تبلیغات
کد خبر: ۲۱۷۴۹۰

قصه‌های جذاب طلبه‌ها برای سینما

حجت‌الاسلام والمسلمین پناهیان گفت: سینما اساسا به درد سردرگمی امور مادی و معنوی می‌خورد و اگر هم به‌شکل دین درمی آید از روی ناچاری است.

به گزارش افکارنیوز، این کارشناس دینی اظهار کرد: اصولا سینما دارای ظرفیت بالایی برای بیان حقایق به مخاطبان است که یکی از آن حقایق، دین است. آن‌قدر که سینما می‌تواند در معنویت قرار گیرد در مادیات نمی‌تواند به این شکل عمل کند.

او با بیان این پرسش که چطور می‌شود مردم را با رفتار، به دین دعوت کرد؟ بیان کرد: سینما جای رفتار است(کنش‌ها و واکنش‌ها) سینمایی که رسالت اصلی آن نشان دادن رفتار است و دینی که از طریق رفتار انتقال پیدا می‌کند در رأس تناسب قرار می‌گیرد. به عبارتی، منتقل کردن دین از طریق فیلم، کار دشواری است تا از طریق رفتار.

در نشستی که روز گذشته با عنوان «روحانی، سینما و مرجعیت فکری» در سینما فلسطین برگزار شد، این کارشناس مذهبی گفت: روحانی به‌عنوان یکی از اقشار جامعه به دین می‌پردازد یا عمل دینی آن را بیان می‌کند و وجودش در سینما ضروری است و باید تناسب بین دین و سینما برقرار باشد، زیرا روحانیت برای رشد و جامعه برای برقراری ارتباط بهتر با روحانیت نیاز به سینما دارند. بنابراین سینما می‌تواند روحانیت را در جایگاه خود تقویت کند و همچنین موجب افزایش بهره‌برداری مردم از سینما شود.

وی ادامه داد: اساسا طلبه‌ها زندگی پرتلاطمی دارند و قصه‌های جذابی را برای سینما رقم می‌زنند که موجب رونق سینما می‌شود. ممکن است یک فیلم‌ساز فقط به موضوع سطحی یک خانواده بپردازد که نمی‌توان برای آن تحلیل عمیقی ارائه کرد، اما اگر شخصی وارد تحلیل شد باید آن را سطحی و عمقی بررسی کند، نمی‌شود فیلم دینی ساخت و از دیگران خواست تا تحلیل سطحی بکنند، زیرا دین، معقوله‌ای بسیار عمیق است و ساده‌ترین مفاهیم اخلاقی در داستان، تحلیل‌های بسیار عمیقی را به‌دنبال دارد. من نمی‌خواهم نقدی بر فیلم‌های موجود که درباره‌ی روحانیت ساخته شده‌اند داشته باشم، اما فیلم‌سازان فراموش نکنند که نباید خودشان را از مسائل عمیق مصون بدانند.

مشاور رییس نهاد رهبری در دانشگاه‌ها گفت: من روحانی نباید حرفی به زبان بیاورم که در ذات خودش ایراد دارد و عوام آن را می‌پذیرد. گاهی معرفت، معرفت درستی نیست و اگر هم باشد به‌صورت درست در سینما به آن پرداخته نمی‌شود. اگر سینما با روحانیت ارتباط برقرار کند موجب ارتقای خود روحانیت می‌شود.

او اظهار کرد: بسیاری از کارگردانان نه‌تنها از مشورت پرهیز می‌کنند، بلکه از نقد هم پرهیز می‌کنند و حاضر نیستند آن را بشنوند. من پیشنهاد می‌کنم کارگاهی درست شود و از کارگردانان، فیلم‌سازان و فیلم‌نامه‌نویسان یهودی و مسیحی در مفاهیم دینی استفاده شود. ما توقع نداریم که کارگردانان ما عارف باشند.

در ادامه‌ی این نشست، عزیزالله حاجی مشهدی - مدرس دانشگاه، منتقد و کارشناس سینما - گفت: قرار نیست در این جلسات تمام مشکلات سینما حل شود؛ اما می‌توان آن را دریچه‌ای برای درک و تفاهم بیشتر در این زمینه دانست. وقتی بحثمرجعیت فکری در سینما پیش می‌آید یعنی عالمان آگاه از مسائل دینی می توانند ناظران بالقوه و کیفی سینما و فیلم باشند نه این‌که فقط به ممیزی آن بپردازند.

وی ادامه داد: پیش از انقلاب روحانیت در سینما حضور نداشت و در دهه‌ی ۶۰ یا ۷۰ به نقش محوری در سینما وارد شد. پیش از این، روحانیت به‌صورت نیش‌خند، کم‌رنگ یا نهایتا خواننده‌ی یک خطبه‌ی عقد نشان داده می‌شد که این روند در دهه‌ی ۸۰ با فیلم‌های «مارمولک» و «زیر نور ماه» تغییر کرد.

حاجی مشهدی گفت: روحانیانی که نسبت سینما با دین را درک کرده‌اند می‌توانند مرجع خوبی باشند و الگوی رفتاری بهتری از زندگی به مردم ارائه دهند. ما از منابع اقتباسی غافل هستیم. در هالیوود به سینمای ملی اعتقاد بیشتری وجود دارد تا در ایران، زیرا آن‌ها به‌عنوان یک پروژه به سینما نگاه می‌کنند و ما همچنان در این حوزه سرگردان هستیم. ما باید در استراتژی دینی در حوزه‌ی تألیف دین از مشاوران کمک بگیریم زیرا روحانیان ما سرشار از ایده‌های فکری نو برای نگارش فیلم‌نامه هستند، به عبارتی پیوند بین حوزه و دانشگاه باید اینجا اتفاق بیفتد و ابهام‌های آن اینجا کالبدشناسی شود.

او تأکید کرد: ما قبل از آنکه گفتههایمان برای دیگران الگو شود عملکردمان الگو میشود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات