در گفتگویی با بازیگر سریال «ارمغان تاریکی»؛
نقشی را میپذیرم که آن را باور کنم
آرش مجیدی
آن چیزی که برای من در انتخاب نقش اهمیت دارد، دوست داشتن و باور کردن قصه است. من وقتی قصه را میخوانم خودم را جای مخاطب میگذارم که آیا قصه را دوست دارد و اینکه نقش برای من به عنوان بازیگر چقدر جای کار دارد. ایران: آرش مجیدی را از سریال «و خداوند عشق را آفرید» میشناسیم. او در سریال هایی چون «آخرین گناه»، «زیر هشت» و «رستگاران» بازی کرده است. او این روزها سریال «ارمغان تاریکی» به نویسندگی و کارگردانی جلیل سامان را روی آنتن شبکه سه دارد. به همین بهانه با او گفتوگو کردهایم.
آقای مجیدی در کارهای اخیرتان در سریالهای «رستگاران» و «زیر هشت» جزو نقشهای محوری بودید و حالا در «ارمغان تاریکی» نقش اول سریال را دارید. این نقش اول بودن چطور تجربهای بود؟
من در ابتدا از کارگردان این سریال تشکر میکنم که به من اعتماد کرد، چون نقش سختی بود و چیزی که خیلی اهمیت داشت این بود که آیا تماشاگر من را در این نقش قبول میکرد چون نقش اولی بود که کل قصه را با خود پیش میبرد اما به هر حال در بازخوردهای مردمی معلوم شد که این اتفاق افتاد. آن چیزی که برای من در انتخاب نقش اهمیت دارد، دوست داشتن و باور کردن قصه است. من وقتی قصه را میخوانم خودم را جای مخاطب میگذارم که آیا قصه را دوست دارد و اینکه نقش برای من به عنوان بازیگر چقدر جای کار دارد.
خیلی درگیر کوتاهی و بلندی نقش نیستم مهم این است که نقش را باور کنم و دوستش داشته باشم.
این سریال وقایع سالهای۵۹ تا ۶۰ را روایت میکند ولی به لحاظ زمان پخش در دهه فجر جزو کارهای مناسبتی محسوب میشود. نظرتان درباره تولید کارهای مناسبتی چیست؟
من خیلی با مناسبتی بودن این سریال موافق نیستم، به هر حال این سیاستگذاری تلویزیون بوده است. چون سریال دهه فجر معمولش این است که ده قسمتی و مربوط به پیروزی انقلاب اسلامی باشد. اتفاقات قصه سال ۵۹ تا ۶۰ است و در قسمت آخر به سالهای ۷۵ تا ۸۰ میرسیم.
در هر حال کارهای مناسبتی، مؤثر هستند به خاطر اینکه وقتی مادربزرگهایمان برایمان قصه میگفتند دوست داشتیم شب بعد هم برایمان قصه بگویند.
الآن خیلی از سریالها هم شب پخش میشود که به نوعی مخاطب را جذب کند. وقتی هر شب قصه را تعریف میکنید قطعاً مخاطب درگیر میشود و دوست دارد کار را دنبال کند.
در این مقطع زمانی بیشتر در تلویزیون کارمیکنید. چه زمانی سراغ سینما میروید؟
هر وقت به سینما راهم بدهند(خنده). واقعیت این است که هنوز پیشنهاد دندانگیری برای سینما نداشتم. پیشنهادی که بگویم این نقش ویژه است و دوست داشته باشم این کار را انجام بدهم. همیشه میگویم یک کار تلویزیونی خوب که همه مردم کشورم ببینند بهتر از یک کار سینمایی ضعیف است، خیلی درگیر این نیستم که هم در تلویزیون و هم در سینما کار کنم.
برای من که دوست دارم هنوز تجربه کنم و آزمون و خطا انجام دهم تلویزیون بستر مناسبتری است.
آیا شما بین بازیگری در سینما و تلویزیون تفاوت قائلید؟
خیر، بازیگری یک اسلوب دارد اما قطعاً ظرایفی دارد که برای تئاتر، سینما و تلویزیون باید این ظرایف را رعایت کنیم. هرکدامشان یک قاعده بازی خاصی دارد اما جوهره اصلیشان یکی است.
در ایفای نقشهایشان چقدر ایدهها و افکار خود را به کار میبرید؟
خوشبختانه در کارهایم به تعامل مفید و درستی با نویسنده و کارگردان رسیدم. در این کار دست من بازتر بود چون نقش اول قصه است و تمام مدت این آدم حضور دارد. آقای سامان کارگردان باشعوری است چون به کارش دقت دارد که حسها و سکانسها خوب از آب دربیاید و به همین دلیل گفتمان خوبی را با بازیگرش انجام میدهد و میگوید تو چطور میبینی و اگر تو جای این آدم باشی چه کار میکردی؟ این اتفاق باعثشد ما در دورخوانیهای اول کار به توافق رسیدیم و سر صحنه به روتوش میرسیدیم.
پایان مطلب /