تبلیغات
کد خبر: ۴۴۵۵۷۹

فوتبالیست‌هایی که می‌خواهند بازیگر شوند

با انتشار لیستی از دستمزد تقریبی بازیگران برای حضور در نقش اول فیلم‌های سینمایی، بار دیگر بحثاقتصاد سینما و مسئله درآمد هنرمندان شاخص سینما بر سر زبان‌ها افتاده است.

فوتبالیست‌هایی که می‌خواهند بازیگر شوند

به گزارش افکارخبر، چند روز پیش یکی از روزنامه‌های اقتصادی طی گزارشی به دستمزد‌های بازیگران سینما پرداخت و جدولی از دستمزد بازیگران برای حضور در نقش اول فیلم‌های سینمایی منتشر کرد. طبق مصوبه شورای عالی کار، حداقل مجموع دریافتی یک کارگر مجرد حدود ۹۰۰‌هزار تومان در ماه است، یعنی اگر کارگر ساده‌ای تمام دستمزد خود را جمع کند در انتهای سال کمتر از ۱۱ میلیون تومان پس‌انداز خواهد داشت. در مقابل، جدول انتشار یافته از دستمزد بازیگران نشان می‌دهد کمتر بازیگری حاضر است با رقم زیر ۱۰۰ میلیون تومان ایفای نقش داشته باشد و دستمزد‌های پرداختی حتی به ۴۰۰ میلیون تومان نیز می‌ر‌سد، یعنی حدود ۳۶ سال پس‌انداز تمامی حقوق یک کارگر ساده که احتمالاً یکی از کسانی است که در طول سال بخشی از دستمزد خود را هم صرف خرید بلیت سینما و کمک به چرخه اقتصادی می‌کند که هر روز بازیگرانش گران‌تر و فیلم‌هایش نازل‌تر می‌شود.

فوتبالیست‌هایی که می‌خواهند بازیگر شوند
وقتی پای این تفاوت‌ها به میان می‌آید و چاشنی شهرت و محبوبیت نیز به آن افزوده می‌شود باید به مردم حق داد که عطش بازیگر شدن داشته باشند. به طوری که وقتی مسابقه بازیگری در تلویزیون به راه می‌افتد، ۴۰ هزار متقاضی برای ثبت‌نام و حضور در آن صف می‌کشند و در نهایت معلوم نمی‌شود از این خیل عظیم متقاضی آیا نوبت بازیگر شدن به کسی خواهد رسید یا خیر! با اینکه هنوز هم دستمزد‌های بازیگران به مرز رقم‌های قرارداد فوتبالیست‌های لیگ برتری نرسیده ولی وسوسه بازیگر شدن آنقدر بالاست که بازیکن‌های فوتبال برای حضور در سینما از خود رغبت نشان دهند و در مقابل بازیگر‌ها نیز برای فوتبالیست شدن تیم و باشگاه تشکیل دهند. هنرپیشه‌های سینما و تلویزیون همیشه از رقم‌های دستمزد‌ها دفاع کرده‌اند. برنامه تلویزیونی «هفت» تا پیش از تعطیل شدن چند بار به موضوع دستمزد‌های بازیگران پرداخته بود که هر بار بازیگران با استدلال‌هایی از مبالغ دریافتی خود دفاع کرده‌اند.

دفاع بازیگران از دستمزدهایشان
امین حیایی، محمدرضا شریفی‌نیا، فریبرز عرب‌نیا و امیر جعفری از جمله کسانی بودند که از دستمزد‌ها دفاع کرده‌اند. حیایی در «هفت» دستمزد‌های بازیگران سینمای ایران را با دستمزد هالیوودی‌ها مقایسه کرد. فریبرز عرب‌نیا دستمزدش برای بازی در «مختارنامه» در شش سال را معادل حقوق یک مربی لیگ برتری در یک فصل عنوان می‌کند و جعفری نیز می‌گوید وقتی فیلم خوب می‌فروشد، دستمزد بالا نوش‌جان بازیگر باشد اما در برابر اینگونه دفاع‌ها، کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان چندان دل‌خوشی از پول‌های رد و بدل شده در سینما ندارند، تقریباً هیچ تهیه‌کننده‌ای را نمی‌توان یافت که از پرداخت‌هایش به بازیگران فیلم راضی باشد. البته ردپای سینمای شبه‌دولتی را نمی‌توان در بالا رفتن هزینه تولید فیلم‌ها نادیده گرفت. سازمان‌ها و نهادهایی که اقدام به تولید فیلم می‌کنند، بدون داشتن دغدغه بازگشت سرمایه و تنها صرف تولید یک اثر سینمایی، تهیه‌کننده‌های سینما را مجاب به ولخرجی می‌کنند.

بالا رفتن دستمزد، کار بعضی از تهیه‌کنندگان است
سیدجمال ساداتیان بالا رفتن دستمزد‌های بازیگران را ناشی از عملکرد برخی از تهیه‌کننده‌ها در اعلام رقم‌های واقعی از میزان هزینه تولید فیلم می‌داند. علی معلم نیز معتقد است بالا رفتن دستمزد بازیگر‌ها باعثنحیف شدن سینما می‌شود و امیر سمواتی می‌گوید نبود نظم و اینگونه به هم‌ریختگی‌ها در حوزه‌های مختلف سینما باعثمشکلاتی در حوزه دستمزد بازیگران شده است.
سمواتی سال گذشته پیشنهاد داده بود که میزان دستمزد‌ها در سینما قانونمند شود. این تهیه‌کننده امسال نیز پیشنهاد خود را تکرار کرد و گفت: باید عوامل سینما از بازیگران و کارگردانان گرفته تا عوامل پشت دوربین، همه توسط نهادهای صنفی مربوط چون خانه سینما و اصناف خود رتبه‌بندی شوند و هرکس بر مبنای جایگاه و سابقه‌ای که دارد، دستمزد طلب کند. این تهیه‌کننده با بیان اینکه تنها بازیگری می‌تواند ادعای دستمزد بالا داشته باشد که در برگشت سرمایه فیلم به تهیه‌کننده اطمینان خاطر بدهد، می‌گوید: در کمال تأسف در حال حاضر وضعیت نابسامانی را در سینمای ایران شاهد هستیم و من مسبب این بی‌عدالتی‌ها را خانه سینما و صنف تهیه‌کنندگان می‌دانم که برای دریافت دستمزد عوامل به خصوص بازیگران هیچ ضابطه و نظامنامه‌ای را تدوین نکرده‌اند. خانه سینما هنوز نسبت به پیشنهاد سمواتی واکنشی نداشته است و مشخص نیست که آیا این مجمع صنفی تمایلی برای پرداختن به ضابطه‌مند کردن حقوق بازیگران دارد یا خیر، اما در مقابل پیشنهاد نظام‌مند‌سازی پرداخت دستمزد بازیگران، منتقدانی نیز هستند که به طور کلی اصل ساختارمند کردن پرداخت‌ها را قبول ندارند. امیر جعفری معتقد است: مگر می‌شود برای هنر سقف تعیین کرد؟ قانون گرفتن دستمزد تا سقف معین را چه کسی تعیین می‌کند؟ اگر به عنوان بخشنامه این قانون ابلاغ شود بله، باید پیروی شود اما آیا بیمه بیکاری ما را هم می‌دهند؟ هیچ کجا بازیگری را به عنوان شغل نمی‌دانند!
شايد حرف جعفري در شغل محسوب نشدن بازيگري درست باشد اما دستمزدي كه بازيگران براي حضور در يك فيلم طلب ميكنند، از بسياري از مشاغل ديگر بيشتر است شايد بيش از پسانداز يك كارگر ساده كه ۳۰ سال كاركردنش برابر ميشود با چند سكانس بازي جلوي دوربين سينما!

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات