تبلیغات
کد خبر: ۴۲۴۰۵

عماد و اسد از " نابرده رنج " می گویند

تصمیمی که خود من در بازی ام گرفتم، این بود که با شخصیت زندگی کنم. اعتقاد دارم به محض اینکه کوچکترین دروغی را به تماشاگر بگوییم، او متوجه می شود و بازی ما را پس می زند.

عماد و اسد از " نابرده رنج " می گویند

مشرق- سریال نابرده رنج یکی از معدود سریال های سیما است که از حداقل استانداردهای سریال سازی برخوردار بود و داشتن همین نقطه قوت نسبت به سریال های ضعیف تلویزیون سبب شد تا مخاطب خوبی را جذب و آنها را اقناع کند. این سریال از قصه های تکراری بالیوودی سیما فاصله گرفته و توانست تجربه ی خوبی از قصه گویی بدون افتادن در دام سطحی شدن وقلمبه گویی ارائه کند.
کامبیز دیرباز و سام درخشانی، دو بازیگری بودند که بهترین بازی های این سریال را در نقش های " عماد " و " اسد " به نمایش گذاشتند؛ نقش هایی که مهمترین ویژگی شان، ساده و باورپذیر بودن شان بود.
روزنامه بانی فیلم در شماره امروزش گفت و گویی با این دو بازیگر درباره بازی در این سریال منتشر کرده است که خواندنی است.

****
در اینکه سریال نابرده رنج می توانست شروع بهتر و پایانی منطقی تری داشته باشد و مثل اکثر مجموعه های وطنی، پایان آن به دور از هر گونه فن دراماتیک و واقعیت و … نباشد که حرفی نیست! اما جدا از نقاط قوت این مجموعه در مقوله کارگردانی و …، سریال نابرده رنج فرصتی بود که دو رفیق سا لهای دور بالاخره رو درروی هم بایستند!

پس از سالها رفاقت با اینکه شما هر دو در سریال «در چشم باد» حضور داشتید، اما هرگز نقشى را رو دروى هم بازى کردید تا اینکه براى سریال «نابرده رنج» با هم همبازى شدید؟

درخشانی: ما خیلی دوست داشتیم از مثلثرفاقت دیدنی مان برای یک اثر نمایشی استفاده شود. به همین دلیل نه تنها با کامبیز بلکه خیلی علاقه مند بودیم در کاری با حضور پژمان بازغی هر سه نفر در کنار هم کار کنیم.
حتی آن اوایل قرار بود پژمان هم در این سریال حضور داشته باشد. برای قرارداد هم آمد، اما گویا به دلایلی به توافق نرسید. این همکاری به نظرم یک اتفاق خوب بود، چرا که شرایط سخت این پروژه، به خاطر حضور مشترک ما در کنار هم قابل تحمل تر می شد. حضور ما باعثشده بود فضای کار بسیار شاد باشد و گروه بتواند آن سختی ها را تحمل کنند. چون ما اصلاً یک لوکیشن داخلی و روی مبلی نداشتیم، صندلی های ما همه سنگ و صخره بود!
دیرباز: اینکه ما پشت دوربین با هم رفیق بودیم به کنار، رفتار ما با یکدیگر در جلوى دوربین برگرفته از خود فیلمنامه بود. نمى توانم منکر این مسئله شوم که رفاقت ما سر کار تأثیرگذار نبود؛ همچنان که در هشتاد درصد از این سریال هیچ رفاقتى بین این دو شخصیت وجود ندارد. در اینکه ما در بده بستان ها راحت بودیم و این کار بخشى از زندگى ما در این سیزده ماه شده بود، شکى نیست. علت این مسئله برمى گردد به اینکه ما در آن دوازده ساعت استراحت، در طول شبانه روز با هم بودیم. با هم
استراحت مى کردیم، راجع به کار حرف مى زدیم، گپ وگفت هاى خوبى راجع به نقش داشتیم و در نهایت آماده حضور جلوى دوربین بذرافشان مى شدیم. فکر مى کنم همین رفاقت ما باعثشده بود کار در زندگى مان هم جریان پیدا کند و بتوانیم در این سیزده ماه به یک حرف مشترک به نام " نابرده رنج " برسیم.




قبول دارید رفاقت و آشنایى شما با خصوصیات و ویژگى هاى بازى یکدیگر، همان قدر که امروز به نفع کار شد، مى توانست مضر هم باشد؟

دیرباز: دقیقاً حرف تو درست است. اما در این موارد به حرف هاى کارگردان عمل مى کردیم و هرگز با شروع تصویربردارى و ضبط سکانس به رفاقتمان فکر نمى کردیم و در واقع به دل نقش رفته بودیم. قطعاً من و سام در زندگى واقعى مان تا این حد با هم کشمکش و کل کل نداریم که بگویم ما عین زندگیمان را جلوى دوربین بردیم. ولى شناخت از بازى یکدیگر، حمایت کردن، انرژى دادن و انگیزه دادن در این رابطه بسیار تأثیرگذار بوده وبه نظرمن تیجه آن مورد قبول هم از آب درآمد.
درخشانی: اوایل کار یک مقدار در مورد نقش ها دچار اشتباه شدیم، اما پس از مدتی آنقدر در نقش هایمان فرو رفتیم که گاهی حتی به هم کمک هم می کردیم. یعنی این دوستی ما باعثشده بود گاهی حتی بیش از حد در کار یکدیگر دخالت کنیم و کار هم را تصحیح کنیم. به طور مثال اگر می دیدم یک مورد در بازی کامبیز اضافی است، آن را به او تذکر می دادم.
دیرباز: من هم همین طور!
درخشانی: من در کار بازیگران دیگر معمولاً این قضیه را کمتر می بینم، اصولاً بازیگران در حرفه ما با یکدیگر رودربایستی دارند و در نهایت از یکدیگر فقط سؤال می کنند من در فلان پلان چطور بودم و طرف مقابل هم در جواب می گوید خیلی خوب! اما چون ما با هم این رودربایستی را نداریم و بحثرفاقت از قبل میان ما وجود داشت و با توجه به اینکه کاراکتر ما با هم پیش می رفت، خیلی خوب می توانستیم به یکدیگر کمک کنیم و فکر می کنم یکی از دلایل موفقیت این کار همین باشد.
این سریال براى شما دو نفر به لحاظ ایفاى نقش، متفاوت با هر آنچه تا به حال دیده ایم بود.
کامبیز: بله، مدتها به دنبال این بودیم که نویسنده یا کارگردانى بیاید و ما را با نگاهى متفاوت نسبت به قبل ببیند. این مسئله در کار ما بسیار ایجاد انرژى کرد.
البته هر کارگردانى غیر از بذر افشان اگر به دنبال بازیگر براى این سریال بود، انتخابى متفاوت با این داشت. خیلى ها سام را براى شخصیت اسد و کامبیز را براى نقش عماد در نگاه اول و قبل از پخش مناسب تر می دانستند.
دیرباز: قطعاً هر بازیگرى دوست دارد و مصمم است در نقش هاى مختلف خودش را محک بزند و دیده شود. نمى توان کتمان کرد که من گونه اى را که در آن جا افتاده ام، دوست دارم. قطعاً از آنچه مخاطب از من توقع دارد فاصله نخواهم گرفت؛ چراکه حضور من در آن قالب بیش از چیز دیگرى به دل او مى چسبد. اما انسان تجربه جدید را دوست دارد. از اتفاقاتى که تا به حال برایش در کار رخ نداده لذت مى برد و همیشه بازیگر دوست دارد خطر کند و نتیجه اش را ببیند! من در طول سیزده ماه کار و یک ماه فاصله پخش همیشه این هیجان و نگرانى را داشتم که آیا مردم مرا در قالب جدید باور مى کنند؛ مردمى که مرا در فیلم هایى چون «اخراجى ها» و «دوئل» و مجموعه هایى «تب سرد» چون دیده اند. معمولاً می گویند سرى را که درد نمى کند، دستمال نمى بندند، اما در این حرفه گاهى مواقع بد نیست به سرى که درد نمى کند هم دستمال ببندى! من به دنبال تجربه هاى جدید هستم، اما این مسئله باعثنمی شود بخواهم در گونه هاى قبلى دیده نشوم.

درخشانی: باید به آقای بذرافشان تبریک گفت که جسارت کرده و این کلیشه را شکسته و نقشها را بر عکس انتخاب کرده است، کما اینکه به قول خودش اگر این اتفاق هم رخ نمی داد سریال جواب می داد! یعنی اگر من اسد را بازی می کردم و کامبیز عماد را بازی می کرد هم کار آن طور که باید از آب در می آمد، اما آقای بذرافشان با شکستن این کلیشه یک بدعت و نوآوری کرد که اتفاقاً همین به دل تماشاگر نشست. در واقع کار با همین انتخاب متفاوت به اعتقاد خیلی ها شیرینتر شد، چرا که در ابتدا هیچ کس
باور نمی کرد کامبیز ایفاگر یک شخصیت ساده لوح باشد و من کاراکتری مثل عماد را بازی کنم، اما در ادامه ماجرا تغییر کرد. تماشاگر هر دو شخصیت را باور و با آن دو در لحظات مختلف قصه همذات پنداری کرد. مطمئن باشید اگر هم طوری دیگر انتخاب می شدیم، کار جواب می داد و این رفاقت بین دو کاراکتر درمی آمد. قطعاً کامبیز از عهده نقش عماد برمی آمد و من هم با تمام انرژی اسد را بازی می کردم. واقعیت را بخواهید، کامبیز بیشتر به عماد نزدیک است نه اینکه من به عماد! اتفاقاً خود کامبیز دلش می خواست این کلیشه در موردش شکسته شود، کامبیز از ابتدا با اسد ارتباط برقرار کرده بود و دوست داشت در این سریال بازی اش تداعی کننده حضورش در فیلم «اخراجی ها» نباشد. ضمن اینکه برای من هم یک کار نو بود، چون توانستم اینجا(به شهادت بیننده تلویزیونی و البته منتقدان و شما) ثابت کنم پتانسیل بازی در نقش های این چنینی را هم دارم(که امیدوارم حمل بر خود ستایی نباشد).


از شخصیت هاى " اسد " و " عماد " صحبت کنید، چقدر از این شخصیت ها از متن بیرون آمد و کدام بخش از آن سر صحنه خلق شد؟

دیرباز: به جرأت اعلام مى کنم ۹۵ درصد از آنچه در حال حاضر مى بینید، همان چیزى بود که در فیلمنامه آمده بود. فیلمنامه، خوب و کامل بود و شخصیت پردازى کاملى هم روى آن صورت گرفته بود. من تنها تلاش کردم آن را درست اجرا کنم. به نظرم علیرضا بذرافشان و سارا خسروآبادى قلم بسیار خوبى دارند. من هفت سال پیش با ایشان «تب سرد» را کار کردم.
آنجا هم همین نظر را داشتم. آنقدر قلم این دو قوى است که بازیگر تنها باید تلاش کند نقش را درست از آب درآورد، همین! در مورد اسد در تعامل با کارگردان، خود من شاید ویژگى هایى را به اسد اضافه کرده باشم؛ ویژگى هایى که همیشه نمی توان آنها را بیان کرد و در فیلمنامه هم وجود ندارد.
هر کس این نقش را بازى مى کرد، با شرایط و نوع بازى خاص خودش شخصیت اسد را ارائه مى داد؛ شاید حتى خیلى بهتر از من! به هر حال اسدى که دیدید، روحى است که کامبیز دیرباز در شخصیت دمیده است.
درخشانی: من هم فکر می کنم، فیلمنامه خیلی خوب نوشته شده بود و سعی کردم با تعهد به فیلمنامه کار کنم. همین مسئله باعثیکدستی و یکرنگی کار شده است. اگر می خواستم چیزی از خودم به کار اضافه یا کم کنم، حس می کنم آن یکدستی در نمی آمد. به هر حال آن نوع آشفتگی که در زمان تصویربرداری یک اثر سنگین مثل نابرده رنج در طول سیزده ماه وجود دارد، به هر حال راکورد کار از دست بازیگر خارج می شود. تمام تلاشم این بود که با وفاداری به فیلمنامه و حسی که آن سکانس به من می داد، کار می کردم. فکر می کنم یکی از دلایلی که دوستان و کارشناسان لطف دارند و می گویند کار من یکدست بود و راکورد بازی ام حفظ شده همین بوده باشد. چون من هیچ چیز از خودم اضافه نکردم.


سام درخشانى در این سریال با آن شخصیت اتو کشیده همیشگى اش فاصله گرفت و با استفاده از یک جنس بازى فیزیکى(body language) به عماد نزدیکتر شد؟


درخشانی: من برای نمایش عماد خیلی از خصوصیات بازی خودم را شکستم. البته یک نقش، از وجود بازیگرش عبور می کند و قطعاً مقداری از شخصیت سام درخشانی در تمام نقشهایی که تا به حال بازی کرده وجود دارد. این در مورد همه بازیگران دیگر هم صدق می کند. یعنی نمی توانی بگویی یک بازیگر در ایفای فلان نقش با خودش تماماً فاصله گرفت و یک نفر دیگر شد. من سعی کردم به قول تو از فیزیک بیش از همیشه سود ببرم. آن حالت شسته و رفته و تر و تمیز همیشگی را از خودم در بازی دور کردم البته من قبلاً هم نقش متفاوت یک بیمار «شیزوفرنی» را بازی کرده بودم. و در آنجا هم مجبور بودم استفاده زیادی از فیزیک داشته باشم. ضمن اینکه اینجا و در سریال نابرده رنج لحن دیالوگ گویی ام را نیز تغییر دادم تا کاراکتری با درصدی بالا از تفاوت نسبت به کارهای قبلی ام از من دیده شود.


در شروع معرفى بهتر وکاملترى را از شخصیت اسد مى بینیم این در حالى است که عماد آنطور که باید معرفى نشد و به مرور در قصه تماشاگر نسبت به او شناخت کامل پیدا کرد؟


درخشانی: ببین اوایل سریال «نابرده رنج» در واقع قصه زندگی اسد بود. تلاش کارگردان هم بر این بود که مردم با کاراکتر اسد ارتباط برقرار کنند و با او همراه شوند. اتفاقاً حضور من خیلی آهسته آهسته، به موقع و متفاوت بود. یعنی اگر از اوایل ما می خواستیم عماد را وارد کنیم و از او بخواهیم که از در رفاقت با اسد برخورد کند، این جذابیت به وجود نمی آمد.
بزرگترین جذابیت در خلق یک درام، کش و قوس شخصیتها با هم است، اگر تمام کاراکترها در راستای یک هدف با هم حرکت کنند، شیرینی قصه از بین می رود و کار سخت و تک بعدی می شود. من در نقدهایی که برای این سریال مطالعه می کردم می دیدم که اکثراً مخاطبان مجموعه می خواستند بازی موش و گربه این دو کاراکتر تا انتهای سریال وجود داشته باشد و …بزرگترین خاصیت درامهای موفق جهان همین کنتراست در شخصیت پردازی هاست.




فکر می کنم نکته مهمى که در مجموعه «نابرده رنج» در بازى تو هم دیده شد، این است که اینجا کامبیز دیرباز خیلى خوب توانست نادانى و سادگى اسد را در صورت و میمیکش هم نشان دهد و بیش از قبل از توانایى هاى چهره اش سود برد؟

دیرباز: باز هم فکر می کنم بخش عمده این ماجرا به فیلمنامه برگردد. از سوى دیگر امروز حدود ۱۰ سال از زندگى حرفه اى
من و ورودم به این عرصه می گذرد. به هر حال من چهارده سال پیش پشت میزهاى دانشگاه نشستم و استادان بزرگم مطالب مهمى را به من آموختند. در واقع به لحاظ تئورى من در دانشگاه مسائل مختلفى را آموختم؛ تا ۱۰ سال پیش که به شکل عملى کارم را شروع کردم. من در مجموعه «نابرده رنج» با اکتفا به تجربیاتم، خودم را رها کردم. یعنى اینگونه نبوده که بخواهم در این سریال بیش از همیشه از چهره ام سود ببرم. کاملاً در دنیاى اسد خودم را رها کردم.

یکى از نقاط عطف کار شما در این سریال، زندگى جلوى دوربین به خصوص در لحظات بازى مشترک تان است، فکر می کنم این مسئله هم مى تواند به رابطه شما و آشنایى تان از داشته هاى بازیگریتان مرتبط باشد؟

درخشانی: دقیقاً همینطور است. تصمیمی که خود من در بازی ام گرفتم، این بود که با شخصیت زندگی کنم. اعتقاد دارم به محض اینکه کوچکترین دروغی را به تماشاگر بگوییم، او متوجه می شود و بازی ما را پس می زند. تصمیم گرفتم همیشه در کارم با تماشاگر روراست باشم. به همین دلیل قبل از بازی روی هر نقش در مورد آن تحقیق و بررسی و در مورد آن بحثمی کنم. از کوچکترین خصوصیات نقش به راحتی نمی گذرم و سعی می کنم در راستای حقیقت نقش آن را ارائه بدهم. هیچ گاه با خودم نمی گویم که تماشاگر اینجا را متوجه نمی شود. گاه می شنوم سر زمان تصویربرداری دوستان می گویند فلان کار را انجام بده، کسی متوجه نمی شود، در حالی که اصلاً این گونه نیست. مردم خیلی خوب و دقیق کار را می بینند و متوجه حرکات و سکنات ما می شوند و به محض اینکه به شعورشان توهین بشود کار را پس می زنند. فکر می کنم یکی از نکات مهم این کار روراستی و غلو نبودن بازی مان بوده است. به نظر من انتخاب آقای بذرافشان در مورد من و کامبیز از هوش بالایش نشأت گرفته است.

دیرباز: کاملاً درست مى گویى! شاید در یک ماه اول اینگونه نبود، اما به مروراین زندگى اى که تو می گویى جلوى دوربین سارى و جارى شد. در یک ماه اول آنقدر نگران دیالوگ گویى بودیم که وقتى سام جلوى دوربین بود و من کنار دوربین به او بازى می دادم، ناخودآگاه دیالوگهاى او را هم تکرار می کردم و برعکس. بعد از چند وقت خودمان به این ماجرا مى خندیدیم.
علت این مسئله هم به نگرانى ما بر می گشت. شاید باورتان نشود که ما هر دو دیالوگ هاى یکدیگر را حفظ کرده بودیم. از ماه دوم به بعد من و سام چشم بسته یکدیگر را جلوى دوربین پیدا مى کردیم. ما عکس العملهاى یکدیگر را خیلى زود در بازى درک و بر همان مبنا بازى مى کردیم.
خیلى تأکید داشتیم که در تمام پلان ها براى همدیگر پشت دوربین حاضر شویم! مگر یکى - دو بار، که حال من بد شد و مرا به بیمارستان بردند.
جالب اینکه بعد وقتى در پخش، پلان هاى سام را دیدم، با خودم گفتم اگر من هم در آن پلان ها حضور داشتم، همین عکس العمل ها رخ مى داد. این نشان از شناخت و رابطه اى دارد که تو به آن اشاره کردى!

سام از غلوکردن در بازى صحبت کرد. اصولاً فیزیک و جنس بازى کامبیز دیرباز به شخصیت هایى مثل «عماد» و جنس غلوآمیزبازى نزدیک تر است. حالا تو اینجا مجبور بودى در نمایش سادگى و بى آلایشى یک کاراکتر غلو کنید.

دیرباز: ببین من هم با عماد فاصله دارم و هم با اسد، اما این سوى پشت بام را هم قبلاً تجربه کرده بودم و در آرشیو ذهنى ام داشته ام. پس نشان دادن آن قطعاً برایم سخت نبوده!(البته این به آن معنا نیست که اگر قرار باشد دوباره نقشى با این خصوصیات را بازى کنم، خودم را تکرار مى کنم) قبول دارم خطر بود. تمام این فشارى که در طول کاربا من همراه بود به همین مسئله هایی که تو اشاره کردى هم مرتبط بود. البته چیزى شبیه به این نقش را در یک تئاتر تجربه کرده بودم.
من براى نمایش شخصیت اسد از دو تجربه تئاترى ام خیلى کمک گرفتم، نمى گویم البته عین همان بود. من در نمایش «پیک نیک در میدان جنگ» شهره لرستانى و «هتل عروس» سیما تیرانداز، کمدى موقعیت بازى کردم و این فضا دور از ذهنم نبود. اگرچه کار شرایط تولید و فضاى قصه این کار خیلى متفاوت بود.
به طور کلى معتقد هستم براى این نقش هم مثل دیگر نقش ها، همه چیز برگرفته از خود فیلمنامه است. یعنى فیلمنامه به بازیگر اجازه و فرصت غلو را مى دهد! البته غلو را چون تو به کار بردى، من هم استفاده مى کنم. قطعاً فیلمنامه است که به بازیگر فرصت مى دهد چقدر جلو برود و چقدر توانایى هاى خودش را به رخ بکشد.
در این کار هم جاهایى همین فرمول به کمک من آمده؛ مثل سادگى اسد و گاهى اوقات حرف نزدن اسد. من با علیرضا بارها صحبت مى کردم و برعکس بسیارى که اصولاً مى خواهند دیالوگشان بیشتر باشد، مى خواستم که دیالوگ هاى من حذف شود. گاهى اوقات به علیرضا مى گفتم چه بهتر است در این لحظات ما از نگاه و عکس العمل اسد به جاى حرف زدن استفاده کنیم. او هم بعضاً مى پذیرفت.
به نظر خودم جاهايى حرف نزدن يا به قول تو غلو نكردن براى بازيگر خيلى بهتر و در كارش تأثيرگذارتر است؛ چراكه بهتر مى تواند شرايط و فضا را منتقل كند و حرفش را بزند.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات