بازی جنگی یا جنگ بازی
رسول رسولی مقدم
اصولا هدف از نوشتن و خلق یک داستان، رمان و یا ساخت فیلم وسریال فارغ از جنبه سرگرمی القاء نوعی تفکر به مخاطب است. بازیهای رایانه ای، که ژانرها و گونه های مختلفی دارند وبرای سلایق و سنین مختلف طبقه بندی و ساخته می شود نیز از این قاعده مستثنی نیستند.
عده ای معتقدند که اربابان سلطه همانطور که توسط فیلمها و سریالهایشان تفکرات خود را به مخاطب دیکته مینمایند. این بار نیز توسط بازیهای رایانه ای و نهادینه کردن تفکرات سازمان یا فته وجهت داده شده در ذهن مخاطب خود که اکثرا کودکان و نوجوانان هستند گامی بلند برداشته اند و فکر خام و پاک آنان را مجال بذر پاشی ایده ها وتفکرات خود قرارداده اند.
این نکته قابل ذکر است که به عنوان مثال در دوره کودکی ما، کارتونهایی مانند حاچ زنبور عسل و از این دست، که همه شخصیتها به دنبال مادر خود می گشتند از رسانه ملی پخش می شد که، " مادر " در اینجا یعنی سرزمین و ارض موعود و یا درکارتون " نل " که به وضوح از پارادایز صحبت می شود و می توان آنها را القای تعبیرات صهیونی تلقی کرد.
اما سئوال اینجاست که آیا ما در کودکی هیچ ذهنیتی نسبت به این تفکرات داشته ایم و یا صرفا جنبه سرگرمی و لذت آن برایمان مهم بود.
در بازیهای رایانه ای علی الخصوص اکشن و جنگی پس ازآنکه مخاطب از جنگ(جنگ جهانی دوم و جنگ سرد) خسته شد، احتیاج به یک نو آوری و محیط جدیدی احساس می شد که نگاه بازی سازان را به سمت خاور میانه معطوف کرد.
محیط های بکر در خاور میانه، آسیای دور، فرهنگ بین النهرین و حتی آفریقا در تحول شگرف دنیای بازیهای رایانه ای فرصتی ایده آل برای ایجاد داستانهای متفاوت وطراحی های اعجاب انگیز مهیا نموده است.
صحبت از پایان جهان و اهریمن در اقمارگذشته و حال، همچنین جدال همیشگی خیر و شر، پنداشتهای منشعب از فرهنگهای مختلف و ظهور و حضور این پنداشتها شاکله اصلی این بازیها را تشکیل می دهد. حال سوال این است که آیا این کمپانیها تمام تلاششان دشمنی با اسلام و کشورهای اسلامی است و یا این نوعی نگاهی بد بینانه است.
این واقعیت که ما با سابقه هشت سال جنگ تحمیلی وداشتن تاریخی پربار و داستانها و افسانه های شگرف وجذاب می توانیم جذاب ترین بازیها را طراحی و عرضه کنیم اما به غیر از اینکه تاکنون اقدام خوبی صورت نگرفته است این نکته نیز باید مدنظر قرار گیرد که در دنیای بازی های رایانه ای تکنولوژی و فن آوری حرف اول را می زند.
نمونه ای که درحال حاضر دربازار ایران عرضه شده است بازی گرشاسب می باشد، یک کپی از بازیهای(prince of Persia وgod of war) که حتی طرح روی جلد آن شما رابه یاد بازی(prince of persia۲) می اندازد با مشکلاتی در نصب و اجرا و پشتیبانی بازی که شما را حتی از نصب کردن آن پشیمان می کند.
در خصوص بازیهای جنگی هم باید گفت بهترین تولیدات داخلی حتی نمی توانند مطلوبیتی درحد بازیهای متوسط خارجی ایجاد نمایند.
ژانرهای علمی و تخیلی و جنگی وحماسی از آغاز بشریت وجود داشته و میل به افسانه و اسطوره سازی اصل جدا نشدنی درتمامی بازیها است.
حال با توجه به فضای فرهنگی ومذهبی کشورمان این نقش آفرینی باید چگونه باشد، آیا در بازی های ساخته شده و یا در دست ساخت داخلی هیچ جلوه ای از تعلیمات اسلامی وایرانی گنجانده شده است؟
یکی از بالاترین ارزشهای اسلام و علی الخصوص تشیع شهادت است. آیا هیچ فکر و اندیشه و تکنیکی درخصوص نمایش و یا القای این تفکر در بازیهای تولید داخل وجود دارد. و یا اینکه همچون بازیهای مشابه بازهم صحبت از کشتار است.
به طور کلی مخاطب هیچ پنداشت و برداشتی از محتوا و مفهوم و به زعم عده ای القای اندیشه وفرهنگی خاص ندارد و صرفاٌ جهت گذران اوقات فراغت به سمت این بازیها کشیده می شود.
در بازاری که بهترین بازیها با کیفیتی فوق العاده با قیمتی اندک - البته درایران - عرضه می شود مسلم است که مخاطب ترجیح می دهد به جای دست و پنجه نرم کردن با بازی های تولید داخل از بازی خارجی باکیفیت جهانی استفاده کند.
باید بپذیریم که ضعف ما در تولید محصولات فرهنگی هم نیاز با اعتقادات و سلایق مخاطب داخلی عامل بسیار مهمی دراین ناکارآمدی فرهنگی است، و پر واضح است که مثلاٌ نمی توان سیاست اعمالی برعرضه خودرو را برای عرضه بازی اعمال کرد و مخاطب این محصولات را مجبور به استفاده از تولیدات کم کیفیت داخلی کنیم.
علی ایحال تصمیم گیری در خصوص مسائلی این چنین نیازمند پژوهش است و مسلماٌ بهترین راهکار ارائه محصولاتی با کیفیت بالا می باشد که ساختار و شاکله ای ایرانی اسلامی داشته باشد و بتواند اقوام، مکانهای بکر کشور و جغرافیای اسلامی، و اخلاق اسلامی و تاریخ واقعی ایران و اسلام را به بهترین نحو و با تکنیکی فوق العاده ارائه کند و مسلماٌ هزینه کردن در این زمینه بازخورد مثبتی خواهد داشت.