تبلیغات
کد خبر: ۴۱۷۴۰

ناگفته‌های «مختارنامه» کتاب می‌شود

کتابی با نام «ناگفته‌های مختارنامه» با موضوع آنچه در طول ساخت سریال «مختارنامه» گذشته، توسط مدیر روابط عمومی این پروژه نوشته می‌شود.

رضا استادي مدير روابط عمومي مجموعه تلويزيوني مختارنامه قصد دارد شرحي از روند توليد اين سريال را در قالب كتابي با نام ناگفتههاي مختارنامه بنويسد.
بنا بر این گزارش، در بخش‌هایی از این کتاب آمده است: این روزها به سراغ هر یک از این افراد که بروید و درباره مختارنامه از آنها سوال کنید، این جمله را خواهید شنید: «مختارنامه کلاس درس بود»!
کاملا درست است که مختارنامه کلاس درس بود اما همه شاگران این کلاس با آمادگی کامل وارد این کلاس نشده بودند، برخی هم در کلاس شیطنت و بازیگوشی کردند و به همین دلیل بهره لازم را نبردند. برخی هم تا آمدند چیزی از این کلاس درس یاد بگیرند، زنگ خورد و همه راهی خانه های خود شدند…

آنها فکر می کردند این زنگ ها، «زنگ تفریح» است و کلاس بعدی فرصت یادگیری وجود دارد اما خبر نداشتند همیشه قرار نیست سینما و تلویزیون فرصتی از جنس «مختارنامه» در اختیار آدم قرار دهد. خود من هم کمابیش چنین وضعیتی را دارم و حالا که سریال به مرحله پخش رسیده، احساس می کنم مقاطع زمانی و مکانی زیادی بوده که از مختارنامه غفلت کرده ام و بر همین اساس، امکان مهمی را برای یادگیری ریزه کاری ها و فوت و فن های این رشته از دست داده ام. بنا به وظیفه کاری ام به عنوان روابط عمومی، هفته ای یکبار به سراغ عواملی می روم که هنوز هم مختار را در مرحله آماده سازی برای نمایش یاری می کنند. از خودِ کارگردان و تهیه کننده بگیرید تا مشاور کارگردان، سازنده موسیقی متن، صداگذار و…. در ایام برگزاری دهه فجر که این دیدارها به تاخیر افتاد، حسابی دمغ شده بودم و انگار چیز مهمی از برنامه روزانه ام حفظ شده بود؛ اما با دیدار دوباره آن «گمشده» دوباره به زندگی روزانه من برگشت و همه چیز عادی شد.

مختارنامه برای من کلاس درس بوده است. از آن کلاس هایی که استاد با ترکیب شیوه های تئوری و علمی، شاگرد را در وضعیتی قرار می دهد که پوست از کله و اعضاء و جوارح شاگرد کنده شود! البته نه در مورد من و نه در مورد دیگران این پوست کندن به شکل عملی اتفاق نیفتاده بلکه من و اغلب دست اندرکاران این سریال که متوجه اهمیت تاریخی و جایگاه خاص این سریال شدیم، تلاش کردیم خود را در موقعیتی قرار دهیم که روز به روز چیزی به دانسته هایمان اضافه شود. همین حالا به عنوان بندی سریال های تلویزیونی که نگاه کنید، بسیاری از افرادی که به عنوان «دستیار» در این سریال حضور داشتند حالا مسوولیت های اصلی را در پروژه های مختلف به عهده گرفته اند. خود من هم احساس می کنم مطالب و نوشته هایم در حوزه نقد فیلم و سریال، تفاوت فراوانی با نوشته های سال های گذشته دارد و اگر عمقی در این نوشته ها وجود دارد، حاصل تجربه ای است که در مختارنامه و بر اساس این مسیر طی شد:
خواندن طرح کلی فیلم نامه + خواندن فیلم نامه کامل + حضور در مراحل مختلف کار و آشنایی با سلیقه کارگردان و دیگر عوامل در انتخاب لوکیشن، بازیگر، ساخت وسایل و… + حضور در سر صحنه فیلم برداری و مشاهده جان گرفتن جز به جز فیلم نامه + گفت و گو با عوامل مختلف درخصوص آنچه که به تصویر کشیده می شود + حضور در مرحله تدوین و دیدن سرنوشت فیلم های گرفته شده + حضور در دیگر مراحل فنی + دیدن قسمت به قسمت کار + همراهی با داوود میرباقری و دیگر عوامل در شکل گیری ذره ذره کار در مرحله پس تولید + دیدن بازتاب ها و بررسی واکنش مخاطبان به هر قسمت و بحثو گفت و گو در این خصوص با عوامل و…

اما علاوه بر این مسیر جزیی، مختارنامه در کلیات هم چند درس بزرگ برای من و همکارانم داشت. درس هایی که برخی را «داوود میرباقری» کارگردان سریال به ما آموزش داد و مدرس برخی از آنها «محمود فلاح» تهیه کننده سریال بود. برخی را هم یاد گرفتیم و به کار بستیم، بدون آنکه بدانیم چه کسی و در کجا مدرس واقعی آن بوده است. برخی از این درس ها به شرح زیر است:

برای به نتیجه رساندن یک کار بزرگ اول از همه مدیران آن پروژه باید کار را جدی بگیرند. وقتی این اتفاق افتاد و آنها بر کار اشرافی دقیق پیدا کردند، حتما دیگر عوامل هم کار را جدی خواهند گرفت اما اگر مسوولان کار کمترین تردیدی نسبت به کار خود داشته باشند، فضای چنین آثاری می شود «زنگ تفریح» دست اندرکاران سینما و تلویزیون!
برای جدی گرفتن کار باید بر کار مسلط شد. باید غرق کار شد و آنقدر در حول و حوش آن کار اصلی مطالعه، تحقیق، پژوهش و بررسی کرد که خود ما نیز به جزیی مهم از آن اثر تبدیل شویم. خیلی از عوامل مختارنامه آنقدر در این شیوه جدی شده بودند که هنگام فیلم برداری، شب ها در خواب «مختارنامه» را می دیدند.

بسیاری از اعمال و رفتار با یک کار جدی جور در نمی آید. مثلا نمی توان زندگی خصوصی عادی را ادامه داد و در کنارش کار بزرگی مثل مختارنامه را نیز انجام داد. خیلی از عوامل مختارنامه برای خلق این اثر بزرگ، بخش های زیادی از زندگی خصوصی و خانوادگی خود را برای چند سال متوالی کنار گذاشتند که این مسئله با همراهی خانواده های عزیز آنها همراه بود. این افراد آنقدر غرق کار بودند که حتی فواصل رفت و آمد میان لوکیشن و منزل خود را حذف کردند و با زندگی در نزدیکی لوکیشن، از کمترین فرصت ها برای تمرکز پیدا کردن بیشتر بر کار استفاده کردند. عظیم جوانروح و داوود میرباقری دو نمونه مشخص از این افراد هستند. سایر همکاران مختارنامه نیز به جای رفتن به سفرهای جورواجور، ایام تعطیل خود را صرف تمرکز و مطالعه کردند.

هیچ کار خوبی به آسانی انجام نمی شود اما دلیلی هم وجود ندارد که همه آنهایی که سختی می کشند، کار خوب و با کیفیتی انجام دهند! احساساتی شدن بزرگ ترین مسئله و زیان کارهای بزرگ است و به همین دلیل در چنین کارهایی هیچ چیز بهتر از در پیش گرفتن یک رفتار تعقل آمیز و منطقی نیست. این فرمولی است که تقریبا در مختارنامه با جدیت دنبال شد و حتی در سخت ترین شرایط همه با رفتاری منطقی به دنبال کار خوب بودند.

کاری می تواند موفق باشد که سازندگان آن شرایط زمانه خود را به درستی درک کرده باشند. برای مخاطب مهم نیست برای خلق یک صحنه چقدر زحمت کشیده شده است. او در شرایطی سریال را می بیند که پیش و پس از آن امکان های انتخاب فراوانی اعم از شبکه نمایش خانگی از نوع مجاز و غیر مجاز، ماهواره، سینما و… را دارد. پس اگر پلانی دلچسب نبود، بازی بازیگری خوب از کار درنیامده بود، بخش هایی از کار از منظر امروز دچار زیاده گویی بود و…، دلیلی ندارد بی خود و بی جهت و به دلیل تعصب و علایق شخصی این بخش از کار حذف شود. در مختارنامه پلان های زیادی کنار گذاشته شد تا کار سر و شکل بهتری پیدا کند.
بخش مهمی از موفقیت یک اثر، به میزان اعتقادی بستگی دارد که سازندگان اثر به کاری که انجام می دهند دارند. حاصل کار یک گروه بی اعتقاد به مضمون و فیلمی که می سازند، اثری بد و خنثی خواهد بود اما وقتی دل و عمل یکی شد و افراد با نیت صحیح وارد این عرصه شدند، آنچه که آنها باور کرده اند کاملا به دل مخاطب می نشیند. نمونه مشخص این اتفاق، صحنه های کربلا در سریال مختارنامه بود که با وجود کوتاه بودن، تاثیر زیادی برمخاطبان داشت.

درس هاي مختارنامه به همين جا محدود نمي شود. صدها درس و نكته ناگفته ديگر هم هست كه براي بيان آن بايد شرايطي مناسب تر پيدا كرد. شايد دو سال آينده شرايط مناسبي براي انتشار كتاب ناگفته هاي مختارنامه باشد. كتابي كه اين روزها در حال تكميل آن هستم.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات