سکوت جماران
سکوتی عجیب بر فضا حکمرانی می کند.
به گزارش افکارنیوز،تمام ستون ها چون مجسمه هایی خاموش سال هاست که ایستاده اند.
اینجا، بدون تو
سال هاست ایستاده اند و جای خالی تو را نظاره می کنند
جای خالی تو و آن صندلی سپید زندانی شده پشت شیشه ها را نظاره می کنند
ایمان دارم سکوت نیز اینجا شرم دارد از خاموشیش
جای خالی تو را باید فریاد کشید
جای خالی تو را نه یک روز، که هر روز، که هر شب باید با بغض فریاد کشید
سکوت جماران
دست که بلند می کردی برای مشایعت حضار انگار همه به یک باره کودک می شدند
کودکی تشنه دیدار و نوازش های دلسوزانه پدر
همان پدر پیر و مهربان و دلسوز
صدای دلنشینت که طنین انداز همیشه جماران بود مرحمی می شد بر دل های مسافران خسته دلی که از دور و نزدیک آمده بودند تا دیدار تازه کنند
آمده بودند تا دیدار تازه کنند مثل همیشه
آری آن روز نیز چون همیشه مردم از جای جای این مرز و بوم آمده بودند برای دیداری دوباره
این بار اما بر خلاف همیشه میزبانشان به استقبالشان نیامده بود تا با دست های مهربانش میهمانانش را مشایعت کند
این بار اما بر خلاف همیشه میزبانشان به استقبالشان نیامده بود تا اجازه ندهد میهمانانش در نبود او بر سر و صورت خود بکوبند
این بار اما بر خلاف همیشه میزبانشان به استقبالشان نیامده بود تا با دست های خود اشک های جاری شده میهمانانش را از رویشان برگیرد
او رفته بود
او برای همیشه رفته بود
پدر پیر ما برای همیشه رفته بود
با دلی آرام و قلبی مطمئن از کنار ما رفته بود برای همیشه
سکوت جماران
حالا سال هاست جماران حال و هوای غریبی دارد
جای خالی او بر جای جای جماران خودنمایی می کند
مثل سکوت غریب حاکم بر فضایش
آری سالهاست
سکوتی عجیب بر فضا حکمرانی می کند
تمام ستون ها چون مجسمه هایی خاموش سال هاست که ایستاده اند
اینجا، بدون تو
سال هاست ایستاده اند و جای خالی تو را نظاره می کنند
جای خالی تو و آن صندلی سپید زندانی شده پشت شیشه ها را نظاره می کنند