قرارداد میلیاردی گلزار مساله سینمای ما نیست!
مخاطبان حرفه اي سينماي ايران به ياد مي آورند که زماني سينمايي به آن ميزان از قدر و منزلت بهره مند بود که حتي تصميم گيري افراطي آنها در خصوص بحث ستاره ها بازخوردهاي منفي به دنبال نداشت و همگان قاعده آرمانگرايي و مرزهاي آن در سياست هاي رسمي فرهنگي را درک کرده بودند.
به گزارش پارس توریسم وبه نقل از مردمسالاری به واقع خانه نشين شدن جمشيد هاشم پور به عنوان ستاره اصلي سينماي اکشن در دهه ۶۰ و اوايل دهه ۷۰، همچنين کوچ اجباري اکبرعبدي از سينما به تلويزيون به دليل مطالبه دستمزدهاي گزاف نه تنها حاشيه اي ايجاد نمي کرد، بلکه امري قاعده مند از سوي ارباب جرايد ارزيابي شد و فضاي سينماي ايران را اسير جريان سازي هاي رسانه اي نمي کرد. اما از آن روزگار تنها يک خاطره بر ذهن مانده و آن اخلاق گرايي جاي خود را به يک ستيزگي اجتماعي داده که نه تنها حرمت ها را زير سوال برده است بلکه فضايي پرتنش و آنارشيک را بر سينماي ايران حاکم کرده و در پرتو اين
جريان شکل گرفته در روابط سينمايي، بسياري از مرزهاي اخلاقي و انساني تحت الشعاع بينش اصالت سود شده است. موفقيت يک فرد در اين روزگار خاري در چشمان بقيه است و همگان سعي دارند تا با بهره گيري از هر ابزاري خود را در صدر بنشانند حتي اگر اين ارتقاي جايگاه به بهاي نابودي ارزش هاي اخلاقي به دست آيد. از وجه ديگر براي برخي که در اين شرايط روزگار مي گذرانند اخلاق گرايي امري بي اهميت است و در نظام طبقه بندي شده کنوني ارزش هر فرد را منطبق بر توانايي مالي وي و نه ارزش ها و ظرفيت هاي اخلاقي آن مي سنجند. اين مقدمه را گفتيم تا به حاشيه بزرگ اخير يعني موضع گيري وزارت ارشاد در قبال
قرارداد ميلياردي گلزار بپردازيم. اينکه چرا قرارداد يک بازيگر ولو با يک رقم هنگفت چنين جو پرتنشي را ايجاد مي کند مساله اي است که بايد به طور مجزا و با ديدي روانکاوانه ارزيابي شود اما رويکرد اين بحث بر دلايل ورود ارشاد به اين مساله تمرکز يافته است. به واقع تمرکز ذهني بر روي چنين مساله نه چندان با اهميتي آن هم در روزگاري که سينما از همه لحاظ در نزول قرار دارد يک فن گريز از نقطه کانوني به پيرامون و معطوف ساختن و درگير کردن انديشه روزنامه نگاران به جهت مخفي ساختن کاستي ها و طفره رفتن از پاسخگويي در قبال جامعه است. پوشاندن ناکارآمدي ها با مکث بر مسايل حاشيه اي البته يک
حربه نخ نماست که مدت هاست از دور خارج شده و روزنامه نگار متعهد هيچگاه خود را درگير جريان هاي حاشيه اي از اين جنس نمي کند. از اينرو بايد پذيرفت که ورود ساختارشکنانه ارشاد به مبحثي شخصي چون قرارداد ميان دو فرد حقيقي نه تنها نقش تعيين کننده اين نهاد در مناسبات سينمايي را نشان نمي دهد بلکه از ضعف پايگاه فکري اين گروه ناشي شده که متاسفانه با قواعد بازي در عرصه مديريت سينمايي آشنايي ندارند و به همين علت با کانون ديد قرار دادن خود و جلوه گري در برخي از رويدادهاي کاملا ژورناليستي و البته بي ارزش و سطحي، اشتباهي راهبردي را مرتکب شده اند. آقايان! مساله سينماي ما قرارداد
ميلياردي گلزار نيست، افتخار سينماي ما فروش ميلياردي اخراجي ها نيست، کسب افتخار درجشنواره هاي جهاني نقطه آمال ما نيست، پاسداشت ارزش هاي والاي اخلاقي با ارج نهادن بر کار هنرمندان و احترام گذاشتن به آنها اهميت نقش آفريني يک مدير سينمايي است که به نظر مي رسد در وضعيت کنوني، چندان محلي از اعراب ندارد.