تبلیغات
کد خبر: ۲۲۲۸۹۲

وقتی رهبری مجموعه شعر جانبازان را دیدند تعجب کردند

وقتی که کانون شعر بنیاد جانبازان بودیم از سراسر کشور شاعران جانباز را شناسایی کردیم و بعد از اصلاح و تدوین شعرها کتاب آن را چاپ کردیم. وقتی آن را خدمت ایشان بردم از دیدن شعرها تعجب کردند.

وقتی رهبری مجموعه شعر جانبازان را دیدند تعجب کردند

به گزارش افکارنیوز،عباس براتی پور از شاعران پیشکسوت انقلاب اسلامی است که سال های سال است پرورش شاعران ارجمندی را همت گماشته است. بیست و پنج سال است که جلسات او عصر های چهارشنبه در حوزه هنری برگزار می شود. خاطرات او از شاعر شدنش، دوستی اش با شاعران انقلاب و … شنیدنی است. مصاحبه با شاعر «بهت نگاه» را بخوانید؛



آقای براتی پور خودتان را معرفی نمایید.

سال هزاروسیصدوبیست ودو درتهران به دنیا آمدم و اصالتا تهرانی هستم البته تهران آن روز به وسعت امروز نبود.

از خانواده تان بیشتر بگویید.

مادرم خانه دار و پدرم نظامی بود. در سال چهل و یک با پایان دوران دبیرستان به نیروی هوایی رفتم البته وضعیت نابسامان اقتاصدی آن زمان که با دورۀ دکتر امینی مصادف بود و عیالواری خانوادۀ ما هم مزید بر علت شد.

نیروی هوایی کجا؟

دوشان تپه، سال دوم دانشجویی برای طی دورۀ فنی به آمریکا فرستاده شدم و دورۀ زبان و الکترونیک را در مدت یک سال و نیم به پایان رساندم و به تهران برگشتم. البته علاقه من به ادبیات از دوران دبیرستان بود مثلا در سال هزاروسیصدوسی و نه عضو مجلس کتابخانۀ ملی آن زمان شدم و بعد از پایان کلاس با یکی از دوستان به آن جا می رفتم.

کسی بود که خضر راه شما شود؟

نه! آن زمان این گونه نبود. به کتابخانه می رفتیم و بر اساس فهرست، کتابهای شعر و ادبیات را انتخاب می کردیم و چون کتاب را بیرون نمی دادند آن جا می نشستیم و تا زمان خاموشی مطالعه می کردیم.

* گرایش زیاد به مطالعه


بیشتر چه کتاب هایی را مطالعه می کردید؟

کتاب های ادبی مثل گلستان و بوستان و سخنان علی(ع) و حتی سبک شناسی بهار. آن زمان معلمی به نام مرحوم علی رویین فر داشتیم که کرمانشاهی بود و ساعاتی که ادبیات داشتیم برای مان رمان می خواند مثلا جک لندن یا سگ ولگرد صادق هدایت که اشتیاق ما را به مطالعه خیلی زیاد کرد و تشویق های ایشان باعثشد که گرایش بیشتری به مطالعه پیدا کنیم.

در دوران قبل از انقلاب هم این ذوق در شما شعله ور بود یا بعد از انقلاب شکوفا شد؟

از اواخر دوران دبیرستان شروع به شعر گفتن کردم ولی کسی به جز معلم ادبیات را برای ارائه شعر نمی یافتم چون مثل امروز جلسات و انجمن نقد و بررسی شعر نبود. یادم هست در یکی از سال های بعد آمریکا که ازداوج هم کرده بودم سراغ خوشدل تهرانی رفتم. آقای تهرانی شاعری بسیار مسلط و صاحب سبک بود اما بیشتر برای سنگ قبرها شعر می سرود. نزد ایشان که رفتم پرسید: " برای شعر آمدی؟ " گفتم: «بله» گفت: «علت فوت چه بوده؟» گفتم: «مرده ای در کار نیست. آمده ام شعر خودم را برای شما بخوانم تا نظر دهید» گفت: «جوان! شعر به درد نمی خورد ما چه شده ایم که تو می خواهی بشوی، برو دنبال زندگی ات!» انگار که آب سردی روی احساسات من ریختند. مایوسانه خداحافظی کردم و برگشتم. برای مدتی شعر را کنار گذاشتم اما مطالعه می کردم. تا این که به مشهد منتقل شدم. در مشهد از کتاب فروش اسلامی سراغ جلسات شعر را گرفتم که آدرس منزل استاد عبدالعلی نگارنده را به من داد. اتاق سه در چهاری بود که چند صندلی داشت و یک میز در گوشه که سماور واستکان روی آن بود. رفتم و از علاقۀ خود به ادبیات و شعر گفتم، با روی باز من را پذیرفتند. در آن جا بود که با مرحوم استاد کمال پور و مرحوم قدسی و آقای رسا و آقای سروی ها و تعداد زیادی از بزرگان ملاقات کردم.

ژولیده نیشابوری هم به جلسات می آمد؟

به طور کلی شعرایی که از جاهای مختلف به مشهد می آمدند سری به این جلسه می زدند.

* ابتدای جلسه با شعر من شروع می شد


گویا مقام معظم رهبری هم در آن جلسات حضور داشتند؟

بله. ایشان هم بودند. اولین شعری که در آن جلسه خواندم شعری در مدح حضرت زینب(س) بود. مرحوم قدسی با وجود ضعف های شعر مرا بسیار تحویل گرفت و بر عکس استاد تهرانی مرا به این کار ترغیب نمود. این تشویق ها باعثشد به عشق حضور در جلسات مسیری طولانی از شرق به غرب مشهد را طی کنم و چون جوان ترین فرد در جلسه بودم معمولا ابتدای جلسه با شعر من شروع می شد. همواره سعی ام این بود که از صحبت های بزرگان جلسه استفاده کنم.

بیشتر چه بحثهایی مطرح می شد؟

بیشتر شعر خوانی و رفع اشکال های احتمالی در وزن و قافیه بود ولی نقد جدی ای صورت نمی گرفت.

چند سال آن جا بودید؟

سه سال و نیم. بعد به تهران آمدم و سال پنجاه و پنج برای دورۀ تکمیلی به آمریکا رفتم اما ارتباطم با شعر قطع نشد.

* متوجه شدم شعر و تخیل و طبع آمریکایی ها به ما بسیار نزدیک است

در آن جا با شاعر یا نویسنده ای دم خور نشدید؟

نه، اما در آن جا با کتابی تحت عنوان «بهترین شعرهای مردم آمریکا» آشنا شدم و چند تایی را ترجمه کردم و متوجه شدم که شعر و تخیل و طبع آن ها به ما بسیار نزدیک است. مثلا در شعری با عنوان «آسیاب آبی» را ترجمه کردم که در یک بند آن نوشته بود(آسیاب از کار خواهد افتاد / چون که آب از آسیاب افتاد و رفت)
برگشتن شما مصادف با اوج گرفتن انقلاب بود؟

بله، در آن زمان ارزیاب و مدرس کلاس های نیروی هوایی بودم. اوج گرفتن انقلاب حساسیت های زیادی را ایجاد کرده بود. یادم هست لیستی از کتاب های ممنوعه به دستم رسید که اکثر آن ها را در مشهد داشتم و مطالعه کرده بودم و با دیدن آن لیست خدا را شکر کردم که کسی آن روزها کتاب ها را ندیده است. یک بار هم ضد اطلاعات که برایم مخبر گذاشته بود مرا خواست. رفتم. گفتند: " این صحبت ها چیست که سر کلاس می کنی؟ " گفتم: " قربان صحبت ایمان است، شما یک افسر با ایمان وفادار به میهن را بیشتر می پسندید یا یک افسر بی ایمان را؟ " در برابر استدلال من کم آوردند و مرخصم کردند.

با آمدن امام به کشور هم به اتفاق یکی از دوستان همراه به سیل خروشان مردم به دیدن ایشان رفتیم. دوربین ساواک دوست مرا گرفته بود، من را نه. او را خواستند اما با پادرمیانی برادرش خلاص شد. بیست و یک بهمن هم با تنی چند از دوستان اسلحه خانه عشرت آباد را باز کردیم و آخرین پادگانی شد که به جریان انقلاب پیوست.

از حضور خود در حوزۀ هنری بعد انقلاب بگویید.

انقلاب که شد بیشتر در صدد حفظ تجهیزات پادگان و ساماندهی امور بودیم. تا سال شصت که وارد حوزۀ هنری شدم.

* به واسطه جلسه استاد مردانی به حوزه راه یافتم

چه کسی شما را به حوزه معرفی کرد؟

استاد مردانی جلسه ای در آن جا داشتند که آوازۀ آن پیچیده بود و به واسطه آن جلسه به حوزه راه یافتم. در آن جا آقایان استاد اوستا، نصرا… مردانی، قیصر امین پور و سید حسن حسینی حضور داشتند و از خانم ها سپیده کاشانی و صدیقه وسمقی و سیمین دخت وحیدی بودند. این جلسات بعد از ظهرهای پنج شنبه برگزار می شد. بعد از حضور در جلسات به همراه آن ها به جبهه نیز رفتیم.

عکسی از شما با اساتیدی مثل قیصر و استاد معلم و آقای بیگی هست. از آن عکس برایمان بگویید.

آن عکس در کنار آرامگاه شاه نعمت ا… ولی کرمان است. در آن زمان عصر سوره تشکیل می شد که به شهرستان ها می رفتیم و شعر خوانی می کردیم.

در کتاب های جنگ سوره نیز کارهای زیادی از شما هست. در شواری سردبیری سوره هم دخیل بودید؟

نه، فقط شعر خوانی می کردیم. مرحوم قیصر مسئول این کار بود.

سلمان هراتی هم می آمد؟

سالگرد انقلاب، مجلسی در تنکابن بود که جوانی دفتر شعری را برای قیصر آورد که قیصر او را به ادامۀ کار تشویق کرد. بعدها که سلمان به تربیت معلم تهران رفت به جلسه می آمد. بعد از پایان درس هم هر از گاهی از تنکابن به تهران می آمد و در جلسات شرکت می کرد.

آن جلسه چه ویژگی هایی داشت که سلمان را با وجود این همه مسافت به سوی خود می کشانید؟

قوت جلسه به حضور اساتید بزرگ بود که نقدها و اطلاعات فراوانی در آن رد و بدل می شد.

* گفتم چرا اجازه می دهید جمع از هم بپاشد؟


از شعرای انقلاب بیشتر با کدام شاعر ارتباط صمیمی تری داشتید؟

با همه دوست بودیم و ارتباط زیادی با هم داشتیم اما سال شصت و هفت که اختلافات با حاج آقا زم بالا گرفت جمع از هم پاشید. یادم هست به سید حسن حسینی گفتم: «چرا اجازه می دهید جمع از هم بپاشد؟» گفت: «شما نمی دانید، این ها همه خط بازارند!»

آیا می توان گفت کتاب نوشداروی طرح ژنریک سید حسن که از تاجر و بازاری صحبت کرده است نقدی بر جریان حوزۀ هنری است؟

بله، این گونه بود. این ها می گفتند ما می خواهیم جلسات شورایی برگزار شود و از حوزه بیرون رفتند و جمع گسست.

جلسات چهارشنبه ای را که الان هم دارید از چه سالی شروع شد؟

سال شصت و هفت

جلسات سال اول را چه کسانی بیشتر می آمدند؟

استاد محمد علی مردانی، خانم وحیدی، آقای معلم و بسیاری دیگر که به خاطر حضور آن ها جلسۀ ما پا گرفت.

تا به حال چند کتاب در حوزۀ شعر منتشر کرده اید؟

«بهت نگاه»، «دل و دریا»، «گزیدۀ ادبیات معاصر شمارۀ بیست و چهار»

«بهت نگاه» چه سالی چاپ شد؟

شصت و نه. به دنبال آن «کتیبۀ شکیب»، «آتش سواران»، «تا طلوع گل سرخ» و «آیینۀ و ماه» که تجلی مهر چاپ کرده است. حدود پانزده جلد هم که اشعار گزیده را جمع آوری کرده ام.

* حضرت آقا از دیدن شعرهایشان تعجب کردند


جناب براتی پور! شعر جانباز را شما کلید زده اید؟

وقتی که کانون شعر بنیاد جانبازان بودیم از سراسر کشور شاعران جانباز را شناسایی کردیم و بعد از اصلاح و تدوین شعرها کتاب آن را چاپ کردیم دفتر دوم هم با پنج غزل از حضرت آقا چاپ شد که وقتی آن را خدمت ایشان بردم از دیدن شعرها تعجب کردند و فرمودند: «این ها را از کجا آورده اید؟» گفتم: «از دوستان مشهدی گرفته ام» خیلی پسندیدند.

شما سالهایی را نیز مجری جلسه شعری که در محضر مقام معظم رهبری تشکیل می شود، چند سال مجری آن جلسات بودید؟

حدود سیزده سال

چه سالهایی؟

بعد از فوت استاد اوستا یکسال اجرای آن را آقای معلم به عهده گرفت و بعد از ایشان ادارۀ جلسه به عهده من گذاشته شد.

* معلم شاعر زبان فخیم انقلاب است

چند شاعر را نام می برم اگر صلاح دانستید کلماتی را راجع به آن ها بگویید.

علی معلم دامغانی؟

شاعر زبان فخیم انقلاب

مهرداد اوستا

شاعر مهربان با اندیشه های زلال

نصرا… مردانی

شاعری با ترکیبات خون. غزل های حماسی

حسین اسرافیلی

شاعر انقلاب، شاعر دفاع مقدس

حسین آهی

عروض دان شاعر، با شعرهای عاشقانۀ زیبا

مشفق کاشانی

غزل های لطیف و خوب

اگر بخواهید بیتی را به عنوان حسن ختام از شعرهای خودتان بخوانید کدام یک از ابیات تان را ارائه می دهید؟

بیا و بهت نگاه مرا تماشا کن

که آرزوی تماشای تو را دارم

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات