تبلیغات
کد خبر: ۲۰۰۲۲۲

شتر دیدی ندیدی!

شما را بخدا کمی هم بازنگری داشته باشید. تعداد فیلمنامه های تصویب شده یا کتب منتشر شده یا آلبوم های پخش شده ملاک پیشرفت و پرکاری نیست. محتوا را نباید فدای کمیت نمود. بس است این همه رودربایستی و من بمیرم و تو بمیری. بد نیست گاهی هم «انقلابی» باشیم.

شتر دیدی ندیدی!

به گزارش افکارنیوز، از سالگرد سی و چهارمین فجر انقلاب اسلامی مدتی می گذرد و ما هم مثل هر سال هرچه می خواهیم با روش عدم توجه یا به عبارت امروزی آن، شتر دیدی؛ ندیدی و بی خیال و … مُنکری را که دیده ایم بی ارزش انگاریم، بازهم نمی شود. انگار همه دنیا دست به دست هم داده اند تا همچون مرغ سحرگاه، داغ دل ما را تازه تر کنند!

چند روزی از اهدای جایزه اسقاطی اسکار می گذرد و تقریباً در تمام مجلات و برنامه های هنری داخلی و خارجی از این رویداد هدفمند آنچنان یاد می شود که گویی هیچ کس از اینکه این نمایش مسخره مدتهاست برنامه ریزی شده و فیلمنامه آن مثل خوره، مغز تهیه کنندگان آن را خورده تا بالأخره به صورت این روایت مجعول به نمایش درآمده، خبر ندارد.

مثل اینکه این اتفاق قرار است مثل آبی روی آتش، دل یانکی ها را خنک کند، واقعاً یک پدیده هنری بوده است که در محافل سینمایی ما نیز مورد بحثقرار می گیرد و آقایان هم همگی در خلسه ای خوش از برگزاری جشنواره(بخوانید سوگواره!) فیلم فجر، آنهم با صحت و سلامت نظاره گر این مسأله اند.

انگار نه انگار که عده ای آمدند و گفتند و گرفتند و بردند و الباقی هم خندیدند و آقایان هم با پاکی دل و صفای قلب به این مناظر نگاه می کردند و ابراز داشتند که ان شاالله این گفتار ها و رفتار ها از روی قصد نبوده است.

این است که چندی بعد درصدد تکرار آن جوایز بر می آیند و حتماً دست مریزادی دوباره به تمام آنها که همه اعتقادات یک ملت را به سخره گرفته اند، خواهند گفت.

مدتی این تفکر که، " بگذارید فرزندانمان هر کاری می خواهند انجام بدهند اما در خانه و در حضور ما باشند! " موضوع جلسات روانشناختی بود و این شاید راه حلی بسیار ابتدایی جهت والدینی بی اطلاع و علاقه مند به آبروی خانوادگی بود. البته این تفکر بی ارزش همزمان با ورود تکنولوژی جدید(رایانه) و همه گیر شدن آن عمومیت یافته بود.

و این شد که والدین در ابتدا با همین توجیه به تهیه این نشانه تمدن و علم و ترقی اقدام کردند، غافل از اینکه آن طرف آبی ها برای خانه های ما نیز برنامه ریزی کرده اند و از طریق این صفحه شیشه ای حتی افکار فرزندان ما را نیز کنترل و هدایت می کنند.

خلاصه غرض اینها نبود. غرض این تفکر ساده لوحانه بود که گاه از سر نادانی و گاه از سر تنبلی، توجیهی می شود برای کارهای ما. معلوم نیست تا چه زمانی باید ترس خود را از گفتن حقیقت پنهان کنیم. همه جا سخن از مهارت «نه» گفتن و تعلیم آن به نسل جوان است اما خود ما هنوز این مهارت را نیاموخته ایم و با رودربایستی به مطالب اطرافمان بنگریم و با بغض گلوگیر به تاراج همه ارزشهایمان نگاه می کنیم.

پس کجاست شجاعت علوی؟! کجاست استدلال جعفری؟! کجاست قیام مصلحانه مهدوی؟!

تا کی آقایانی که نماینده فرهنگ و ارشاد در جمهوری اسلامی هستند باید بنشینند و با لبخند شاهد سخنان کنایه آمیز و شعارهای مخالف عملکرد سی و چهار ساله ما در جشنواره های مختلف باشند.

اصلاً آنها در این وزارت عریض و طویل چه می کنند. آیا پاسخگوی ندای «أین عمار» آن عزیز بزرگوار در حوزه فرهنگ و هنر بوده اند؟! آیا قحط الهنرمند(!) در سینمای کشور بوجود آمده که هرکس را با هر پیشینه ای در بازیگری و کارگردانی و … بعنوان تئوریسین سینمای امروزمان می پذیریم؟!

آیا این تفکر که، " بگذار در ایران بسازند و بگویند بهتر از این است که بروند زیر پرچم بیگانه باشند "، ادامه همان تفکر ساده لوحانه مسبوق نیست؟!

ما از چه می ترسیم، از آبرویمان؟! از بازنگری در عملکردمان؟! از اقرار به اشتباهاتمان یا از عدم توانایی اداره مجموعه تحت امرمان؟!

هیچ فکر کرده ایم اگر در پس امروز، فردایی باشد چه پاسخ خواهیم داد؟!

موضوعات سینمای ما به کجا رسیده اند؟! به آنجا که ما بگوییم هیس؟!!

چطور تا چند سال پیش برخی از فیلمها مثل «به رنگ ارغوان» و … چندین بار اکران خصوصی می شد یا ابتدا از چندین سرند و چه و چه می گذشت و تازه با تردید به اکران عمومی آن نگاه می شد؟!

و امروزه در حضور پیر و جوان، خرد و کلان هر که هرچه می خواهد می سازد و هرچه می خواهد می گوید و دست آخر هرچه داریم را بعنوان دست مریزاد می ستاند و دهان کجی هم می کند!

آخر ما از چه و از که رودربایستی داریم؟! تا کی باید این اردوگاه اشرف زیر سقف این آسمان و در جوار شهدای ما برپا باشد و گاهی هم به نام جشن خانه سینما جنجال بزاید و گاه با عنوان جشنواره فجر مایه سرافکندگی شود تا آنجاکه مجری جلسه نقد و بررسی فیلمها جرأت نکند به خاطر ساعت نماز مدتی جلسه را به تأخیر اندازد و تازه با بی اعتنایی اهل فن روبرو شده و با نگاهی عاقل اندر سفیه نگریسته شود!

و تازه اگر انتقادی شود با برچسب های پر مصرفی مثل تندرو، افراطی، طالبانیسم، محافظه کار و … خنثی خواهند شد.

باید بدانیم که سینمای آمریکا امروزه درصدد آن است که گذشته اش را بازسازی کند و ما همچنان در پی افکار صهیونیست های پیر کمپانی واگنر هستیم!

ما نمی فهمیدیم که چرا هر ساله در مجلس آمریکا بر سر تصویب بودجه به جهت مبارزه با ایران و جمهوری اسلامی هیچ بحثی صورت نمی گیرد و به راحتی با آن موافقت می شود.

تا اینکه بعد از یکی دو دوره دست به دست شدن ظاهری قدرت در آنجا معلوم شد که همه یک هدف را دنبال می کنند و آن سرکار گذاشتن تمام آحاد بشری است.

نتیجه اینکه امروزه محل هزینه شدن آن بودجه را در جشنواره گلدن گلوب، اسکار و … به وضوح می بینیم و اگر به تندروی متهم نشویم، می گوییم آنها رویشان نمی شود و گرنه می توانستند بدون زحمت، بودجه تصویبی شان را به بلندگوها و پرده های نمایشی خودمان برسانند تا بدون احتیاج به امکانات آنچنانی، این طرف مرزها چنان صحنه هایی بسازند که دست آنها را از پشت ببندند!

واقعاً سیاه نمایی بیش از این نیز ممکن است! ما از «زندان زنان» به «هیس …» رسیده ایم. ما از «درباره الی …» و «زندگی خصوصی» به «من مادر هستم» انجامیده ایم!

کجایند مردان بی ادعایی که پالایش فرهنگی ما را با تمام سختی هایش به جان خریدند اما ذره ای کوتاه نیامدند.
هزاران برچسب و لیبل را پذیرفتند اما انحراف در اصول اصیل انقلاب را برنتافتند.

تا کجا باید پیش برویم تا آقایان متصدی فرهنگ به این نتیجه برسند که باید شجاعت داشته باشند و در مقابل این موج بیاستند و کمی هم به راهی که در پیش رو دارند بیاندیشند و لااقل از همین الان به دور اندیشی و گمانه زنی در مورد گزینش فیلمنامه ها و ساخت آنها و توجیه داوران بپردازند تا ناگهان در میان یکشنبه بازار جشنواره فجر، از دستشان در نرود که مایه تأسف شود!

خلاصه آنچه مرقوم شد فقط مشتی از خروار است. شاید در مجالهای دیگر در زمینه فیلمنامه ها و موضوعاتی که امروز مورد اقبال کارگردانان و تهیه کنندگان قرار می گیرد و شباهتهایی بیشمارشان با کپی های آنور آبی بگوییم.

اما غرض این بود که خط قرمز ما دین ما و عقیده ماست. شما را بخدا کمی هم بازنگری داشته باشید. تعداد فیلمنامه های تصویب شده یا کتب منتشر شده یا آلبوم های پخش شده ملاک پیشرفت و پرکاری نیست.
محتوا را نباید فدای کمیت نمود. بس است این همه رودربایستی و من بمیرم و تو بمیری. بد نیست گاهی هم انقلابی باشیم./ صراط

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات