خاطرات مظفری از فیلمهای جنگی:
زمان " جنگ نفتکشها " ۴۵ روز از کشتی پیاده نشدم
مجید مظفری بازیگر و تهیه کننده سینما و تلویزیون با تعریف خاطراتی از بازی در فیلمهای " جنگ نفتکشها " و " سایههای هجوم " از شبی که مجید جوانمرد، خسرو شکیبایی، داود رشیدی و علی حاتمی مهمانش بودند و او فردا خوابآلود سر صحنه حاضر شد، سخن گفت.
به گزارش افکارنیوز، مجید مظفری بازیگر سینما و تلویزیون که در سالهای دور در چند فیلم در حوزه دفاع مقدس بازی کرده است درباره حضورش در فیلمهایی چون " سایههای هجوم " و " جنگ نفتکشها " به خبرنگار مهر گفت: زمانی که فیلم سینمایی " سایه های هجوم " در دهه ۷۰ به من پیشنهاد شد آشنایی زیادی با احمد امینی کارگردان آن نداشتم و فقط به خاطر فعالیت مطبوعاتیاش در مجله فیلم با او آشنا بوده و سلام و احوالپرسی داشتیم.
وی ادامه داد: من از طریق فرشته طائرپور که تهیهکننده این فیلم بود برای بازی دعوت به همکاری شدم. زمانی که سناریو را خواندم بسیار به آن علاقمند شدم چون فضای فیلم با اتفاقاتی که به شکل واقعی برای مردم در زمان جنگ رخ داده بود انطباق داشت. " سایه های هجوم " فیلم خلوتی بود که جای کار بسیاری برای بازیگر به وجود می آورد به همین دلیل بازی در آن را پذیرفتم.
مشابه اتفاقات " سایه های هجوم " را تجربه کردم
این بازیگر با اشاره به خصوصیات احمد امینی و آشنایی که وی با سینما داشت، گفت: من زیاد با امینی آشنا نبودم و این فیلم هم اولین کار بلند وی به حساب می آمد اما نگرشی که او نسبت به سینما داشت باعثشد تا به وی به عنوان کارگردان اعتماد کنم چون می دانستم سینما را خوب می شناسد و با ابعادش آشنایی دارد.
مظفری درباره اولین روز فیلمبرداری این فیلم سینمایی و خاطراتی که از حضور در آن دارد، بیان کرد: شب قبل از آغاز فیلمبرداری طبق برنامهریزیهایی که از قبل در خانواده داشتیم میزبان چند نفر از دوستان از جمله مجید جوانمرد، خسرو شکیبایی، داود رشیدی و علی حاتمی بودم که متاسفانه امکان لغو آن وجود نداشت بنابراین صبح روز بعد بسیار کسل بودم و بعد از گریم تا رسیدن به محل فیلمبرداری در ماشین خوابم برد. هر کارگردانی انتظار دارد که بازیگرش روز اول کار با انرژی باشد و با وی درباره نقش صحبت کند اما من با حالتی خواب آلود سر صحنه حاضر شدم که باعثشد امینی از من ناراضی شود.
وی افزود: البته این نارضایتی از روز دوم برطرف شد و الان وی یکی از دوستان خوب من است و از بازی ام در فیلم هم رضایت دارد. این فیلم در ارتباط با اتفاقات جنگ در فضایی بیرون از جبهه بود و همه ما هم این شرایط را تجربه کرده بودیم و در فیلم هم این اتفاقات و فضاسازی ها به درستی منتقل می شد. مشابه بخشی از اتفاقی که برای این خانواده در فیلم می افتد برای من و خانواده ام هم رخ داده بود.
مظفری داستان فیلم " سایههای هجوم " را اینگونه تعریف کرد: جلال و خانواده اش که در منطقه ای مرزی درخوزستان زندگی می کنند با شروع جنگ و مهاجرت همسایه ها تنها می مانند. هانیه، همسر دوم جلال، که در برقراری ارتباط با علی، فرزند جلال از همسر اولش، با مشکل رو به رو است از شوهرش به اصرار می خواهد که به منطقه امنی مهاجرت کنند. جلال ناگزیر می پذیرد، اما در بین راه انفجارهای پیاپی آن ها را ناگزیر می کند به خانه بازگردند. تلاش مجدد آن ها برای گریز از مهلکه به نتیجه نمی رسد، تا این که نیمه های شب پنج سرباز عراقی راه گم کرده وارد حریم خانه آن ها می شوند. جلال مصمم به مقابله است،
اما فشنگ های تفنگ قدیمی اش را در وانتش جا گذاشته است. علی برای آوردن فشنگ ها از خانه خارج می شود و عراقی ها او را به اسارت می گیرند. هانیه موفق می شود به فشنگ ها دست یابد و جلال سربازان دشمن را به کمک هانیه از پا در می آورد و خودش زخمی می شود. صبح روز بعد علی، خوشنود از حوادثشب قبل، هانیه را به عنوان مادر خوانده می پذیرد و همگی راه جاده ای را برای رسیدن به منطقه ای امن در پیش می گیرند.
بازیگر " کشتی آنجلیکا " یادآور شد: در زمان بمباران من همراه با همسر و فرزندم می خواستیم از کرج که محل زندگی مان بود به طرف کاشان برویم تا بمباران آسیبی به ما نرساند اما متاسفانه راه بسته بود و در جاده قدیم کرج گیر افتادیم. این اتفاق به من خیلی کمک کرد تا حس صحنه های فیلم را به درستی در بیاورم البته حضور امینی و سناریو درست و کاملی که در اختیارمان گذاشته بود بسیار مثمر ثمر بود.
" جنگ نفتکشها " در شرایط سختی تولید شد
وی درباره تجربه حضور در فیلم سینمایی " جنگ نفتکشها " و همکاری با محمد بزرگنیا گفت: برای حضور در یک اثر باید کل فضای آن فیلم برای بازیگر قابل باور باشد تا بتواند به درستی ایفای نقش کند و مردم هم او را در آن اثر بپذیرند. حضور من و بزرگ نیا در حاشیه جنگ به ما بسیار کمک کرد تا بتوانیم از عهده این فیلم بر بیاییم. اتفاق نظر با بزرگنیا و درک متقابل باعثشد همکاری من و بزرگ نیا ادامه پیدا کند.
بازیگر " سگ کشی " ادامه داد: بزرگ نیا با فضاسازی درستی که از کار ارائه می داد باعثمی شد من به درستی در موقعیت قرار بگیریم. به دلیل علاقه و توجهی که آن زمان همه عوامل به کیفیت کارشان داشتند فیلم ها ماندگار می شدند اما متاسفانه در این روزگار دیگر کسی به این مسائل توجهی ندارد. البته آن زمان فیلم های مستند تلویزیونی نیز به ما در تولید این فیلم کمک زیادی کرد.
مظفری متذکر شد: زمان فیلمبرداری " جنگ نفتکشها " در یک کشتی واقعی در جزیره خارک و در شرایط بسیار دشواری کار می کردیم. خوشبختانه خطری در زمان فیلمبرداری متوجه افراد گروه نشد اما من به خاطر پرش هایی که در فیلم داشتم دچار درد گردن و مچ دست شده بودم که دکتر به من گفته بود برای بهبودی باید عمل جراحی انجام دهم.
هنگام بازی در " جنگ نفتکشها " ۴۵ روز از کشتی خارج نشدم
بازیگر نمایش " رویاهای رام نشده " ادامه داد: ما در فصل بسیار گرمی در جزیره خارک کار می کردیم که مجبور شدیم به دلیل گرمای زیاد کار را مدتی متوقف کنیم. در طول این مدت بسیاری از افراد گروه جذب کارهای دیگر شدند اما من، بزرگ نیا و حمیدرضا صلاحمند سر هیچ کار دیگری نرفتیم در حالی که وزارت نفت که سفارش دهنده و سرمایه گذار فیلم بود هم حاضر نشده بود به ما در طول این مدت دستمزد بدهد. اما ایستادیم و بدون دریافت حقوق منتظر شرایط مساعد شدیم چون می دانستیم دیگر پروژه ای به جذابیت " جنگ نفتکشها " نصیبمان نخواهد شد و جای این فیلم در کارنامه ما خالی خواهد ماند.
بازیگر سریال " اولین انتخاب " اظهار کرد: در آن زمان ما سینمای ملی داشتیم و از هر ۱۰۰ فیلمی که در سینمای ایران تولید می شد حداقل ۴۰ - ۵۰ اثر در شهرستان ها ساخته می شد اما الان همه فیلم ها محدود به چند لوکیشن داخلی و آپارتمان و خیابان آن هم در تهران شده است. به همین دلیل امثال من الان دلشان برای این سینما می سوزد و دلتنگ روزهای قدیم می شوند. در زمان فیلمبرداری " جنگ نفتکشها " من ۴۵ روز از کشتی خارج نشدم و مدام مشغول کار بودم.
وی در پایان درباره دیگر تجربیاتش در زمیه فیلمهای دفاع مقدس توضیح داد: سال ۶۱ فیلمی جنگی به نام "عبور از میدان مین" را بازی کردم که جواد طاهری کارگردانی اش را بر عهده داشت. آن زمان ما اطلاع زیادی از شرایط جنگ و جبهه نداشتیم و بیشتر فیلم های جنگی هالیوودی را دیده بودیم بنابراین این فیلم هم با ویژگی های قهرمانپرورانه سینمای غرب ساخته شد اما وقتی بعد از سالها این فیلم را دیدم متوجه شدم با وجود عدم شناخت ما، حال و هوای و حس های درستی را منتقل کرده بودیم و فیلم قابل قبول از آب درآمده بود.