تبلیغ غذای حرام در شبکه استانی
چرا باید در تلویزیون مواد غذایی حرام تبلیغ شود؟! و چرا به این سهولت سبک زندگی اسلامی را فراموش کردهایم و با یک تبلیغها آن را بیاثر میکنیم؟! چطور در جمع حاضر این برنامه زنده و عوامل آن هیچ کس درباره موضوع فقهی غذای تبلیغ شده اطلاعی نداشت تا مانع شود؟! چه آنکه در اغلب اوقات این اشتباهات سهواً و از روی نااگاهی است.
به گزارش افکارنیوز، این روزها بازار تبلیغات در قاب تلویزیون داغ شده است، البته تبلیغ به خودی خود بد نیست، بلکه میتواند تسهیلکننده هزینههای این سازمان عریض و طویل باشد. اما آنچه اهمیت دارد نظارت بر چگونگی و کیفیت تبلیغات تلویزیونی است تا مبادا تبلیغی خلاف شرع در رسانه ملی پخش شود. در برنامه تلویزیونی «زنده رود» که جمعهها از شبکه استانی اصفهان و شبکه «شما» پخش میشود، قسمت آشپزی وجود دارد که در آن یک رستوران چهارستاره خارجی با سرآشپزهای خارجی آموزش غذا میدهد - البته مجری و آشپز به خارجی بودن این رستوران تأکید زیادی دارند - در این
برنامه خانم آشپز از غذاهای دریای و خرچنگ مخصوص رستوران با آب وتاب سخن میگفت و این را به مشتریان نوید میداد! مجری هم که سرگرم تست غذای خارجی پخته شده بود با علامت سر این خبر نویدبخش را تأیید کرد.
اما سؤال اینجاست چرا باید در تلویزیون مواد غذایی حرام تبلیغ شود؟! و چرا به این سهولت سبک زندگی اسلامی را فراموش کردهایم و با یک تبلیغها آن را بیاثر میکنیم؟! چطور در جمع حاضر این برنامه زنده و عوامل آن هیچ کس درباره موضوع فقهی غذای تبلیغ شده اطلاعی نداشت تا مانع شود؟! چه آنکه در اغلب اوقات این اشتباهات سهواً و از روی نااگاهی است. مطمئناً در این جریان سیستمهای آموزشی ما هم تقصیر کار هستند، سیستمهایی که حوزه علمیه و صداوسیما به عنوان دانشگاه عمومی در صدر آن قرار دارند.
در نمایشگاه اخیر قرآن یکی از مبلغان و فعالان مذهبی معروف به آخوند چینی میگفت: فردی درشرق آسیا برای پرداخت خمس مالش به یکی از علما گفته بود میخواهم خمس مالم را بدهم. آن روحانی مبلغ گفت کار و کسبت چیست؟ گفت رستوران مواد غذایی دارم. آن روحانی در مورد نوع غذایی که در رستوران تهیه میکند پرسید. فرد پاسخ او را داد و روحانی با ناراحتی گفت متأسفم تمام غذاها ونوشیدنیهای که سرو میکنید، حرام است.
چگونه ميخواهيد خمس بدهيد. صاحب رستوران به شدت ناراحت شد زيرا تاكنون نميدانست به كار حرام اشتغال دارد. او ميگفت تمام اقلام حرام را از رستوران دور ريختم تا مرضي درگاه خداوند باشم. همانطور در اين خاطره ميبينيم دراغلب اوقات افراد نسبت به حلال يا حرام اطلاعي ندارند. اين مسئله درخارج از كشور عيب محرز نيست، زيرا نهادهاي اطلاعرساني اسلامي ندارند، اما چرا دركشور ما كه حكومت، آموزشوپرورش، صداوسيما و... همه اسلامي هستند بايد آموزش احكام و مسائل شرعي در سطح پايين قرار داشته باشد كه نمود آن را در صداوسيماي استاني شاهد باشيم؟! چرا و چطور در جامعه اسلامي آموزش احكام و
فقه اسلامي جايگاهي ندارد و ماحصل اين ميشود كه در يك برنامه زنده پربيننده تلويزيوني به راحتي تبليغ غذاي حرامي ميشود و هيچ كس هم نيست تا در اين رابطه تذكري بدهد. چگونه شوراي عالي امربه معروف و نهي از منكر در مورد چنين مسائلي سكوت كردهاند؟! آيا امر به معروف ونهي از منكر تنها به مسائلي چون بدحجابي منوط است؟!