عطای سریالها را باید به لقائش بخشید
روند تولید سریالهای ماه رمضان بهویژه عدم پرداخت به وجه طنز در مجموعههای تلویزیونی این ماه بهعنوان ماه جشن عمومی مسلمانان، ناامیدکننده است بهطوری که عطای سریالهای رمضان را باید به لقائش بخشید.
وضعيت فعلي، اين ايده را به ذهن متبادر ميكند كه شايد توليد و پخش همزمان چهار سريال در ماه رمضان، در حدّ و توان فعلي تلويزيون نيست و ميتوان براي آن جايگزيني مانند پخش فيلم سينمايي، فيلم مستند و ... پيدا كرد.
سریالهای ماه رمضان همچنان در وقت اضافه و توسط عوامل نسبتا واحد تولید میشوند و حضور دو تیم ساخت در برخی سریالها - که در کشور ما هنوز جا نیفتاده است - به چندپاره شدن آنها منجر میشود.
روند تولید سریالهای ماه رمضان بهویژه عدم پرداخت به وجه طنز در مجموعههای تلویزیونی این ماه بهعنوان ماه جشن عمومی مسلمانان، ناامیدکننده است بهطوری که عطای سریالهای رمضان را باید به لقائش بخشید.
«پنج کیلومتر تا بهشت» که با عربده و چهره وحشتناک «امیرحسین»(مهدی سلوکی) شروع میشود و در این بین، مخاطب مجبور است که روایت قصههای مثلاً عشقی بین ارواح و روایت هیپنوتیزمی عشق بین انسانهایی که نفس میکشند، را در کنار حضور سگهای پاچهگیر و انسانهایی با لباس و چتر قرمز شاهد باشد و به پایانی خوش بیندیشد و به این نکته فکر کند که چرا حضور نویسنده و کارگردان این سریال باید هر سال در مجموعههای ماه رمضان چه بعنوان نویسنده چه کارگردان و چه با «عنوان من درآوردی ناظر کیفی» تکرار شود؟!
در سریال «سقوط یک فرشته» هم، وقتی کارگردانی مانند: «بهرام بهرامیان» که سریال یه یاد ماندنی «ساعت شنی» را در کارنامه دارد، وقت را تنگ میبیند، کارگردانی دوم را به یاری میطلبد و از یک راوی هم بهره میگیرد تا مخاطب در بخشهایی از سریال احساس کند که نویسنده سریال، منبر را به تصویر ترجیح داده است!
دیوارنویسی و ترسیم قرآن روی دیوار توسط بازیگر نقش «یاور» تاثیرگذار نیست. همچنین در ادامه و توسط همین بازیگر دیوانه مثلا عارف، صحنههایی مثل زجرکش کردن یک ماهی، توجیهپذیر میشود و این مسئله تا آنجا پیش میرود که از او هم دیالوگ مثلا طنز «حاج آقا! ما اگه زن بگیریم، خوبه؟!» شنیده میشود و هم دیوارنویسی «ما همه گناهکاریم، خدا بهمون رحم کنه»!
در ادامه، دیالوگهایی مانند: «مردم قرآن خودشونو میخوان، دیگه نمیشه مثل این قرآن رو پیدا کرد و نمیشه روش قیمت گذاشت» هم مخاطب را مینوازد تا احساس شود حضور پدیدهای به نام «مشاور مذهبی» یک دکور است یا این که شاید هم این مشاوران به فهمهای جدیدی از دین رسیدهاند که مخاطب عام را با آن کاری نیست!
باید گفت پسرفت تلویزیون در تولید سریالهای مناسبتی نسبت به سال گذشته کاملا محسوس است، چرا که پارسال حداقل دو سریال «جراحت» و «در مسیر زاینده رود»، قصه خود را بدون تکلّف بیان میکردند و «نون و ریحون» هم در بیان طنز نسبتا موفق بود اما امسال روزهداران مجبور هستند پس از افطار در فضائی ماورایی و تخیلی غوطهور باشند و ارواح مختلفه را بر صفحه تلویزیون تحمل نمایند.
شاید بتوان گفت که تنها برتری تلویزیون در مجموعههای ماه رمضان امسال، انتقال پخش یک سریال به قبل از افطار و کاهش ترافیک تصاویر دیجیتال ماورایی در زمان پس از افطار بوده است.
البته از انصاف هم نبايد گذشت كه نوآوري در تنوع تيتراژي سريال سقوط يك فرشته هم قابل تقدير است اما ذكر اين نكته ضروري است كه مستندهايي بيادّعا مانند مستند حساب كتاب كه از برنامه وزين پارك ملت از شبكه يك پخش شده و ميشود، بسيار تاثيرگذارتر از سريالي پرطمطراق و پر تكلّف و ثقيل مانند سقوط يك فرشته است.