تبلیغات
کد خبر: ۲۸۹۳۹

آن آقا با عمامه ای کهنه بالای سرم آمد

توسّل به ائمه اطهار علیهم السلام و استمداد از واسطه‌های فیض، همیشه در اسارت به آزادگان بیشترین کمک‌ها را می‌رساند تا ضمن آنکه هرگز از لطف و عنایات الهی ناامید نشوند، اطمینان داشته باشند آغوش خداوند برای بندگان مخلصش گشوده است و او هرگز امیدواران و پناه آورندگان به درگاهش را بی‌پناه نمی‌گذارد.

به گزارش تابناک، توسّل به ائمه اطهار عليهم السلام و استمداد از واسطههاي فيض، هميشه در اسارت به آزادگان بيشترين كمكها را ميرساند تا ضمن آنكه هرگز از لطف و عنايات الهي نااميد نشوند، اطمينان داشته باشند آغوش خداوند براي بندگان مخلصش گشوده است و او هرگز اميدواران و پناه آورندگان به درگاهش را بيپناه نميگذارد. همه آزادگان خاطرههاي متعددي از امدادهاي غيبي در طول اسارت دارند كه كمتر بازگو كردهاند.

آقای عبدالمجید رحمانیان نویسنده کتاب «درهای همیشه باز»، به جمع‌آوری و تنظیم برخی از این امدادهای معنوی و زیبا پرداخته و اثری ماندگار پدید آورده است.

کتاب «درهای همیشه باز» مجموعه‌ی ۱۸ خاطره از این امدادهای غیبی در تنگنای اسارت می‌باشد. این ۱۸ خاطره که هر یک به عنوانی زیبا مزیّن است، به نقل از سید آزادگان و تعدادی از آزادمردان غیور کشورمان می‌باشد و در پایان هر خاطره‌ای نام ایشان بیان شده است.

کسی که با اسارت و مسیر پر فراز و نشیب و سختی‌های آن آشنا باشد، می‌داند که برای انسان‌هایی مؤمن که خود را در دام بلا انداختند و در گردونه‌ی فشارها و مشقت‌های گوناگون قرار گرفتند، سلامت روحی و جسمی، به طور طبیعی حاصل نمی‌شود؛ مگر این که لطف پروردگار عالم، پیوسته آنها را نگهبان باشد و عنایت اهل بیتِ پیامبر خدا(ص)، آتش سوزان محیط را بر آنها، سرد و گلستان سازد.

آنچه را که اسرای ایرانی، در میان امواج خروشان و پر تلاطم بلاها، سرمایه خویش قرار دادند، ایمان به خداوند یکتا و اخلاص در عملکردشان بود.

عبدالمجید رحمانیان در مقدمه این کتاب چنین بیان می‌کند:

«در یک طرف، دشمن کینه‌توز و بی‌رحم قرار داشت و در طرف دیگر، اسرایی با دست‌های خالی، با کمترین امکانات زیستن؛ آن هم در فضایی محصور که امکان ایجاد و رشد بیماری‌های جسمی و روانی، بسیار زیاد بود و دشمن با قطع آب، غذا، دارو و ممنوع ساختن برنامه‌های فرهنگی تلاش می‌کرد تا همه را در حدّ نفَس کشیدن زنده نگه دارد و همه چیز را از آنها بگیرد.

بنابراین سرمایه‌ی آن انسان‌های نحیف و گرفتار، ایمان درخشان و عمیق‌شان به خداوند بزرگ بود و اخلاصی که در عمل صالح خویش داشتند و وفایی که هیچ گاه از آن دست نکشیدند و توسل و چنگ زدن به الطاف و عنایات اهل بیت پیامبر خدا(ص) که همیشه راهگشای آنها بود.»

آن چه در کتاب «درهای همیشه باز» می‌خوانید، تنها چند گواه است از آن همه کرامات و الطاف فرزندان معصوم پیامبر خاتم(ص) که چون درهایی هستند که هیچ گاه بسته نمی‌شوند.

کرامات بیان شده در این کتاب در ۱۸ شماره و با عناوین زیر است:

«شطّ اجابت، «درهای همیشه باز»، تبسّم چشم‌ها، نوازشگران معصوم، بانوی فریادرس، ندای آسمانی، پاداش پایداری، اشک و شفا، نگاه سراپا مهر، دعای غریب، اجابت مضطر، شمیم سحر، طبیبان آسمانی، عنایت امام زمان(عج)، مهر نگاه یار، وادی‌السّلام، اثر دعا، دیدار یار»

در بخشی از این کتاب با عنوان «نوازشگران معصوم» چنین می‌خوانیم:

«… آن شب، هفدهم اسفند ماه ۶۸ بود. و چهار روز مانده به نیمه شعبان ولادت آقا امام زمان پس از نماز مغرب و عشاء، بچه‌ها تکه روزنامه‌هایی پهن کردند تا لقمه نانی را در آن قرار دهند و به عنوان شام بخورند. من دلم گرفته بود و زودتر از هر شب، بی‌حال و اندوهگین روی همان پتوی ساده اسارتی دراز کشیدم و به خواب رفتم.

در خواب دیدم که آقایی وارد اتاق شد. خودم را دیدم که روی زمین دراز کشیده‌ام و آن آقا در حالی که لباس شخصی بر تن داشت و عمامه‌ای کهنه بر سر، بالای سرم آمد.

به او گفتم: چه می‌خواهید؟
او حرفی نزد. گویا بار کوچکی مانند کیسه بر دوش داشت. من سرم را در خواب به طرف دیگر برگرداندم. لحظاتی بعد برگشتم و نگاه کردم، دیدم هنوز بالای سرم ایستاده است. گفتم: یک دانه نان بیشتر ندارم. آن را بگیرید و بروید!
او جلوتر آمد و به من گفت: چرا خوابیده‌ای؟ بلند شو!
گفتم: مریض هستم و فلج شده‌ام. شما تشریف ببرید! ما اینجا اسیر هستیم.

او پایش را روی پایم گذاشت و گفت: بلند شو! و دستش را نیز بر سرم کشید. بیشتر به او دقت کردم. گفت: شما برای اسلام فعالیت کرده‌اید. این عراقی‌ها هم که شما را اذیت می‌کنند گمراهند.

به تولّد آقا کم مانده است. تولد آقا را جشن بگیرید و نگران نباشید که بی‌نگهبان نیستید. بیمار دیگری هم هست که من باید به او هم سر بزنم. الان بلند شو و آقا را هم زیارت کن!

یکباره دیدم که سیدی با لباسی مرتب ایستاده و روی صورتش پارچه‌ای قرار دارد. یک لحظه پارچه را کنار زد و نوری از چهره مبارکش تابید. زود برخاستم که آقا را ببوسم. دیدم کسی نیست و بچه‌ها دارند مرا می‌گیرند».

كتاب درهاي هميشه باز نوشته عبدالمجيد رحمانيان ميباشد كه در سال ۱۳۸۲ به چاپ رسيد و در سال ۱۳۸۹ در ۱۴۲ صفحه و توسط انتشارات پيام آزادگان تجديد چاپ شده است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات