مظلومیتفرهنگ در مناظره فرهنگی
در اغلب دقایق مناظرهفرهنگی روز گذشته و در بحثها و نظرات نامزدهای محترم(بجزیکیدو نفر که برنامه داشتند) نه برنامهای در کار بود و نه حتی دیدگاه فرهنگی. آنچه مردم شاهدش بودندتنها بعضی حرفهایکلی و پاره ای توضیحات عامهپسند بود.
به گزارش افکارنیوز، دیروز دومین مناظره هشت نامزد ریاست جمهوری برگزار شد. هشت نامزدی که قرار بود برنامههای خود را درباره فرهنگ و هنر ارئه دهند. برنامههایی که قرار بود در اختیار مردم قرار داده شود تا از میان آن برنامهها بهترین را برگزینند.
در اغلب دقایق مناظرهفرهنگی روز گذشته و در بحثها و نظرات نامزدهای محترم(بجزیکیدو نفر که برنامه داشتند) نه برنامهای در کار بود و نه حتی دیدگاه فرهنگی. آنچه مردم شاهدش بودندتنها بعضی حرفهایکلی و پاره ای توضیحات عامهپسند بود.
اما آنچه کلافهکننده و آزار دهندهتر از همه بود بحثهای مطرح شده از جانب دو نفر از نامزدهایی بود که از قضا مدعی داشتن دغدغههای فرهنگی هستند.
حرفهای یکی از آنها از جنس همان حرفهایی بود که هر روز در تاکسیها میشنویم. غر زدن و طعنه زدن و با کنایه سخن گفتن و …دست آخر و نقطه اوج حرفهایش هم یکی دو بار اسم بردن از شجریان بود و آنقدر گل درشت مطرح شد که جای شک باقی نمیگذاشت که هدف اصلی از طرح آن کسب رای بوده است. پشت بندش هم تاکید مجدد بر تمرکز زدایی بود و اینکه باید کارهای هنری را به پیشکسوتان سپرد و …تو گویی حالا در معاونت سینمایی یا بخش کتاب یا سایر جاهای ارشاد فقط چند کارمند معمولی نشستهاند و دارند برای وضعیت فرهنگ و هنر مملکت تصمیم میگیرند. اما کاش جناب نامزد محترم قبل از طرح اینگونه مباحثکاملا
سطحی و ناشی از عدم اطلاع درست، دست کم از دوستان مدعی فرهنگشان پرس و جویی میکرد تا بداند همین حالا در معاونت سینمایی بزرگانی مثل جعفری جوزانی، احمد نجفی، علی اکبری و …درصدد هستند و با تمام وجود تلاش میکنند تا مشکلات اهالی فرهنگ را کاهش دهند.
که جشنواره فیلم فجر در این دو سه سال اخیر بهترین دورههایش را در دهه گذشته پشت سر گذاشت.
کاش میدانستند که جمعی از نخبگان و نویسندگان طراز اول در وزارت ارشاد مسولیت صیانت از چاپ و انتشار آثار مکتوب را به عهده دارند نه یک گروه از کارمندان بیدانش و تخصص.
کاش میدانستند ساختار این ادارات در دورههای گذشته هم همین بوده با این تغییر که در آن دورهها مدیران صرفا و حتما باید از تیم یا به قول یکی از نامزدها از باند آنها میبودند. در همان دوران هم معاونت سینمایی همین وظایف را انجام میداد با یک تغییر بزرگ. مسولین سینمایی و فرهنگی آن دوران به شدت بر تساهل و تسامح و سهلگیری و شعارهای پوچی مثل آزادی مطلق و نیاز به عدم مجوز برای فیلم و کتاب و …تاکید داشتند. اما جالب اینکه همانها از جمله عطاءالله مهاجرانی و علی اصغر رمضانپور که از مدعیان این نوع نگاه بودند حالا در لندن و آمریکا و پاریس هر روز برای لگد مال کردن عزت و
شرف این مردم خواب باطل میبینند و خیال خام میپزند.
کاش این نامزدهای محترم میدانستند که اگر تلاشها و زحمات شورای عالی انقلاب فرهنگی نبود حالا در سینما، تئاتر و کتاب حتی کمترین نشانهای از فرهنگ ایرانی و اسلامی نبود.
کاش آنها به جای گرفتن ژست منتقد اجتماعی به ارائه برنامهها و دیدگاههایشان درباره سینما، تئاتر، تجسمی و ادبیات میپرداختند.
جای تاسف است که در مناظره بیش از چهار ساعته هشت نامزد که اتفاقا موضوع و محور اصلی آن فرهنگ و هنر بوده است حتی یک بار هم نه از تئاتر اسم برده شد نه از عکاسی، نه نقاشی. شاید اگر بحثدهان پرکن و عامه پسند خانه سینما هم نبود هنر هفتم هم جایی در این مناظره پیدا نمیکرد.
اگر در مناظره قبلی لبه تند انتقادات به سمت صدا و سیما و نحوه برگزاری مناظرهها بود،اینبار به سمت نامزدهایی است که از ظرفیت خوب این برنامه هیچ سودی نبردند. صدا و سیما این بار با رفع کاستیهای برنامه و افزودن نقاط قوت آن ثابت کرد که حتی در مناظره اول هم اگر نامزدها جدیتر و با برنامهتر میبودند میتوانستند مخاطبان را تا لحظه آخر پای تلویزیون نگاه دارند و همه ضعفها را نمیتوان و نباید به پای صدا و سیما نوشت.