تبلیغات
کد خبر: ۲۱۳۵۲۸

ما ایرانیان سعدی را چقدر می‌شناسیم؟

زمانی در گذشته، هر ایرانی الفبای خواندن و نوشتن را با قرآن و آثار سعدی می‌آموخت و بعد از آن هم حضور سعدی در تمام سطوح تحصیلی دانش‌آموزان ایرانی ملموس و تأثیرگذار بود، آن‌قدر که تقریبا همه حمد و ثنای خداوندی را با بیت‌های آن ادیب بی‌نظیر فراگرفته و به جان می‌آمیختند.

به گزارش افکارنیوز، سعدی شیرازی آن زمان آشنای فرد فرد ایرانیان بود، به‌جای بازی با کلمات و سخن گفتن در بزرگی و تلاش برای اثبات آن‌چه بوده و هست و خواهد بود، کلمات نغز، نصایح، حکایت‌ها، شعرها و … او نقل محافل و ورد کلام هر شهروندی که اندکی ذوق داشت، بود.


آن دوران هرگاه صحبت از بیان حمد و ثنای پروردگار می‌شد، می‌گفتیم: " منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو رود، ممد حیات است و چون برآید، مفرح ذات، پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب … "


اما اکنون سعدی و آرامگاهش تنها دلیلی برای جذب گردشگر است، آن‌قدر که حضور شیخ اجل حتا در کتاب‌های فارسی درسی دوره‌های مختلف هم کمرنگ‌تر شده و دانش‌آموزان اندکی سطری از شعرها و حکایت‌هایش را به ذهن سپرده دارند.


امروز شیراز را با طاووسی که سال‌های سال است در ورودی دروازه‌ قرآن آرمیده، می‌شناسند! و اگرچه مجسمه شیخ را از نقطه‌ای به نقطه‌ای حمل و نصب کرده‌اند، اما نه او و نه حافظ، هیچ یک نه در ورودی‌های شیراز و نه در دیگر نقاط نمودی ندارند، تا آن‌جا که حتا شعرهای این دو بزرگ در ورودی‌ها و حتا نقاط مختلف شهر به چشم نمی‌خورد.


از دیگر سو مقام معظم رهبری بارها لزوم ترویج سبک زندگی اسلامی - ایرانی را مورد تأکید قرار داده‌اند، حال آن‌که اساس و پایه آثار سعدی، این سخنور بی‌بدیل، آموزش سبک زندگی الهی است، اما در تابلوها به‌جای نوشتن از سخنان نغز و پرمایه‌ آنان، کلماتی جا خوش کرده که در دوره‌ای انتقاد شدید برخی فرهنگوران و صاحب‌نظران را به‌سمت مسؤولان فرهنگی شهرداری شیراز، به عنوان متولیان درج آن جملات، متوجه کرد.


در این دوران هرگاه یادروز سعدی فرارسیده، تنها به گفتن از کرامات و مناقب و توانمندی‌های آن شاعر، جامعه‌شناس و ادیب سخنور، اکتفا کرده‌ایم و بسنده، نوشته‌ایم که شیخ‌ مصلح الدین سعدی شیرازی، چه لقب‌هایی داشته و چه آثاری، چند بار آثارش چاپ شده و کدام‌ یک زیباتر به زیور طبع آراسته شده است، اما گامی عملی در راستای ورود اندیشه‌ها، نظرات و نصایح حکیمانه آن عالم زمان برنداشته‌ایم.


امروز در جای جای شیراز، نمادهایی از پرندگان و چرندگان و درختان به چشم می‌خورد، اما آن‌چه از سعدی و حافظ بجوییم، تنها تندیسی ارزشمند و تاریخی است که رنگ سفیدش از بس گرد و خاک و دوده به خورد آن داده‌ایم، به کدورت گراییده و … دیگر هیچ.


امروز سعدیه و حافظیه آرامگاه‌هایی است برای آن‌که گردشگر جذب کنیم، اما قدمی برای استفاده از اندیشه‌ها نه در سطح فرهیختگان و دانشمندان و ادیبان، به چشم می‌خورد و نه در سطح زندگی عادی مردم؛ آن هم مردمی که روزی در این کشور روز را به شام نمی‌رساندند مگر با کلام شیخ اجل.


امروز مردم و گردشگران، بیش از آن‌که شعرها و حکایات سعدی را بدانند، بستنی سعدی را می‌شناسند، بیش از آن‌که آثار سعدی را به زبانی قابل فهم و درک، در دسترس‌شان قرار دهیم، در مورد تعدد گردشگرانی که به آرامگاهش رفته‌اند، نوشته‌ایم.


امروز بهجای آنکه سعدی را بازکاوی کرده و اندیشههایش را فراگیر کنیم، باز هم سخن تکراری میگوییم که سعدی را جهان میشناسد، باید بپرسیم ما ایرانیان سعدی را تا چه اندازه میشناسیم؟

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات