تبلیغات
کد خبر: ۲۳۱۹۸۲

دعایی که پیوسته بر لبان امام هفتم(ع) بود

استاد حوزه علمیه گفت: امام کاظم(ع) پیوسته این دعا را می خواندند که خدایا راحتی در هنگام مرگ و گذشت و بخشش در هنگام حساب قیامت را از تو خواستارم.

به گزارش افکارنیوز،حجت الاسلام ' شهاب الدین عظیمی ' درباره سیره عبادی امام موسی کاظم(ع) به خبرنگار معارف ایرنا گفت: امام هفتم عابدترین مردم اهل زمان خود بود و روایت شده که شب ها برای نوافل برمی خاست و پیوسته نماز می خواند تا هنگام نماز صبح می رسید و بعد از نماز صبح نیز تا طلوع آفتاب به اذکار و تعقیبات می پرداختند.


وی افزود: همچنین امام هفتم این دعا را بسیار می خواندند که ' اللهم انی اسئلک الراحه عند الموت و العفو عند الحساب ' یعنی خدایا از تو راحتی در هنگام مرگ و گذشت و بخشش در هنگام حساب قیامت را خواستارم.


به گفته عظیمی کنیه امام هفتم، ابوالحسن و لقب ایشان کاظم بود و کاظم به کسی گفته می شود که خشم خود را فرو می برد.

این استاد حوزه علمیه حضرت عبدالعظیم درباره لقب امام هفتم(ع) گفت: دشمنان، آن حضرت را بسیار آزار و اذیت می کردند ولی امام هفتم(ع) هیچوقت آنان را نفرین نمی کرد و حتی زمانی که امام را در زندان شکنجه های فراوان کردند، آن حضرت یک کلمه سخن خشم آمیز به کار نبرد.


استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم افزود: ابن اثیر که از مورخان مشهور اهل سنت است در کتاب تاریخ خود در این زمینه نوشته است که موسی بن جعفر(ع) را به این جهت لقب کاظم دادند که هر کسی به او بدی می کرد در عوض ایشان به او احسان می کرد.

وی اضافه کرد: لقب دیگر امام کاظم در میان مردم باب الحوائج است و توسل به آن حضرت برای شفای امراض ظاهری و باطنی تجربه شده است و نقل شده که امام صادق(ع) به برکت ولادت این مولود مبارک سه روز به مردم اطعام دادند.


عظیمی این استاد حوزه درباره سیره اخلاقی و اجتماعی امام هفتم(ع) به نقل از شیخ مفید گفت: در مدینه شخصی پیوسته امام را اذیت می کرد و به آن حضرت ناسزا می گفت و هر زمانی که آن حضرت را می دید به امیرالمومنین علی(ع) دشنام می داد تا این که روزی بعضی از اطرافیان امام از آن حضرت خواستند تا او را بکشند اما امام کاظم(ع) آنها را شدیدا از این کار نهی کردند.


وی افزود: فردای آن روز امام سراغ همان شخص را گرفتند که گفتند در اطراف مدینه مشغول زراعت است. امام کاظم(ع) به دیدن او رفتند و با خوش رویی با او برخورد کردند و از او پرسیدند که چقدر برای این زراعت هزینه کرده ای و آن مرد گفت ۱۰۰ اشرفی. امام سوال کردند چقدر امید به سود این زراعت داری که در پاسخ شنیدند ۲۰۰ اشرفی.


به گفته این استاد حوزه، در این لحظه امام کیسه ای بیرون آوردند که ۳۰۰ اشرفی در آن بود و فرمودند این کیسه را بگیر و سود زراعت را هم برای خودت نگه دار. افراد حاضر نقل کردند که در این هنگام آن مرد سر و صورت امام هفتم(ع) را بوسید و از آن حضرت خواست تا از تقصیرات او بگذرد. از فردای آن روز آن مرد را دیدند که به مسجد آمده و زمانی که امام وارد مسجد شد، آن مرد این آیه را تلاوت کرد ' الله اعلم حیثیجعل رسالته ' یعنی خداوند بهتر می داند که رسالتش را بر عهده چه کسی بگذارد.


ولادت امام موسی كاظم (ع) در هفتم صفر سال ۱۲۸ هجری قمری یعنی ۱۳۰۴ سال پیش در منزلی میان مكه و مدینه بود. عمر شریف امام هفتم ۵۵ سال بود كه در ۲۰ سالگی به امامت رسید و ۳۵ سال مدت امامت آن حضرت بود و قول مشهور آن است كه امام هفتم (ع) در ۲۵ رجب سال ۱۸۳ هجری قمری در بغداد به دستور هارون الرشید و در زندان سندی بن شاهك به شهادت رسیدند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات