تبلیغات
کد خبر: ۴۱۳۰۱

" نابرده رنج " سریالی بدون عشق های فارسی

نابرده رنج نشان داد که می شود قصه هایی را در قالب سریال گفت که ربطی به عشق و عاشقی های هندی و فارسی باقی سریال های تلویزیون ندارد و به عروسی یا طلاق ختم نمی شود.

مشرق- سریال نابرده رنج دیشب بعد از کلی کش آمدن که در چند قسمت پایانی ، بالاخره تمام شد؛ آن هم با پایان بندی که تقریبا با اکثر قریب به اتفاق سریال های روتین صدا و سیما متفاوت بود و البته این تفاوت را باید به حساب نقاط قوت سریال گذاشت.
نابرده رنج از سریال های متوسط اما موفق تلویزیون محسوب می شود و در میان انبوه سریال های ضعیفی که به صورت فصلی به خورد مخاطب داده می شوند و به ضرب و زور سوژه های تکراری فیلم فارسی در خانه های ایرانی و در ساعات شبانه جا باز می کنند برای خودش کار درخشانی در کارنامه سریال سازی سیما ثبت شد.


اگر چه این سریال دارای ایرادات جدی خصوصا در بخش دفاع مقدسی اش بود که در برخی سکانس ها منطق روایت را زیر سوال می برد، اما توانسته بود تا حدود زیادی از تیپ سازی گذر کرده و به معرفی شخصیت نزدیک شود. اسد و عماد دو شخصیتی هستند که اگر سکانس پایانی سریال، یعنی آن بخشی که در زمان حال روایت می شود را نادیده بگیریم، کاملا قابل باور خواهند بود؛ اگر چه فیلم نامه در ارائه جزئیات بیشتر و کنش و واکنش هایی که لایه های درونی شخصیت این دو را معرفی کند ناتوان است، اما بر خلاف سریال های معمول سیما که با دیالوگ های تصنعی و شعاری تیپ های سیاه و سفید می سازند، آدم هایی واقعی تر را به نمایش گذاشت.
البته نباید فراموش کرد که انرژی داستان زمانی که از شخصیت های اصلی کمی دور می شود کم کم ته کشیده و شخصیت های منوچهر، مرضیه و حتی جابر رو به ضعف می نهند. نکته دیگری که می توان در باره این سریال به آن اشاره کرد بیشتر به پخش کننده و سفارش دهنده باز می گردد تا سازنده سریال. متاسفانه ارزیابی های وجبی در سازمان صدا و سیما باعثشده است تا آثاری که به خودی خود می توانند تبدیل به کارهایی با کیفیت خوب و قابل قبول شوند برای کسب جایگاه بهتر در ارزیابی و شاید پرداخت کش بیایند و ضعیف شوند. اضافه شدن پلان های کش دار و اضافه کردن به زمان سریال درست در بخش هایی که باید به موجز گویی روی می آورد تنها سبب می شود مخاطب از دیدن اثر خسته شده و میزان تمرکزش بر روی داستان اصلی کمتر شود این امر در چند قسمت پایانی سریال بسیار به چشم می خورد.
شاید بذرافشان می توانست به طور کامل سکانس امروزی پایان سریال را به طور کامل حذف کند و داستان را در همان دهه ۶۰ به پایان برده و با اندکی تغییرات انرژی عاطفی انتهای سریال را حفظ کند.
به هر حال سریال "نابرده رنج" نمونه خوبی از سریالی روان و ساده برای گفتن قصه هایی است که به دلیل بد تعریف شدن تنه به شعار می زنند. نابرده رنج نشان داد که می شود قصه هایی را در قالب سریال گفت که ربطی به عشق و عاشقی های هندی و فارسی باقی سریال های تلویزیون ندارد و به عروسی یا طلاق ختم نمی شود.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات