سفارش ادامه نگارش کتاب توسط شهید
همسر شهید منوچهر مدق درباره کتاب «مدق به روایت همسر شهید» گفت: برخی روزها از ادامه بازگو کردن خاطرات و ثبت آنها ابراز خستگی میکردم و میگفتم دیگر ادامه نمیدهم اما خواب شهید مدق را میدیدم که سفارش ادامه کار را میداد.
به گزارش افکار نیوز،فرشته ملکی، همسر شهید مدق با حضور در بیست و ششمین نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران با گفتوگو با خبرنگار کتاب و ادبیات باشگاه خبری فارس «توانا»، درباره چاپ کتاب «شهید مدق به روایت همسر شهید»، بیان داشت: برخی اوقات در زمان نوشتن کتاب، خاطرات شهید از ذهنم پاک میشد ولی با پیدا شدن یادگاری از منوچهر مواردی به یادم میآمد که در تماس با نویسنده این اثر خاطره را بازگو میکردم.
وی درباره ویژگی بارز شهید مدق، ادامه داد: شهید در عین حالی که بسیار مقتدرانه در کار برخورد میکرد ولی در طول بیماری بسیار صبور بود و در طول ۱۰ سال بیماری، من حتی یک بار ناله او را نشنیدم.
همسر شهید مدق بیان کرد: سال ۵۸ که تازه جنگ شروع شده بود منوچهر مریوان و من زاهدان بودم، با شروع جنگ ما به مناطق جنوب آمدیم و زندگیمان را شروع کردیم؛ بعد از جنگ هم من با علی و هدی به تهران آمدم و تا سال ۷۹ که منوچهر شهید شد مشغول بیماری او بودیم.
وی اضافه کرد: در جریان جنگ منوچهر چند بار سخت مجروح و چند بار هم شیمیایی شدم تا جایی که حدود ۸۰ ترکش در بدن او مانده بود؛ تاولها، سرفهها و گازهایی که با آن شیمیایی شده بود، همه نشان میدهد که ما زندگی عادی نداشتیم.
به گفته همسر شهید مدق، وی نسبت به احترام به جوانان بسیار حساس بود و در سختترین شرایط در دیدار با دانشجویان مینشست و با آنها دوستانه به گپ و گفت میپرداخت.
ملکی ادامه داد: در طول درمان منوچهر پزشکان به تزریق اشتباه در کمرش پرداخته بودند تا جایی که نمیتوانست بدون واکر راه برود یک روز گفت بریم کوه و با آن شرایط سختاش با واکر و عصا رفتیم کوه؛ توچال را تا جایی رفتیم بالا که من کم آوردم ولی منوچهر هنوز میرفت همین باعثشد تا اثرات آن تزریق اشتباه از بین برود و او بدون واکر توانست راه برود.
وی با شاره به جوانان گفت: جوانان کمی بهتر عشق را بفهمند و زیبا عاشق شوند؛ منیت خودشان را کنار بگذارند و ما شوند؛ بدانند اگر روال زندگیشان با منیت قاطی شود با زندگی ما فاصله میگیرند؛ شهید مدق چند ساعت قبل از شهادتاش به پزشگان میگفت که ما حالمون عالی است.