ارشاد خوانندههای زیرزمینی را در قطعه هنرمندان دفن کرد!
تدفین اعضای گروه سگ زرد با هزینه وزارت ارشاد
به گزارش افکارنیوز، دو تن از اعضای مقتول گروه «سگ زرد» به خرج وزارت ارشاد در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) دفن شدند. این در حالی است که خانواده هنرمندان متوفی داخلی باید پروسه طولانی و خاصی را برای دریافت مجوز دفن در قطعه هنرمندان بگذرانند و کمبود فضای قطعه هنرمندان یکی از دلایل رد برخی از درخواستها برای تدفین در این قطعه شده است.
دو تن از اعضای مقتول گروه «سگ زرد» به خرج وزارت ارشاد در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) دفن شدند. این در حالی است که خانواده هنرمندان متوفی داخلی باید پروسه طولانی و خاصی را برای دریافت مجوز دفن در قطعه هنرمندان بگذرانند و کمبود فضای قطعه هنرمندان یکی از دلایل رد برخی از درخواستها برای تدفین در این قطعه شده است.
برای کسانی که پنجشنبهها به قطعه هنرمندان میروند، باید جالب باشد در کنار اسامی بازیگران مشهور سینما و تلویزیون، اساتید موسیقی و بسیاری از هنرمندانی که سالها برای هنر این کشور زحمت کشیدهاند، ناگهان به چند نام غریبه برخورد کنند. با آنکه هیچ کدام از قبور بهشت زهرا(س) فرقی با دیگری ندارد اما همین که برای احترام قائل شدن به جماعت هنرمند، محلی را برای تدفین آنها در نظر گرفتهاند، این انتظار را به وجود میآورد که وقتی به قطعه هنرمندان میرویم واقعاً به قبور هنرمندان برخورد کنیم نه افراد دیگر. به دلیل آنکه حتماً در پشت تصمیم این افراد، در قطعه هنرمندان دلایلی
وجود داشته و دسترسی ما به مرجع تصمیمگیری در این باره کوتاه است، پیشاپیش چند فرضیه را برای تدفین افراد گروه «سگ زرد» در قطعه هنرمندان مطرح میکنیم. فرضیه اول «هنر نزد ایرانیان است و بس»؛ بنا بر این جمله هر ایرانی به طور بالفعل یک هنرمند است و میتواند به صورت بالقوه یک هنرمند شاخص جهانی نیز باشد. پس میتوان با استناد به این فرضیه هر هموطن مرحومی را در قطعه هنرمندان دفن کرد یا کل بهشت زهرای تهران یا سایر گورستانهای ایران را به قطعه هنرمندان تبدیل کنیم تا در حق کسی اجحاف نشود.
فرضیه دوم «نام پدرش بود فاضل حتماً از فضل پدر او را بود حاصل» آرش و سروش فرازمند، پسران مجید فرازمند و فرزانه شبانی از فیلمنامهنویسان سینمای ایران بودند. میتوان فرضیه انتقال ژنتیکی هنر را در این ماجرا مشاهده کرد که به دلیل هنرمند بودن اولیا، فرزندان نیز در لیست هنرمندان جا داده شدند. بدون آنکه حتی اثر هنری قابل قبولی از این دو جوان مرحوم شده در حافظه تاریخی هنر ایران به ثبت رسیده باشد. فرضیه سوم، «دوست داشتم، دستور دادم» این پاسخ دندانشکن احتمالی برای وقتی است که میتوان از ندای درونی قلب یک مدیر ارشد فرهنگی شنید. فرضیههای بعدی را هم خوانندگان میتوانند
بنا بر ذوق و سلیقه خود مطرح کنند.
اما اصل قضيه اين است كه چند جوان ايراني در داخل كشور به صورت زيرزميني موسيقي توليد ميكردند، همان كاري كه هم اكنون نيز در استوديوهاي خانگي و با كمك رايانه انجام ميشود؛ همانهايي كه در سايتهاي دانلود موسيقي اسامي عجيب و غريبشان را هر روز ميبينيم؛ همانهايي كه با ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار تومان خواننده شدهاند و اگر كمك رايانه و ميكس نبود صدايشان حتي براي خودشان نيز قابل تحمل نبود. حالا از بين شمار زياد اين افراد چند نفر پيدا شدند با پول پدر و مادرشان به خارج كشور رفتند و گروهي گمنام سگ زرد را تشكيل دادند و در آخر نيز پاياني تراژيك و غمبار در انتظارشان بود و اگر اين اتفاق
تلخ رخ نميداد، معلوم نبود اين چند جوان ترك وطن كرده تا كي خود را با موسيقي سرگرم ميكردند. واژه هنرمند ارج و منزلتي دارد كه نميتوان آن را به همين راحتي خرج كرد. نميتوان با دستور و بخشنامه كسي را هنرمند كرد يا در بين هنرمندان جا زد. وزير ارشاد ميتواند در همين حد لطفي را كه در حق خانواده داغدار فرازمند انجام داده است براي ساير هنرمنداني كه عمرشان را براي اعتلاي هنر كشور خرج كردند، خرج كند و اگر قرار است قطعه هنرمندان آرامگاه ابدي كساني باشد كه خود را وقف هنر كردهاند، بگذاريد حداقل در زمان مرگ از بيعدالتي رنج نبرند.