تبلیغات
کد خبر: ۲۳۴۶۳۹

با مرگ بیشتر مأنوس هستم

چند متن از لابلای دست نوشته‌های چاپ نشده امیرحسین فردی و انتخاب برخی از آنها کار دشواری است اما بعضی موارد ثبت شده در آنها وجود دارد که تلنگری است به ما زمینی‌ها.

با مرگ بیشتر مأنوس هستم

به گزارش افکارنیوز،چند متن از لابلای دست نوشته‌های چاپ نشده امیرحسین فردی و انتخاب برخی از آنها کار دشواری است به نحوی که این انتخاب را فرزند ارشد امیرخان انجام داده است.

* روز نوشت‌ها، ‌ درد و دل‌های یک مرد طی ۴ دهه

«با آنچه گذشت، چه کنم؟» احتمالاً برای جواب دادن به چنین سؤالی بوده که چهل و شش سال پیش در هجده سالگی شروع به ثبت خاطرات روزانه‌اش کرده است، از آذر سال ۱۳۴۶ تا مهرماه ۱۳۹۱(آخرین یادداشت مرتبط با روز وفات مادرش است. روزی که برای امیرحسین فردی تاریخ از ورق خوردن ایستاد. روزی که بعد از آن روزی نبود تا از آن بنویسد).

این دست‌نوشته‌ها، مجموع درد دل‌های یک مرد است، در طی بیش از چهار دهه، با مخاطبی ناشناس! مخاطبی از جنس محارم. از آنها که می‌توان حرف‌های در دل مانده را دانه دانه به تسبیح کشید و به دستشان داد و می‌توان مطمئن بود که برای همیشه دست نوازش بر سر تک تک دانه‌های تسبیحش می‌کشد. سالها در خانه و یا دفتر کارش، در کنار مخاطبش نشسته و برایش گفته، در شادی‌هایش با او جشن گرفته، در غم‌ها و دلشوره‌ها برایش نالیده و با او در آستان پروردگار زانو زده و مناجات کرده. آرزوهایش را در گوشش زمزمه کرده، سر بر دامنش گذاشته و از نامردمی‌ها برایش گله کرده. برای او گریسته، برای او خندیده، برایش شوریده و فریاد زده و در لحظاتی برایش آرام آرام مثل تک قطره‌های بعد از باران باریده. دستش را گرفته و با خود برده. از زنگ‌های انشا و کلاس‌های مرحوم اکبر رادی تا زمین‌های خاکی و عرق آلود فوتبال. از آسوده نشینی‌های شبانه با دوستان تا خیابان‌های انقلابی و کتاب‌های انقلابی و جشنواره‌های انقلابی، از هوای دود گرفته تهران تا زلال چشمه‌های بکر و دست نخورده ارتفاعات توچال و سبلان. با او از تصمیماتش گفته. مشورت کرده، سؤال کرده و جواب شنیده. آدمهای زندگی‌اش را تک به تک به او معرفی کرده، از خانواده و دوستانش تا پیرمردی که در اتوبوس کنار دستش نشسته و تا مقصد همکلامش شده. اصلا گویا با او متولد شده و با او از دنیا رفته!

این مخاطب احتمالاً کسی بوده از جنس خودش، ضمیرش، مادرش، وطنش، از جنس جایی که به آن تعلق داشته؛ مردی از اهالی باغ ملکوت.

مدتی بعد از فوت پدر، از دفتر حوزه هنری و کیهان بچه‌ها تمامی دست نوشته‌ها و عکس‌هایش را به خانه آوردیم. تمامی آنها، اعم از کاری یا شخصی را مطالعه کردیم و از میانشان تعدادی از یادداشت‌های او را انتخاب و درون این مجموعه قرار دادیم. همچنین تعداد محدودی از یادداشت‌های روزانه انتخاب شده‌اند که با رعایت کامل امانت، بدون هیچگونه ویرایشی و تنها با حذف چند جمله شخصی و خانوادگی، ارائه می‌شوند.

آنچه در پی می‌آید روز نگاشت های امیر ادبیات انقلاب است.

* دنیا برایش کوچک بود / ۲۷/۱۰ / ۴۶؛ نمی‌توانم باور کنم تختی مرده است

امشب یعنی روز چهارشنبه و شب پنج شنبه ۲۷ دی ماه ساعت ۹:۳۰ شب است. هوای بیرون خیلی سرد و باد با تمام قدرت، سوز خود را به در و دیوار می‌زند. پنجره بزرگ اتاقمان عرق کرده و نور چراغ در آن انعکاس خفیفی دارد. همه اهل خانواده ما خوابیده‌اند. فقط من بیدارم در این شب، واقعاً سرد زمستانی با بدنی رنجور و ناتوان و با فکری آکنده از درد و اندوه. دلهره‌ای بسیار سراسر وجودم را گرفته زیرا می‌ترسم این سرماخوردگی که از روز پیش به من عارض شده مرا دوباره مثل دو هفته پیش از پای بیندازد و دوباره راه نفس و گلو و مدرسه را ببندد. من واقعاً وحشت دارم ولی اکنون حس می‌کنم در موقع بلع کردن آب دهان گلویم درد می‌کند و ضربات سر تب کرده‌ام مانند زنگ خطر ماشین‌های آتشنشانی در مغزم طنین می‌اندازد. من خوب می‌فهمم که اگر بیمار بشوم چقدر از فوتبال و درس خود عقب می‌افتم. خداوندا، از تو می‌خواهم که تن مرا شفا بدهی و نگذاری باز به حال زار و ناتوان و با گلویی بسته به رختخواب بیافتم. آخر من چطور به صورت یک عنصر بی اثر چند روز در خانه بخوابم و چشم‌های خود را به ساعت بدوزم و دقیقه شماری بکنم. خدایا، خودت چنین روزی را روا مدار. ولی ناراحتی روحی من امشب بعد از خواندن کیهان ورزشی درباره مرحوم غلامرضا تختی است. من فراموش کردم که زودتر بخوابم چون حالم خوب نیست. من هنوز نمی‌توانم باور کنم که او مرده است. خدایا، راستی ما در دست تو بسان عروسکی هستیم و بی شباهت به هنرپیشگانی نیستیم که صحنه زندگی برایشان صحن تئاتر باشند. هر لحظه یاد این قهرمان جوانمرد وجودم را می‌لرزاند. هر وقت نامی از کشتی می‌شنوم بیادش می‌افتم. ریشه محبت او چقدر در دل‌های ما جا گرفته است. مرد خارق‌العاده‌ای بود. دنیای پهن ما در برابر روح بزرگش ناچیز بود. او برای همیشه از میان ما رفت.



* ما همه موج شدیم / ۱۲ بهمن ۵۷؛ مسئول کمیته استقبال و حفظ نظم در ورود امام


دیشب را در مسجد گذراندیم. از طرف کمیته استقبال امام مأموریت حفظ نظم را داشتیم و می‌بایستی صبح زود در محل مأموریت خویش مستقر می‌شدیم. بنابراین دسته جمعی در مسجد ماندیم. با دوستان صحبت کردیم و تا طلوع فجر چنین بودیم. حرف‌ها در اطراف و پیرامون امام و نهضت و توطئه‌ها بود و چه شب فراموش نشدنی بود. بدون شک هیچ شبی را به اندازه آن شب، با بیداری، با هوشیاری، با خنده و با هیجان به صبح نرسانده بودیم که همیشه دیشبمان بیادمان خواهد ماند. چقدر درباره آقا گفتیم و چقدر درباره آقا شنیدیم و چقدر به آقا فکر کردیم و چقدر دلواپسش بودیم. به فکر خوابش بودیم. در اندیشه استراحتش، در هراس اهریمنان در کمین نشسته بر جانش. فردا آقا می آمد. صبح کاروانمان به میدان آزادی حرکت کرد و بازوهایمان را در بازوان یکدیگر گره کردیم و دیواری از سینههای خویش ساختیم و زنجیری از ایمانمان بهوجود آوردیم و استوار بر جای ماندیم که آقایمان میآمد و این دیوار قلبهای توفنده در در درون سینههای جوان همچنان ماند تا او آمد. اوییکه همه وجودمان است و تبلور آرزوها و باورهای ایمان و آزادیمان. اوییکه از تبار ابراهیم و اخلاف علی ست. اماممان آمد و چه پرشکوه آمد، نه با دبدبه و کبکبه، نه با طمطراق و تشریفات که او بهسادگی یک رهبر توحیدی آمد و ما همه فریاد شدیم، ما همه موج شدیم و در درون خویش پیچیدیم و بازوانمان سدی شدند بر این موجها و بدینسان آقا از مقابلمان گذشت و اشک از چشم‌هایمان جاری شد و فریاد در گلویمان به هذیانی مبدل شد و حاکمیت زمین و زمان را به فراموشی سپردیم و بر حاکمیت دل روی آوردیم و چنین بود، دیدار امام خمینی.



* هوا سرد است / ۲۲ بهمن ۵۷؛ روزهای انقلاب و اعلام همبستگی


ساعت ۵/۱۱ شب، فرمانده گارد…(!) اعلام همبستگی کرد. التماس می‌کرد و به قرآن و خدا قسم یاد می‌کرد که در اختیار ملت هستند و پرچم سفیدرنگی سر در پادگان‌هایشان زده‌اند که آماده بازدید است. در التماس خویش اصرار داشت. مردم سنگربندی کرده‌اند، در طول خیابان و سر کوچه‌ها موانع ایجاد کرده‌اند. کوکتل مولوتف سازها در زیر طاقه مشغول ساختن سلاح هستند، پیرمردها و با تجربه‌ها، جوانانی را که مسلح هستند نصیحت می‌کنند و آداب رفتار با اسلحه را به آنان گوشزد می‌کنند. هوا سرد است. دیگر در آسمان ابری نیست و مهتاب تندی بر شهر نمی‌تابد.



* چشم به راه من است / ۱/۷ / ۹۱؛ مادر حالش خوب نیست


امروز صبح پاییز آمد. هوا سنگین شد. بوی دود داد. نفس می‌رفت و بالا نمی‌آمد. این پاییز تهران است. یک نفس راحت توی آن نمی‌توان کشید. مادر حالش خوب نیست. در نگاهش بوی خداحافظی است. در کلامش هم. برای همیشه، ابد. چقدر توی فرودگاه‌ها او را راه انداختم. خودم ایستادم و رفتنش را تماشا کردم. آخرین لحظه‌ها برگشته و آخرین نگاه را به من کرده و رفته و من دیگر ندیدمش. بیشتر تابستان‌ها می‌رفت. مسافر اردبیل بود. دهمان. پاییز مثل همچین روزهایی چشم به راهش می‌شدم. باید برمی‌گشتند و من دلم نمی‌آمد تو این هوای آلوده برگردد. تلفنی می‌گفتم: بمانید، هنوز زود است، اما راضی نمی‌شد. دلش می‌خواست بیاید و خانه را سر و سامان بدهد. به بچه‌ها برسد. آن وقت من برای پیشواز به فرودگاه می‌رفتم. برای دیدنش لحظه شماری می‌کردم. چشم می‌دوختم به مسیری که مسافرها می‌آمدند. وقتی می‌دیدم دلم می‌تپید. جلو می‌رفتم. اول دستش را می‌بوسیدم، دلم آرام می‌گرفت.

… دلم آرام نیست، نیست. می‌خواهد به آخرین مسافرت زندگی‌اش برود. دیگر برگشتی در کار نیست. در هیچ فرودگاهی نباید چشم به راهش باشم. اما او گفت در آن دنیا چشم به راه من است. ازم خواست پیشش بروم. گفتم حتماً می‌آیم. بعد کف پاهایش را بوسیدم و بوسیدم. بارها و بارها، تا مگر با این بوسیدن‌ها، من را به بهشت راه بدهند، تا پیش مادرم باشم.



* با مرگ بیشتر مأنوس هستم / ۲۲/۷ / ۹۱؛ این اواخر دست‌ها و پاهای مادر را بوسیده‌ام


هیچ وقت برای نوشتن مطلبی این قدر سختی نکشیده‌ام. سخت بود، سخت است. دوازدهم همین ماه، مادرم برای همیشه رفت. رفت. ما ماندیم و جای خالی‌اش که خواهرم هر روز گل‌های یاس حیاط را در همان محل می‌چیند و بوی عطرش در اتاق می‌پیچد. اما بوی او، بوی دیگری بود، مثل عطر گیاه «بومادران» خیلی اسرارآمیز. مادرم چشم‌های مهربانش را بست و نگاهش را به جهان دیگر دوخت. دیر رسیدم، شاید فقط چند دقیقه. حالش آنقدرها بد نبود، برای همین وقتی خبر دادند، خیلی دستپاچه نبودم. با این حال وسایلم را جمع کردم و از حوزه به خانه آمدم. دیدم دیگر تمام کرده است، رویش را پوشانده‌اند. صورتش را باز کردم. دیگر نگاهم نکرد. دیگر احوالم را نپرسید. دیگر نپرسید چه خورده‌ام، گرسنه‌ام یا نه. مادرم سکوت کرده بود. رفیق شصت‌ساله من، ساکت بود. نتوانستم آخرین نگاهش را ببینم، به عمق چشم‌هایش نگاه کنم، غرق شوم. اما باز هم پیشانی‌اش را بوسیدم، هنوز گرم بود… آمبولانس آمد و برد. فردایش در بهشت‌زهرا، قطعه ۳۰۱ دفن کردیم. در قبری که سه طبقه دارد. قبری اغواگر، دعوت کننده، تا مادرم را تنها نگذارم. هیچ وقت تنهایش نگذاشتم. تا توانستم دست‌هایش را بوسیدم و این اواخر پاهایش را هم. به صورتش نگاه کردم. سیر نمی‌شدم. سیر نشدم. سیر نشدم. پس از شصت سال غرق شدن در آن چشم‌های مهربان، هنوز حسرت دارم. حالا با مرگ بیشتر مأنوس هستم. بدم نمی‌آید. بهش قول دادهام که بروم پیشش. اما تسلیم پروردگارم هستم. او بهتر می‌داند.



* اسماعیل بلند شو

اسماعیل، قطار را می‌بینی، واگن‌ها چه تند می‌روند اسماعیل. بلند شو، بلند شو خودت را بتکان، برف‌ها را کنار بزن. تکان بخور و خودت را بتکان. قطار می‌رود. برخیز اسماعیل، این گودال گور تو شده، می‌شود اسماعیل. چشم‌هایت را باز کن، نگاه کن اسماعیل، قطار نزدیک می‌شود. چراغ‌هایش را می‌بینی، از لابه‌لای دانه‌های برف، نور چراغ‌هایش را می‌بینی.

اسماعیل از گور خودت بلند شو، دارد دیر می‌شود. باید بروی از اینجا. اگر بمانی می‌میری، می‌میری اسماعیل؛ می‌میری اسماعیل، چشم‌هایت را باز کن. تو زنده‌ای، تو هنوز نفس می‌کشی.



* شیرین‌ترین خاطره زندگی در سی سالگی


روزی که شیرین‌ترین اتفاق زندگی‌ام افتاد، من مثل امروز نویسنده نبودم. البته یکی از بزرگترین آرزوهایم نویسنده شدن بود و چیزهایی هم می‌نوشتم که بیشتر از جنس یادداشت‌های روزانه و خاطرات تلخ و شیرین آن ایام بود. دست‌نوشته‌های آن روزگار، برای من حکم مواد خامی را داشت تا در آیندهای نامعلوم و در فرصتی نامشخص، به شکل داستان نوشته شوند و من نویسنده بشوم. اما نمی‌دانم چرا چنین نشد، چرا من جز سایه دستی شتابزده و به نیت ثبت خاطرات خام چیز دیگری که بتوانم اسمش را بگذارم داستان، نمی‌نوشتم. این قلم‌زدن‌ها و خامنگاریها، حول و حوش سی سالگیم رخ می‌داد و من هنوز به میدان نیامده بودم از بیرون تشک، صحنه را تماشا می‌کردم.

بله، سی ساله بودم که شیرین‌ترین اتفاق زندگی‌ام افتاد. سی ساله بودم که احساس کردم بار گرانی از دوشم برداشته شد و من از سر آسایش خاطر، آه عمیقی کشیدم و قلم گرفتم و شروع به نوشتن کردم. من با نوشتن متولد شدم، با آن اتفاق شیرین که بهانه نوشتنم شد. زندگی را از سر تو بازخوانی کردم، بار دیگر حضورم را در سرزمینم احساس کردم. این بار، اما بوته گَوَن خشکیده و جدامانده از ریشه نبود تا بادهای مسموم من را به هر دره و چاله بغلتاند. آن اتفاق شیرین، ریشه‌هایم را در عمق خاک با هستی پیوند زد و آبشار خورشید بر شانه‌هایم مایل شد، و من درخت تناوری شدم با شاخ و برگ بسیار و سایه سار گسترده. من در سی سالگی متولد شدم، من در سی سالگی نویسنده شدم و این از اعجاز همان خاطره شیرین است.

آن اتفاق شیرین و ماندگار، آن معجزه بزرگ و شگفت، آن رستاخیز الهی، همان پیروزی انقلاب اسلامی ایران بود، که برای من و نسل من، چنین پدیدهای، مثل یک آرزوی دور و دراز و دست نیافتنی می‌نمود. ابتدا دستیابی و تحقق آن را از محالات می‌دانستیم، ولی در عین حال، از سر تکلیف و اطاعت امر ولی و امام انقلاب به اندازه توش و توانی که داشتیم، بر سر پیمان ایستاده بودیم و برای وقوع آن انقلاب تلاش می‌کردیم که در کمال ناباوری آن اتفاق افتاد. ما آزاد شدیم. سرزمینمان، ایران عزیز آزاد شد. از گلدسته‌ها و مناره‌ها بانگ الله‌اکبر برخاست. اشک شوق بر گونه‌ها جاری شد.

و من همان سال، سال نزول رحمت الهی، سال برکت و سال معجزه، نویسنده شدم. اعتماد به نفس پیدا کردم. همه تابوها و طاغوت‌های ذهنی را شکستم و قلم به دست گرفتم و اولین داستان کوتاهم را نوشتم که در مجله «عروه‌الوثقی» سال ۵۸ چاپ شد.



* ماه مبارک رمضان؛ احساس می‌کنم خانه هنر انقلاب(حوزه هنری) خالی نمانده است


هشتمین روز ماه مبارک رمضان سال ۱۴۲۴ است. حوزه افطار می‌دهد. من هم دعوتم. حوزه را دوست دارم. نه امسال و پارسال و نه پیرارسال، که از همان اول، از پاییز سال ۱۳۵۸ که در ساختمان کوچکی در فلسطین شمالی بودیم و در زمستان ۱۳۵۹ به مکان فعلی اسباب کشی کردیم. چه آن زمانی که شب‌ها تفنگ به دوش می‌انداختیم و از باغ هنر انقلاب پاسداری می‌کردیم و چه آن دورانی که با بی‌مهری بنیانگذاران را از خانه راندند و باغ را تبدیل به قلعه کردند و…

حوزه محصول انقلاب است و خانه هنر انقلاب… عصر هشتمین روز ماه مبارک است. سایه روشن ابرهای تیره و پنبه‌ای، روی دیواره بلند البرز تماشایی شده. رنگ‌های ارغوانی، بنفش و بازی دلانگیز باد با تودهای ابر دیدنی است. به حوزه می‌رسم، حیاط وسیع و آجر فرش آن را، از جبهه شمالی، دو ردیف، سراسر میز و صندلی چیدهاند. تا با دوستان خوش و بش کنیم، آشناهای حوزه از راه می‌رسند. چیزی نمی‌گذرد که جا پیدا کردن مشکل می‌شود. مدعوین که تعدادشان به چند صد نفری می‌رسید، همه از یاران دیروز و امروز حوزه‌اند و البته همه هنرمند و صاحب نام و سرشناس. احساس می‌کنم خانه هنر انقلاب خالی نمانده است، این خانه همچنان دوست‌داشتنی و این باغ همیشه پر طراوت است. بانگ اذان میان درختان باغ می‌پیچد. قبول باشد.



* با سیلاب اشک‌هایم؛ چیزی نیست در این دنیا حسرت آن را بکشم، مگر اینکه رضایت او را در آن ببینم…


… خداوند به من رحم کند. دستم را بگیرد و به طرف خودش بکشد. نمی‌دانم اصلاً لایقش هستم یا نه؟ با این همه گناه و معصیت و غفلت، جای ما که آنجا نیست. اما من دست از دامنش نمی‌کشم. رهایش نمی‌کنم، جز او کسی را ندارم. آنقدر اشک می‌ریزم، آنقدر سر بر آستانش می‌گذارم و ناله می‌کنم، تا با سیلاب اشک‌هایم پاک شوم و اجازه ورود پیدا کنم. رهایش نمی‌کنم. هیچ چیز را با او عوض نمی‌کنم. دیگر گول نمی‌خورم. چیزی نیست که در این دنیا حسرت آن را بکشم، مگر اینکه رضایت او را در آن ببینم…

آرزویم بندگی خداست

از خداوند می‌خواهم که بیشتر کمکم کند تا تندتر به او برسم. چیز دیگری از زندگی نمی‌خواهم. آرزویم بندگی خداوند است و کمک به بندگان او. این چشم‌داشت را از محضر پرودگارم دارم، جز این وصال و به غیر از این خواسته، همه خواسته های دیگر کمرنگ و حاشیه‌ای است.



* من چه کرده‌ام؟

… آنچه که این روزها دغدغه اصلیم است، اینکه من چه کرده‌ام. چه میزان تابیده‌ام. تا چه شعاعی نور افکنده‌ام؟ برای دیگران چه کرده‌ام؟ چه خدمتی؟ و بالاتر از همه، چه قدر توانسته‌ام با خالق خود ارتباط برقرار کنم؟ چقدر خودم را به او نزدیک کرده‌ام؟ …



* پشت پنجره جوجه‌ای کز کرده نشسته


… یکی از کبوترها پشت پنجره‌ام مانده و نرفته. گمانم جوجه باشد. طفلکی بدجوری کز کرده. کمی برایش ارزن ریختم. با خواب آلودگی کمی از آن را خورد و چشم‌هایش را بست. الان دیگر هوا تاریک شده. چسبیده به شیشه و خوابیده. می‌ترسم فردا صبح اول وقت کلاغ‌ها بیایند سراغش. من دیدهام که آنها چه طور جوجه‌های یاکریم را می‌خورند.



* ماه و ماه‌هایم را خیر کن


خدایا روزم را خیر گردان. خدایا شنبه و شنبه‌هایم را خیر گردان. پروردگارا هفته و هفته‌هایم را خیرگردان. ماه و ماه‌هایم را خیرگردان. سال و سال‌هایم را خیرگردان. به من توفیق بندگی عنایت فرما. بار الها، کمکم کن تا تو را اطاعت کنم. احکامت را در زندگی‌ام جاری کنم. پروردگارا، به من مقام صحبت با خودت را مرحمت فرما تا بتوانم با تو گفت و گو کنم، بتوانم ابراز نیاز کنم، خدایا، خدای مهربان…



* زینت دفتر کار من با عکس حضرت آقا


… دیگر به این دفتر عادت کرده‌ام. دفتری که پنجره‌اش رو به جنوب تهران، رو به ساختمان بلند و سیمانی و تیره مخابرات پایتخت، رو به ساختمان های قدیمی و فرسوده، با شیروانی‌های کهنه و غم زده، با هوای آلوده و آسمانی دود آلود باز می‌شود. من به این منظره‌های اندوه‌بار عادت کرده‌ام. به کبوترهایی که ردیف روی خط تیره شیروانی‌ها می‌نشستند، عادت کرده‌ام. سال‌هاست که از پشت این شیشه همدیگر را تماشا می‌کنیم و من بعضی وقت‌ها پنجره را باز می‌کنم و برایشان ارزن می‌ریزم. گربه‌ها و کلاغ‌ها را هم می‌بینم و گاهی هم عقابی آهسته از زیر سقف آسمان می‌لغزد و می‌رود.

اینجا کیهان است. دفتر کار من، که در آن احساس آرامش می‌کنم، با گلدان‌هایم، با پیچک‌ها، با حسن یوسف، با ردیف کتاب‌هایم توی قفسه‌ها و با پرتره مرحوم لئون تولستوی که از مسکو برایم فرستاده‌اند و اخیرا با عکس قشنگ آقا که خبرگزاری برنا به من هدیه کرده…



* وقت چندانی نمانده است


امروز وارد شصتمین سال زندگی‌ام شدم. پس از این نظر باید روز مهمی باشد. بازنشستگی، شصت سالگی و … خوب احساس می‌کنم که سبک‌تر هستم. نمی‌دانم چه باید بگویم، چه باید بکنم. اصلا چه چیزی از دستم بر می‌آید؟ جز این که در این واپسین روزها و شب‌های ماه رمضان، از صاحب لیله‌القدر استغاثه کنم این سال‌های باقی مانده عمرم، از آن هدیه‌ای که در لیله‌القدر نازل کرده است، متبرک کند و من را با رویی سفید و خیالی آسوده به پیشگاهش ببرد که دیگر وقت چندانی نمانده است.



* مثل یک خیال؛ دویدن در ده سالگی چه لذتی داشت


روزهایم زخمی است. درد دارم. با درد راه می‌روم. با درد نفس می‌کشم. بعد هم از زور درد، نه راه می‌روم و نه نفس می‌کشم. یک جایی می‌ایستم و به رودخانه زندگی نگاه می‌کنم که شروشر جاری است و اصلاً و ابدا با من که بی‌نفس و بیرمق در ساحلش ایستاده‌ام کاری ندارد. محلم نمی‌گذارد، حتی بگو یک ثانیه. بود و نبودم برایش یکی است… می‌خواهم یک روز، دور از چشم دیگران، خودم را در پیاده رو و یا در کوچه خلوتی جا بگذارم و بروم پی کار خودم. خسته شده‌ام. از بس این پیکر پر درد و سنگین را به دوش کشیده‌ام و این طرف و آن طرف برده‌ام… می‌خواهم از دست خودم رها بشوم. می‌خواهم سبک بشوم. می‌خواهم هر جا که خواستم بروم، می‌خواهم وزن نداشته باشم، می‌خواهم تخته بند زمین نباشم. می‌خواهم مثل یک خیال باشم. میان ذرات آسمان جاری بشوم. مثل آن شب پر درد، که داشتم از روی یک دره پر درخت با برگ‌های ارغوانی و پیچ‌های ملایم و تماشایی بالای سر خودم پرواز می‌کردم. سنم گمانم ده سالی می‌شد، همان سنی که می‌توانستم ساعت‌ها بدوم و خسته نشوم… دویدن در ده سالگی چه لذتی داشت و بیشتر از آن پرواز کردن بالای ده و آن کوره راه میان درخت‌های پاییزی، در حالی که ده سالگی‌ام با پیراهن سفید و پاهای چابک، پیچ‌های ملایم و تماشایی آن کوره راه پاییزی را پشت سر می‌گذاشت. چه قدر با صفا بود…



* دلداده او هستم

... باور کردنی نیست. رحمتش را شامل حالم کرد. دستم را گرفت، دستم را میگیرد. باهاش حرف زدم. زانو زدم. گریه کردم، گریه کردم. نه یک بار، نه دو بار، بلکه بارها و بارها در برابرش زانو زدم. سر بر آستانش گذاشتم. او هم دلم را ربود، آتشم زد. پاداش داد. عزت داد. سربلندم کرد. از دامی که افتاده بودم بیرونم آورد. راحتم کرد. از او خواسته بودم. درخواست کرده بودم. خودم را به او سپرده بودم. ازش مدد طلبیده بودم. دیدم که میشنود. دیدم که دستم را میگیرد، دیدم با ایما و اشاره، حتی از زبان ستارهها با من حرف میزند. حضورش را در قلبم احساس میکردم و میکنم. با رفتن رمضان هم رهایش نمیکنم، دست از دامنش نمیکشم. حالا دیگر قلبم را به او دادهام. دلداده او شدهام...

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات