقع ما به لحاظ جلوههای تصویری هم بازخوانی درستی از یک اثر تصویری ارایه میدهیم. متاسفانه برخی افراد بدون اینکه شرایط سیاسی، اجتماعی، اقتصادی کشور را در نظر بگیرند و به این نکته توجه کنند که این نمایش کاملا خصوصی و با بودجه شخصی و بدون حمایتهایی که از آثار دولتی میشوند روی صحنه رفته است، کل کار و زحمت ما را زیر سوال میبرند. آنها به این مساله فکر نمیکنند که آروند دشت آرای یک سری کارها را بلد است و در آثار قبلیاش هم نشان داده است که میتواند. محمد چرمشیر را هم همه از سابقه درخشانش به یاد می آورند و بازیگران هم می دانند که چه کار می کنند پس تلاش این گروه
را نباید به راحتی زیر سوال برد.
اگر ما سیاستگذاری درستی در زمینه فرهنگ داشتیم، این نمایش باید مورد حمایت قرار می گرفت. همه ما می دانیم که بهمن و اسفند فصل مرده تئاتر است و تماشاگران کمی به دیدن نمایشها می روند اما خوشبختانه " تن تن " توانسته مردم دلزده را به سالن نمایش بکشاند. چطور عدهای زحمت چندین ماهه یک گروه را با برخی سخنان نسنجیده زیر سوال می بردند؟ چطور می توان یک پل ۱۰ متری بدون ستون را که ۲۰۰ تن وزن را تحمل میکند، انکار کرد؟ برای زدن این پل زحمت بسیار زیادی کشیده شده است که با مهندسی سازه بتوان بدون ستون پل به این محکمی و عریضی را روی صحنه تئاتر زد. چطور میتوان بازیهای دقیق این
نمایش را انکار کرد؟ ممکن است تن تن سلیقه عدهای نباشد اما حداقل اگر ما را تایید نمیکنند یک خسته نباشید بگویند.
* این مساله همیشه وجود داشته که افرادی که زمانی در یک گروه و یا جریانی خاص بودند زمانی که از آن جدا میشوند به منتقدان جدی آن جریان تبدیل میشوند. البته در نقدهایی هم که شده توقعاتی از آروند دشتآرای که چندین سال است یک روند را طی میکند، مطرح میشود و انتظار این است که آزمون و خطا در کار جدیدش کمتر شده باشد یا مثلاً محمد چرمشیر به تازگی نویسنده نشده است. نمایشنامه " کبوتری ناگهان " یکی از آثار ماندگار ادبیات نمایشی ما در حوزه دیالوگنویسی به قلم اوست. همه اینها به یک توقع تبدیل میشود که ممکن است از طرف مخاطبان برآورده نشده باشد.
- دشت آرای: این سوال اگر به این شکل پرسیده شود که هدف ما و چگونگی نگاهمان به پروژه " تن تن " چگونه بوده، کاملا درست است. به این شکل که اگر کس دیگری بود و صورت مساله دیگری داشت شاید نمایش به سمت و سوی دیگری می رفت. اما تجربه ما ثبت می شود و راه را برای افراد دیگری که می خواهند از روی داستان های مصور بازخوانی کنند، باز میشود. این اولین تجربه ما بود و می دانیم که دیکته نوشته شده غلط دارد و آزمون و خطاهای ما میتواند برای دیگران مفید واقع شود. باید دید چرا تا به حال کسی به دنبال اجرای " تن تن " نرفته است. در کل دنیا هم فقط دو بار این اتفاق افتاده و آن هم به کمک بنیاد هرژه بوده
است.
این تجربه ما و تجربه اول محمد چرمشیر در اقتباس از یک کمیک استریپ بوده است. طبعا کار ما ایرادهایی دارد و شاید تجربه دوم ما کاملا متفاوت باشد. حداقل کاری که این نمایش کرده علاقمند کردن تعدادی نوجوان به تئاتر است و ما عکس العمل های باورنکردنی از آنها می بینیم. " تن تن " بدون متوسل شدن به نوعی خاص از طنز و هجو شخصیتهای سیاسی که این روزها وسیله جذب تماشاگر شده است، توانسته مخاطبان زیادی جذب کند. ما از اول میدانستیم که قرارست یک داستان ساده بدون چفت و بست را روایت کنیم. در واقع جزئیات نمایشنامه در روند کلی داستان برای ما اهمیت داشت چون داریم به یک پرفورمنس نزدیک می
شویم. قرار بر باورپذیری نبوده و تنها میخواستیم موقعیت های واقعی را به صورت اسلپ استیک روی صحنه ببریم.
* آقای چنگیزیان نوع نگاه شما به " تن تن " چگونه بود؟ به هر حال شما هم از نوجوانی پیشزمینه ذهنیای نسبت به این داستانها داشتید. وقتی که قرار شد در نقش " تن تن " به ایفای نقش بپردازید چه احساسی داشتید و چطور با این شخصیت نوستالوژیک برخورد کردید؟ آیا با حرفهای دشت آرای در این زمینه موافقید؟
- سعید چنگیزیان: نتایج روی صحنه رفتن نمایش " تن تن " شاید هنوز کاملا واضح نباشد ولی تاثیرش را در آینده متوجه خواهیم شد. برخی شبها انرژی تماشاگران نوجوان ما به حدی است که باعثتعجبمان میشود. برخی شبها هم که تماشاگران ما بزرگسال هستند اجرای ما شور و هیجان شبهای قبل را ندارد و نوع برخورد و مواجه ما با بازیگران هر شب متفاوت است؛ شبهایی است که برخی تماشاگران بزرگسال میخواهند نوجوانان را ساکت کنند تا مثلا تمرکزشان از بین نرود در صورتی که باید این نوجوانان را درک کرد. مگر خود ما زمانی که با تن تن مواجه شدیم چند سالمان بود. پس شاید لازم باشد تماشاگران بزرگسال ما
هم هنگام تماشای این نمایش روحیه انتقادی خود را کنار بگذارند و بیواسطه و مستقیم با اثر برخورد کنند.
- دشت آرای: متاسفانه تربیت تماشاگر پادگانی در همه آثار ما باب شده است. در نمایشهایی از جنس " تن تن " اصلا لازم نیست تماشاگر آنقدر که روی تئاترهای دیگر متمرکز میشود، روی این اثر هم تمرکز کند چون جنس این نمایش از جنس دیگری است. من اگر تماشاگری دیر بیاید حتی نیم ساعت بعد از اجرا هم او را به سالن نمایش راه میدهم.
تئاترهایی هست که ما حتی یک ثانیه اش را هم نباید از دست بدهیم و تماشاگر به یک تمرکز بالا احتیاج دارد. مثلا در " سگ سکوت " انگار قرار بود یک اتفاق آیینی ویژه برای تماشاگر بیافتد اما در " تن تن " هر چقدر صدای جیغ و خنده تماشاگر بیشتر باشد ارتباط بیشتر شکل می گیرد. تماشاگر ما در این نمایش وقتی می آید که یک داستان درخشان و با چفت و بست را دنبال کند بر دام نفهمیدن و ترس از دست دادن نمایش می افتد.![]()
- طناز طباطبایی: یکی از مشکلات ما در این نمایش این بود که خومان هم می دانستیم کار قصه ندارد. در صورتی که تمام ماجراهای تن تن همیشه از یک نقطه شروع و در یک نقطه به اتمام می رسد اما این قصهگویی در کار ما اتفاق نیفتاده است. اما زمانی که می بینیم کودکی با لذت به تماشای کار نشسته و آن را دنبال می کند مطمئن می شویم که کارمان را درست انجام داده ایم.
چیزی که ما ابتدا فکر می کردیم این بود که تن تن حتما باید کارهایی فوق العاده انجام دهد تا ما او را به عنوان تن تن قبول کنیم اما بعدها که به این مساله فکر کردم دیدم ما همیشه دنبال این هستیم که یا پیام ویژه ای در آثارمان بدهیم و یا از لحاظ اجرایی کاری فوق تصور را انجام دهیم. اما زمانی که واکنش کودکان را دیدم مطمئن شدم که با چیدمان این لحظات جذاب کنار یکدیگر مثل ماجرای انگشتر کاستافیوره و یا سوخت تورنسل ما موفق عمل کرده ایم. نمایش " تن تن " آنقدر قصه متفکرانه ای ندارد که تماشاگر درگیرش شود اما به همان نسبت آنقدر داستانک های کوچک و جذاب کنار هم دارد که تماشاگر را جذب خود
کند. این داستانک ها تا ابد قابلیت ادامه دادن و جذاب ماندن دارند.
اگر ذهن تماشاگر بزرگسال هم بدون قضاوت و پیش بینی وارد سالن شود از کار ما لذت خواهد برد. خود کارتن های " تن تن " هم سرشار از همین قصه های جزیی و جذاب است و محمد چرمشیر به درستی این قصهها را در متن به کار گرفته است. البته خود من از ابتدا یکی از منتقدان نمایشنامه بودم و فکر می کردم که کار بدون قصه جلو نمی رود. مثلا احساس می کردم که میلو چه نقشی می تواند در پیشبرد داستان داشته باشد و چرا مثلا در کشف و رمزگشاییها همراه تن تن نیست اما بعد متوجه شدم که تصورم درست نبوده و برعکس به میلو در این نمایش خیلی پرداخته شده است.
ممکن است میلو زیاد در ماجراجوییهای تن تن حضور نداشته باشد اما شخصیتش آنقدر با جزئیات نوشته شده و کنش های متفاوتی از او می بینیم که حضورش در نمایش غیرقابل انکار است. برخی تماشاگران ممکن است ناراضی از سالن بیرون بیایند و بگویند چرا قصه چفت و بست لازم را نداشته اما باید قبول کنیم که این هم یک شکل از نمایش است. تماشاگر می تواند به راحتی از نمایش لذت ببرد اگر خود را درگیر جزئیات جذاب نمایش کند به جای اینکه به دنبال یک خط قصه مشخص باشد. من معتقدم دیالوگ ها، بازی ها و واکنش های کاراکترها و جذابیت ظاهریشان همگی از متن خوب چرمشیر می آیند. چون تاکید چرمشیر بر روی تک لحظه ها
بوده است و شاید اگر ما متنی کلاسیک داشتیم کاراکترها آنقدر جذاب نمی شدند بنابراین تاکید چرمشیر بر روی تک لحظه ها بوده است.
* به هر حال شما می دانستید که همه مخاطبان شما کودک و نوجوان نیستند و نمایش در سالنی مثل ایرانشهر قرارست اجرا شود که بعد از تئاتر شهر بیشترین مخاطب تئاتری را دارد.
- دشت آرای: کاملا درست است. خود ما می دانستیم که مخاطبان بزرگسال هم از نمایش دیدن میکند و توجهمان تنها روی نوجوانان نبوده است.
* به این ترتیب حتما به این مساله هم فکر کردید که نمایش باید برای مخاطب بزرگسال هم جذابیت هایی داشته باشد.
- دشت آرای: این نمایش مطمئنا تنها مخاطب نوجوان را جذب نمی کند. حتی یکی از تماشاگران ما که مرد مسنی هم بود چند شب قبل من را در آغوش گرفت و در حالی که اشک می ریخت از من تشکر می کرد که او را به دوران نوجوانی اش برده و خاطرات داستان های " تن تن " را برایش زنده کرده ام. بسیاری از تماشاگران ما افراد بزرگسالی هستند که با خط کش هایشان به دیدن این نمایش نمی آیند و به تبع ارتباط بسیار خوبی هم با کار برقرار می کنند.
خیلی از شب ها ما تماشاگر نوجوان نداریم اما سالن از قهقهه و خنده تماشاگر پر می شود. من همیشه در ۴-۵ اجرای اول عادت دارم که پشت سر تماشاگران در سالن می نشینیم و واکنش هایشان را نگاه می کنم. در ۱۰ دقیقه اول نمایش همه دارند شخصیت های معروف نمایش را به هم معرفی می کنند و خوشبختانه تا انتها هم می بینیم که تماشاگر خسته نشده و ما سکوتی در نمایش نداریم. مهمترین مساله این است که " تن تن " در زمستان ۹۱ در تهران اجرا شده است.
* اینکه نمایش " تن تن " توانسته با قاببندیها و خلق کاراکترهای آشنا حس نوستالوژی نسلی را برانگیزد حرفی نیست. اما نکته مورد توجه همان طور هم که خودتان اشاره کردید به متن نمایشنامه باز می گردد. محمد چرمشیر سالهاست که به عنوان یکی از بهترین نمایشنامه نویسان ایران شناخته می شود اما مسالهای در چند سال اخیر مطرح شده که وی بسیار پرکار شده و میگویند چرمشیر طرحی چند صفحهای را در مدت زمان کمی می نویسد و به کارگردان می دهد و این کارگردان است که در روند تمرین تا اجرا طرح را تکمیل می کند. آیا در نمایش شما چنین اتفاقی افتاد یا اینکه از ابتدا با نویسنده بحثو تبادل نظر
داشتید و نمایشنامه ای کامل در اختیارتان قرار گرفت؟
- دشت آرای: من سال هاست که با محمد چرمشیر کار می کنم و این اولین بار نیست که نمایشنامه ای از او را کار می کنم. چرمشیر دایما در حال خواندن و نوشتن است و در جریان تمام متن هایی که از یک سال قبل نوشته و یا برای نگارش به او پیشنهاد شده است، هستم. در طول مدتی که با او همکاری میکنم حتی یک بار هم ندیدم که چرمشیر به کسی طرح بدهد. چرمشیر همیشه نمایشنامه هایش را وفادارانه می نویسد و به شکل عجیبی هم می نویسد. درست است او به سرعت می نویسد و " تن تن " را هم در عرض ۴۵ روز نوشته است. هر روز ساعت ۸ صبح من کلید خانه ام را به چرمشیر می دادم و می رفتم. او در بالکن خانه من این نمایشنامه را ۴۵ روز
نوشت.![]()
چرمشیر بعد از نگارش متن دست کارگردان را برای تغییر کاملا باز می گذارد. بنابراین می توانید هر تغییری که خواستید البته با استدلال و دلیل قانع کننده در متنهایش بدهید. هر پدیدهای یک آسیبشناسی دارد. ما هیچ نویسندهای نداریم جز چرمشیر که آنقدر وفادارانه فقط نمایشنامه بنویسد و جذب فیلمنامه نویسی و سریال نشده باشد.
این ویژگی هم جنبه های مثبت دارد و هم منفی که باعثشده تعداد زیادی نمایشنامه در مدت زمان کمی بنویسد. اما زمانی به همین شخص انتقاد می شد که چرا آنقدر آثارش شاعرانه و پر از مونولوگ های طولانی است. اما آیا در نمایش " تن تن " خبری از مونولوگ های عجیب و غریب و طولانی و روایت های عجیب نیست. نمایش پر از شوخی است و ممکن است این تصور غلط به وجود بیاید که این شوخی ها از خلاقیت کارگردان و یا بداهه گفتن بازیگران باشد در صورتی که همه چیز از متن می آید. چون تجربه و خلاقیت چرمشیر به جای نوشتن دیالوگ در پرداخت شوخی های جذاب و شیرین نمود پیدا کرده است.
متاسفانه در کشور ما هر کس زیاد کار کند حرف و حدیثهایی پشت سرش به وجود میآید. مثلا گروه تئاتر لیو زمانی خیلی پرکار بود و یا آتیلا پسیانی در دوره کارهای اجراهای زیادی روی صحنه داشت و می دیدیم که حرف های بسیاری پشت سرشان می زدند. خود من زمانی که زیاد کار می کردم منتسب به داشتن انواع گاوداریها، دادن کولر به همه روسا و… می شدم!
چه اتفاقی برای جامعه تئاتر ما افتاده که محمد چرمشیری که در سال ۱۷ نمایشنامه می نویسد در مظان اتهام است ولی آقای ایکس که سه سال طول می کشد یک نمایشنامه بنویسد و یک واو از متنش را هم نمیتوانی جابجا کنی، به خودش اجازه میدهد که هر پدیدهای را نقد کند. به نظرم افراد باید با خروجیشان با هم حرف بزنند. من روی ساختمان نمایشنامه چرمشیر حرف دارم و حاضرم درباره اش بحثکنم.
طباطبایی: دقیقا اشتباه منتقدان همین جاست چون ما اگر یک قصه سر راست داشتیم بسیاری از جذابیتهای کار از بین میرفت.
* منظورتان از قصه سر راست، قصههای خود " تن تن " است؟
- طباطبایی: نه منظورم یک قصه سر راست به معنای معمولی است، داستانی کلاسیک که آغاز، میانه و پایان دارد. یک قصه چفت و بست دار. به نظرم هوشمندی چرمشیر در این بود که قصه کلیشهای نشده است. چون همه ما بازیگران در مورد قصه نداشتن متن با چرمشیر خیلی بحثکردیم و او با ما مبارزه کرد. اما در نهایت میبینیم که این " تن تن " متفاوت به نفع کل کار تمام شده است. به نظرم به جای اینکه با این تجربه مخالفت کنیم بهتر است زوایای پنهان آن را کشف کنیم.
* چرمشیر نمایشنامهنویسی است که خودش را به یک یا دو نفر محدود نکرده و برای همه نسلها مینویسد؛ حتی کارگردانهای جوان و کم تجربه. اما اگر بخواهیم نقد منصفانهای داشته باشیم این سئوال پیش میآید که چرمشیرِ باسابقه چرا در سالهای اخیر آثاری متفاوت از سبک و سیاق همیشگیاش می نویسد. درباره کار شما نیز این سوال برای مخاطبی که از قبل " تن تن " را میشناسد شکل میگیرد که قرارست به دیدن کدام داستان " تن تن " بنشینند و یا اینکه قرارست نمایش از ترکیب چند داستان مختلف مثل انیمیشنی که اسپیلبرگ ساخته است، تشکیل شده باشد. در ذهن تماشاگر پازلی در هم ریخته شکل میگیرد و
نمیتواند ارتباط داستانکها را با قصهای که از قبل خوانده پیدا کند. البته وارد شدن به قصه " تن تن " کار خطرناکی است و ممکن بود با واکنش منفی تماشاگر روبهرو شوید. شما چه رویکرد و تمهیدی برای این واکنشها اندیشیدید؟
- دشتآرای: البته کاری که چرمشیر کرده با کاری که اسپیلبرگ انجام داده و از سه داستان تن تن الهام گرفته است، خیلی فرق میکند. در این کار ما شخصیتها و ویژگیهایشان را از داستان اصلی وام گرفتیم و آنها را در داستان تازهای قرار دادیم. نمایش ما پر از تکه داستانهای کوچک است. در واقع نمایش به پرفورمنس نزدیک میشود و در عرض کش میآید. این قصه چفت و بستدار پلیسی به نفع پدید آمدن لحظه های ناب نمایشی در ساختمان نمایش بلعیده شده است. این اتفاقات تعمدی روی داده است. بنابراین بازیگر در این نمایش مهمترین رکن است و بازیگرست که همه چیز را شکل می هد. منطق اسلپ استیک هرژه جز
این نیست.
قصههای تن تن هم هیچ كدام گرههای دراماتیک پیچیده ندارد و هیچ كدام داستانهای آگاتاكریستیوار نیست. ویژگی "تن تن"به تصاویری باز می گردد كه هرژه كشیده است. هیچ كدام از ۲۴ داستان تن تن ویژگیهای ماجراجویانه خاصی ندارد. مهم تصاویر هستند در این نمایش هم ۸۰ درصد زمان تمرین های ما بر تمرین ژست اختصاص یافت كه ژست ها كاملا منطبق با شخصیت های اصلی باشند.