هنریها کجای نمایشگاه هستند
اگر گزارش عملکردهای برخی مدیران در چند دهه گذشته کنار هم گذاشته و به یک شنونده ناآگاه ارائه شود او احتمالا باید با مطالعه آنها، بهشتی را با خود فرض کند که مدیران برای زیرمجموعهشان ساختهاند! حالا حکایت، حکایت سالن «هنر» نمایشگاه کتاب است که در گزارش کار برخی مدیران توی ذوق میزند!
به گزارش افکار نیوز،شاید برای خیلی از علاقمندان به موسیقی فاخر کشورمان، حضور ناشران این هنر در نمایشگاه پرمخاطب کتاب تهران خبری نهتنها خوش بلکه دلگرمکننده محسوب میشد؛ آنهم در روزهایی که به دلیل مشکلات اقتصادی کشور، آثار هنری یکبهیک از سبد خانوار حذف میشوند.
این روزها، تهیهکنندگان فیلمهای سینمایی از فروش پایین فیلمهایشان مینالند و ناشران موسیقی هم از فروش تعداد کم نسخ اثر هنریشان گله دارند. با این وضعیت، طبیعی است که سرمایهگذار ترجیح میدهد، سرمایه خود را به سمت دیگری برده و بهجای تهیه یک فیلم یا آلبوم موسیقی با آن تجارت کند. چه کسی است که نداند امروز سود فروش مصالح ساختمانی از یک آلبوم موسیقی بیشتر است؟! اما در همین شرایط هم هستند کسانی که به هنر و فرهنگ عشق میورزند و ترجیح میدهند به جای قدم برداشتن در جاده تحصیل ثروت، فرهنگ را بیارایند.
بنابراین باید تاکید کرد، امروز یکی از وظایف مهم(و یا حتی مهمترین وظیفه) وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایجاد بستر مناسب برای عرضه محصولات فرهنگی و هنری مناسب به «عموم» مردم است. از این رو میتوان اقدام این وزارتخانه در گشایش سالن «هنر» نمایشگاه کتاب را برای عرضه محصولات فاخر ناشران موسیقی حرکتی مثبت، رو به جلو و همگام با تغییرات تکنولوژیکی صنعت نشر قلمداد کرد. اما آیا تنها ایجاد یک بستر، انتهای راه است؟
تقریبا دیگر به پایان راه بیست و ششمین جشنواره بینالمللی کتاب تهران رسیدهایم، اما ایکاش مسئولان نمایشگاه قدمی در محوطه مصلی میزدند، جلوی بازدیدکنندگان را میگرفتند و بهعنوان یک بازدیدکننده عادی نشانی از سالن «هنر» میگرفتند. آنوقت میدیدند که در اکثر مواقع به جای گرفتن آدرس، با چهرهای مانند علامت سوال روبرو میشوند! حق هم دارند، بازدیدکننده گرامی که مدام از بلندگوی نمایشگاه صدا زده میشود، در میان آن همه غرفه رنگارنگ، آن همه ساندویچی و بستنی فروشی و آن همه تراکت پخشکن و… از کجا باید بداند که سالن «هنر» در چند صد متر آنطرفتر از
«شبستان» در بالای سربالایی نمایشگاه قرار دارد!
اما این پایان ماجرا نیست. داستان در «سالن هنر» کمی تامل برانگیزتر است؛ جایی که هزینهها برای «ناشران» موسیقی سرسامآور است. درست که میگویند این روزها پول دیگر خیلی ارزشی ندارد اما هنوز هم ۲۰ میلیون تومان برای یک «غرفه» آن هم در یک «چادر»، بالای سربالایی نمایشگاه و خیلی دورتر از «شبستان» که محل اصلی تجمع بازدیدکنندگان است، خیلی زیاد است.
جدای از این مسائل، خیلی از غرفههای سالن «هنر» هم خالی مانده است. پیگیریها درباره علت خالی بودن اکثر غرفهها به این نتیجه رسید که برخی از ناشران موسیقی به دلیل هزینه نسبتا زیاد تهیه غرفه و البته جای نامناسب سالنِ درنظرگرفته شده و ترس از دیده نشدن توسط بازدیدکنندگان ترجیح دادهاند، پولشان را در جیبشان بگذارند و آن را در جای دیگری هزینه کنند. تنها در میان سالن دو غرفه بزرگ «آوای باربد» و «سروش» و چند غرفه کوچک در کنار دیده میشوند. شنیده میشود که هزینه غرفههای ۳۰-۴۰ متری این سالن تا ۲۰ میلیون تومان و هزینه غرفههای کوچک دو سه میلیون تومان بوده است.
اینجا هوا بس ناجوانمردانه گرم است؛ «چادر - سالن هنر» تهویه و وسایل خنککننده ندارد. تصور کنید که غرفه فُلان انتشارات موسیقی مهمان آقا یا خانم هنرمند است که با هزار سلام و صلوات به نمایشگاه کتاب آمده تا در خوشحالی اینکه «هنر» در نمایشگاهی پربازدید صاحب سالن شده است، سهیم شود. بنده خدا در عرض چند دقیقه قبل از آنکه بازدیدکنندگان پرشمار(!) سالن، عرق شرم بر پیشانیاش بنشانند، گرما کلافهاش میکند!
ضمن آنکه ذکر دو نکته دیگر هم لازم است: اول آنکه هر مخاطب احتمالا با دیدن سالنی که عنوان «هنر» بر سر در آن نقش بسته است، فکر میکند با مجموعه از ناشران هنرهای مختلف سر و کار دارد اما این تصور با تاکید مسئولان نمایشگاه بر حضور فقط ناشران موسیقی در این رویداد فرهنگی مغایرت دارد. شاید حضور مجموعه ناشران هنرهای مختلف از جمله موسیقی و سینما میتوانست بازدیدکنندگان زیادی را به سمت آن سالن روانه کند و یا حتی تغییر عنوان سالن «هنر» به «ناشران موسیقی» میتوانست مخاطب را برای بازدید از آن بیشتر ترغیب کند.
اما نکته دوم هم اینست که اساسا در همه جای دنیا، مدیران(و البته مردم عادی) معتقدند که هر فعالیت نوپایی باید از سوی جریان دولتی حاکم بر نظام بروکراسی حمایت شود تا بتواند در طول زمان روی پای خود بایستد و در بخش خصوصی فعالیت کند.
وزارت ارشاد اکنون با کمبود شدید اعتبار برای طیف وسیع فعالیتهایش روبروست و طبیعی است که نتواند آنطور که باید از فعالیتهای نوپایی مانند ناشران موسیقی حمایت کند، اما حداقل میتوانست با برنامهریزی درست، بستر بهتری را برای بیشتر دیده شدن ناشران موسیقی(و در کل ناشران هنری) فراهم آورد.
در کل، قصد نگارش این گزارش، زیر سوال بردن زحمات تمام کسانی نیست که روز و شب برای برپایی هرچه بهتر نمایشگاه تلاش کردند یا نمیخواهیم بگوییم کاش سالن «هنر» به این شکل اصلا برپا نمیشد. ما نیز مانند بسیاری از غرفهداران این سالن، تلاشها و رایزنیهای مکرر حمید شاهآبادی – معاون هنری وزیر ارشاد را ارج مینهیم و برپایی سالن «هنر» را مقدمهای برای بهتر دیدهشدن ناشران الکترونیک «همه» شاخههای هنری – و نه فقط موسیقی – میدانیم اما ایکاش مسئولان نمایشگاه، کمی بیشتر به جزئیات دقت میکردند، بیشتر برنامهریزی میکردند و شرایط بهتری را فراهم میکردند که
در این وانفسای گرانی کاغذ و چاپ، ناشران الکترونیک بهتر بتوانند دهان باز ماندهی بازدیدکنندگان مبهوت از قیمتهای پنج شش رقمی پشت جلد کتابها را مرهمی بخشند!
مطمئنا در آنصورت، این ناشران هنر و بازدیدکنندگان بودند که گشایش چنین سالنی را به کارنامه مدیران وزارت ارشاد و نمایشگاه بیست و شش سالهی کتاب اضافه میکردند، نه مدیران که گزارش عملکردهای پاکنویس شدهی مملو از خطهای خوش اما غلطهای ناخوش دارند!