جریان انحرافی پشت صحنه «پایان نامه»!
عقبه جالبی که برادر رئیس از گفتنش طفره رفت
در فروردین ۸۸ به یك باره نقش این موسسه متفاوت می شود و بر اساس صورتجلسه ای كه در روزنامه رسمی منتشر شده، جمال شورجه به سمت رئیس هیئتمدیره و روحاله شمقدری برادر شمقدری به سمت مدیرعامل و سیدمحمدرضا سجادپور كه هرگونه ارتباطش با علیرضا سجادپور مدیركل نظارت و به شدت تكذیب می شود(!) به سمت قائممقام مدیرعامل و مهدی عظیمیمیرآبادی (مسئول تداركات و تهیه كننده) و فریدون یا همان داوود رسولیان (مسئول جلوه های ویژه) به سمت اعضای هیاتمدیره برای مدت دو سال انتخاب شدند و فعالیت های این موسسه وارد فاز تازه ای شد
پس از آن که فیلم ضعیف «پایان نامه» به کارگردانی حامد کلاهداری به مدد برخورداری از ارتباطات خاص به شکلی وسیع اکران شد و علی رغم فروش نه چندان بالا با وجود در نظر گرفتن انواع مشوق های میلیونی و تخفیف های پنجاه درصدی و تیزرهای متعدد تلویزیونی، حتی نتوانست به فروش بسیاری از فیلم های کمدی کم مایه و زرد هم نزدیک شود، حضور عوامل این فیلم در برنامه هفت، آخرین فرصت برای تبلیغ فیلمی بود که تلاش می شد حفظ آبرو شود و چند هفته ای بتواند روی پرده سینماها باقی بماند. اما در این برنامه بر روی مواردی دست گذاشته شد که باعثکنار رفتن برخی پرده ها شد.
به گزارش «آینده»؛ جشنواره فیلم فجر بیست و نهم، با هیات داوران و نحوه برگزاری اش فرصت مناسبی برای ارائه آثاری بود که مورد توجه و دلخواه شمقدری و حلقه دوستانش بود. او که حالا دیگر نمی تواند منکر روابط حسنه اش با اسفندیار رحیم مشایی شود، پایان نامه که از فیلمنامه ضعیف و ساختار پراشکال و روایت غیر قابل دفاعی برخوردار بود را در بخش مسابقه قرار دارد؛ بخشی که اسب حیوان نجیبی است، اثر عبدالرضا کاهانی و مرهم ساخته علیرضا داوودنژاد که بعدها مورد ستایش منتقدان قرار گرفتند، نتوانستند به آن راه یابند و در تقلیدی ناقص از کن، در بخش نوعی نگاه قرار گرفتند و همین امر نشان می داد
نوع داوری ها به چه سبک و سیاقی بوده است.
با این حال راه دادن این فیلم به جمع فیلم های قابل تامل جشنواره فجر باعثنشد مخاطبان بتوانند آنچه در این فیلم گفته شده و بخشی از آن به استهزا کشاندن بخشی از مردم است را نادیده بگیرند و مخاطبان این فیلم که بخش قابل توجهی از آنها منتقدان بودند، در همان اکران نخست به هو کردن فیلم پرداختند تا هشدارهایی در خصوص عوارض اکران عمومی این فیلم داده شود و اینکه ممکن است برخی اشخاص درصدد رفتارهای ملتهب و از سر احساس در سالن های اکران کننده این فیلم برآیند اما مردم غیرقابل پیش بینی ایران این بار نیز متفاوت عمل کردند و همان مردمی که برای شرکت در قرعه کشی خودرو در بانک ها، میلیون
ها حساب قرض الحسنه افتتاح می کنند، با وجود نصب ماشین ها مقابل سینماها، از رفتن به سینماها پرهیز کردند.
بلیت های پنجاه درصد تخفیف که در خانه ها ریخته شد، تیزرهای تمام نشدنی که تلویزیون برای این فیلم پخش کرد، هزینه کردن از حزب اللهی و ضد فتنه خواندن فیلم به قصد به سینما کشاندن جریان های ارزشی و تمام آنچه می شد به عنوان ابزار مورد استفاده قرار داد، در اختیار این فیلم قرار گرفت و در نهایت عوامل این فیلم مدعی بودند از این فیلم حمایتی نشده است! جالب آنکه روح الله شمقدری برادر جواد شمقدری معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد که با پایان نامه مطرح شد، در برنامه هفت که آخرین فرصت برای تبلیغ این فیلم بود، عنوان کرد که فارابی قرار است تا ۹۰ درصد هزینه ساخت فیلم را متقبل شود و
البته هنوز همه این مبلغ را پرداخت نکرده است و البته لابد پرداخت ۹۰ درصد هزینه ساخت یک فیلم هیچ نوع حمایتی نیست وجزو رویه ای است که شامل همه فیلم ها از جمله فیلم ارزشی چمران به کارگردانی ابراهیم حاتمی کیا، می شود؟!
در برنامه هفت اما یک پرسش جالب از سوی جیرانی مطرح شد که کمتر مورد توجه اهالی رسانه و افکارعمومی قرار گرفت و آن در خصوص موسسه مرآت هنر به عنوان سازنده و صاحب این فیلم است که روح الله شمقدری که پس از برنامه هفت به کنایه به عنوان برادر رئیس جان(!) نیز خوانده می شود، به عنوان نماینده حقوقی و تابلوی کار قرار دارد و عقبه اش چندان مشخص نیست. جیرانی از این عقبه پرسید و اینکه این موسسه مرآت هنر از چه اشخاصی تشکیل شده که شمقدری با طفره رفتن از موضوع در هفت هفته گذشته، عنوان کرد اینجا جای مطرح کردن این مسائل نیست(نقل به مضمون) و همین امر باعثشد حساسیت ها نسبت به عقبه این فیلم
افزایش یابد و در نهایت پیگیری ها برای مشخص شدن ماهیت موسسه تولیدکننده این فیلم با کمک سنگین دولتی، با نکات جالبی همراه شود.
بر اساس آنچه در روزنامه رسمی به ثبت رسیده، موسسه مرآت هنر به شماره ثبت ۱۴۰۳۰ در خرداد ۸۳ تغییر موضوع داشته و در یکی از بندهای موضوع اساسنامه، " تولید و عرضه محصولات سمعی و بصری ازقبیل نوارهای کاست و فیلمهای ویدئویی و کامپیوتری در زمینه های فرهنگی، ادبی، علمی، اجتماعی، هنری و معارف اسلامی برای کودکان نوجوانان و بزرگسالان " آورده شد و عملاً زمینه ساخت فیلم توسط این موسسه فراهم می شود.
تا سال ۸۸ اتفاق دیگری در این موسسه جز تغییر نشانی مرآت هنر در سال ۸۶ رخ نمی دهد اما در فروردین ۸۸ به یک باره نقش این موسسه متفاوت می شود و بر اساس صورتجلسه ای که در روزنامه رسمی منتشر شده، جمال شورجه به سمت رئیس هیئتمدیره و روحاله شمقدری برادر شمقدری به سمت مدیرعامل و سیدمحمدرضا سجادپور که هرگونه ارتباطش با علیرضا سجادپور مدیرکل نظارت و به شدت تکذیب می شود(!) به سمت قائممقام مدیرعامل و مهدی عظیمیمیرآبادی(مسئول تدارکات و تهیه کننده) و فریدون یا همان داوود رسولیان(مسئول جلوه های ویژه) به سمت اعضای هیاتمدیره برای مدت دو سال انتخاب شدند و فعالیت های این موسسه
وارد فاز تازه ای شد که شکست پایان نامه بخشی از این فاز بود. جالب آنکه این اعضاء هیچ گاه بیان نکرده بودند در عقبه این فیلم هستند و وقتی شورجه از پایان نامه حمایت می کرد، تصور این بود که به عنوان یک چهره مستقل در حال حمایت است، حال آنکه موسسه شان این فیلم را ساخته است.
از کنار اینها که بگذریم چنین پرسشی مطرح است که چرا این حمایت های نود درصدی و یا کمتر از این، تنها شامل حال فیلم هایی می شود که چهره هایی هم نام معاون و مدیرکل حوزه سینمای وزارت ارشاد و رفیق شان آقای شورجه در موسسه تولیدکننده شان حضور دارد و امثال مجیدی باید از طریق بنیاد مستضعفان فیلم ارزشمند حضرت رسول را بسازند و یا امثال حاتمی کیا از نوع برخورد تهیه کنندگان دولتی و عدم حمایت این بخش به نقطه خوش برسند و عنوان کنند، قصد ندارند چمران را با پول اینها بسازند؟ داستان چیست؟
آیا اگر این كارگردانان نیز در رفاقت هایشان تجدیدنظر كنند و برخی عقایدشان را نادیده بگیرند و حاضر شوند با بعضی ها نشست و برخواست داشته باشند، مشمول این بودجه ها كه برای ساخت آثار فاخر در نظر گرفته شده، خواهند شد یا ترجیح داده می شوند و پس از گزارش یك جشن كه گفته می شود بخشی از حمایت دولتی را داشته، شانسی برای حمایت از ابراهیم وجود دارد؟ پاسخ هرچه باشد فعلاً بیان نمیشود، چون فعلاً عزیزان سرشان به دفاع از اثر فاخری چون پایان نامه گرم است!