احمد نجفی:
شما بویی از وطنپرستی نبردهاید!
برخی سینماگران ادعا میکنند چون ضدجنگ هستند دوست ندارند در حیطه سینمای دفاع مقدس کار کنند اما من به صراحت میگویم شما ضدجنگ نیستید، شما بویی از وطنپرستی نبردهاید!
شبکه ایران/ گفتگوی شبکه ایران با احمد نجفی به گلایههای او پیرامون روند بازسازی مناطق جنگزده اختصاص دارد؛ گلایههایی صادقانه که از صمیم قلب برمیآید.
احمد نجفی کسی بوده که به واسطه خاستگاه جنوبیاش همواره از اوضاع بازسازی مناطق جنگزده گلایه داشته؛ گلایههایی که بخش عمده آنها هم حرف ِ دل مردمی است که در این مناطق زندگی میکنند. فکر میکنید چرا اوضاع شهرهایی جنگزده مثل خرمشهر و آبادان علیرغم صرف هزینههای زیاد چنان که باید بهبود نیافت؟
خیلی راحت بگویم دولتها برای بازسازی این مناطق بودجههای هنگفتی را صرف کردند اما متاسفانه در این میان بودند گروهی پیمانکار درجه سه و چهار که به جای رسیدن به داد مردم و تلاش برای بهبود اوضاع سازهای شهر، به فکر پر کردن جیب خود افتادند. متاسفانه مشکل نه کمبود بودجه که عدم استفاده درست از بودجهها بود یعنی بودجهای که میبایست صرف بازسازی این مناطق میشد به جیب گروهی سوداگر رفت که فقط و فقط به سوءاستفاده از شرایط میاندیشیدند. به این ترتیب در دوران بازسازی گروهی اندک به قدرت اقتصادی تبدیل شده و گروهی از مردم بیچاره هم اوضاعشان به مراتب بدتر از قبل شد. هنگام
دفاع مقدس رزمندگانی را داشتیم که فارغ از اینکه اهل کجایند، یکدل و یکزبان در کنار همدیگر به جنگ در برابر دشمن بعثی میپرداختند. ای کاش این همدلی در دوران بازسازی هم وجود داشت…چندی پیش در خرمشهر قدم میزدم و هموطنان بسیاری بودند که پیشم آمده و از نابسامانی و کمبود امکانات رفاهی در این شهر گلایه داشتند، باور کنید گلایهها آن قدر زیاد بود که شب از غصه نمیتوانستم بخوابم. در همین خونینشهر پلی ساختهاند به نام جهانآرا که نه فقط بازتابدهنده رشادتهای این رزمنده فداکار نیست که سازهاش به بدترین شکل ساخته شده است. شهر هنوز به طور کامل گازکشی نشده است، آسفالت
برخی جادهها خراب و کاملا مستعمل است، لولهکشی آب شهر کامل نشده است و بسیاری از این دست مواردی هستند که نه فقط به چشم در شهر مشاهده کردهام بلکه مردم هم به کرات نسبت به وجود این مشکلات اعتراض داشتهاند. متاسفانه مدیریت کاملی برای بازسازی وجود نداشت؛ اگر نگوییم زیر صفر باید بگوییم مدیریت دوران بازسازی صفر بوده است.
جالب اینجاست که بارها بسیاری از همانها که مدیریت بازسازی شهرهای جنگزده را برعهده داشتهاند در گفتگوهای رسانهای خود از تلاش زیاد برای بهبود امور صحبت کردهاند؟
فقط یک نکته میگویم و آن هم اینکه چه دلیلی داشت خانوادههای جنگ زده را به شهری وارد کنند که نه فقط هفتاد درصد آن تخریب شده و در جای جای آن هم آثار ترکش و خمپاره وجود دارد بلکه ورای اینها در نقاط پیرامونی آن هم پر از میدان مین است! این امر صورت گرفت فقط برای اینکه گروهی پز دهند شهر را بازسازی کردهاند(!) و شهروندان میتوانند بار دیگر در زادگاه خود ساکن شوند. ببینید نقشه بازسازی خرمشهر یکی از کاملترین نقشهها بود که حتی رهبر معظم انقلاب هم در زمان ریاست جمهوری بر آن مهر تایید زدند اما متاسفانه این نقشه جامع به درستی عملیاتی نشد و برای ارائه آمار تا توانستند پز
بازسازی شهر را دادند. همین الان اگر به دادگاههای خرمشهر مراجعه کنید مراجعان بسیاری را می بینید که حین جنگ املاک خود و البته اسناد مربوط به این داراییها را از دست دادند و همچنان میکوشند ثابت کنند آنچه زمانی به آنها تعلق گرفته با سندسازی توسط عدهای دیگر تصاحب شده. سازمان ثبت اسناد خرمشهر تلاش زیادی برای احقاق حقوق این گروه انجام داده اما مگر از سازمانی با تعدادی نیروی محدود چه انتطاری میتوان داشت. آبادان هم به لحاظ کلی ساختارش تغییر کرده و جمعیتش طی سالهای اخیر افزایش یافته اما خیابانبندی شهر مربوط به قبل از جنگ است. در آن دوران نهایتا ده هزار اتومبیل در
شهر وجود داشت اما اکنون با وجود چهار برابر شدن تعداد خودروها، ساختار خیابانبندی تغییر چندانی نسبت به سابق نداشته است.
فکر میکنید برای حل این مشکلات چه باید کرد؟
خوشبختانه دکتر احمدینژاد تلاش زیادی کرده تا در حد خود بتواند اسباب اصلاح امور را فراهم آورد. در اینجا میخواهم یک پیشنهاد به ایشان بدهم آن هم اینکه هیاتی سه نفره، تاکید میکنم هیاتی سه نفر و نه سی نفره که برآمده از سه کارشناس فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی باشد را با اختیارات کامل مسئول رسیدگی به دو شهر خرمشهر و آبادان کنند. آقای احمدینژاد همان طور که در بحثمربوط به یارانهها و مسائل هستهای شجاعت به خرج دادید، این بار هم یک اقدام ضربتی و عاجل برای بهبود زندگی مناطق جنگزده انجام دهید.
برگریدم به بحثسینما؛ جنگ ایران و عراق با اینکه یکی از طولانیترین و در عین حال پرحادثهترین جنگهای پنجاه سال اخیر بوده اما هنوز نتوانستهایم اثری جهانی در این ژانر ارائه کنیم. چرا؟
عدم آشنایی با مقوله دفاع مقدس، عدم وجود نویسندههایی که بتوانند به درستی اتفاقات جنگ را به سناریو درآورند و البته عدم حضور کارگردانانی که دغدغه جنگ را دارند بخشی از دلایل اثرگذار نبودن سینمای دفاع مقدس در ابعاد جهانی است. متاسفانه گروهی از سینماگران ما هم هستند که به کار در مقوله جنگ اعتقاد ندارند و تا نام جنگ برده میشود فوری میگویند علاقهای به تصویرگری قتل عام انسانهای بیگناه ندارند(!) در صورتی که جنگ ما نه یک جنگ خودخواسته بلکه جنگی تحمیلی بود که از سوی غریبان و در راس آنها عراق به ایران تحمیل شد. این گروه نمیدانند که بخشی اساسی از تاریخ پنجاه سال اخیر
ایران همین دلاورمردیهایی بود که طی هشت سال جنگ به وقوع پیوست. اینها نمی دانند که خرمشهر ستون دفاع از ایران بود و اگر نبود رشادتهای دلاورمردان ایرانی جنگ زودتر از حد تصور به تهران میرسید. این گروه ادعا میکنند چون ضدجنگ هستند دوست ندارند در این حیطه کار کنند اما من به صراحت میگویم شما ضدجنگ نیستید، شما بویی از وطنپرستی نبردهاید!
متاسفانه به جز این گروه شبهروشنفکر که پرداختن به دفاع مقدس را عار میدانند گروهی از سینماگران هم هستند که جرات ورود به این حیطه را ندارند؟
ترس از شناخت آدمهای بزرگ جنگ و ترس از گیشه موجب شده گروهی جرات ورود به این حیطه را نداشته باشند در صورتی که فیلم جنگی هم اگر خوب ساخته شود مخاطب انبوه را به سینما میکشاند. مگر فیلمی مثل «روز سوم» در زمان خود نتوانست همدلی مخاطبان را برانگیزد آن هم فیلمی که در کمترین زمان و با حداقل امکانات ساخته شد! اما عدم شجاعت لازم برای ورود به حیطه دفاع مقدس نتیجهاش میشود ساخت آثاری سطحی مثل «مادرزنم کجاست» و «شب نامزدی»!!!
درددلهای شما که تمامی ندارد و آن قدر شیوا سخن میگویید که شنیدن سخنانتان هم خستگی نمیآورد پس چه بهتر که برای پایان گفتگو پرسشی مطرح نکرده و تریبون آزادی در اختیارتان قرار دهیم تا هر چه میخواهد دل تنگتان بگویید.
همین یک جمله را میگویم، آقای رئیسجمهور تو را خدا به وضع خرمشهر رسیدگی کنید. باز هم میگویم یک هیات سه نفره ویژه برای رسیدگی به اوضاع خرمشهر و آبادان بگذارید تا این شهرها از نابسامانی که دارد، خارج شود وگرنه این نابسامانی در دل تاریخ باقی خواهد ماند…