یادداشتی از شاعر به یک کاریکاتوریست
شجاعی مخاطبانش را با خود پرورش و به رشد میرساند و این امر کاملا درونی و پنهانی میسر میشود. میخواهد لبخندی از خود بر چهره مخاطبانش جا بماند و هنرش را در چهره و تفکر دیگران ببیند.
به گزارش افکارخبر، جنگ از جمله کلماتی ست که هر بار نامش را می آورم دهانم تلخ می شود. اما اگر در برابر تجاوز به خاک و فرهنگ سرزمینم باشد و عنوان پایداری را به خود گیرد، باید درون این همه شعله آتش، روزنه های امید را پیدا کرد و از آن گذشت. نباید ایستاد تا آن روز که وعده موعود داده اند.
در جنگ، زندگی دیگری جریان دارد. زندگی کردن همپای مرگ و شهادت. و امیدواری در لحظه لحظه زندگی ما را از ایستادن می رهاید. امیدواری ست که مرگ را به والاترین درجه خود یعنی شهادت می رساند. امیدواری ست که ما را منطبق می کند و تلخی کلمه جنگ را به پایداری بدل می کند. همچون نوشیدن قهوه ای تلخ در کافه ای شلوغ! هنرمندان انقلاب سال هاست با کلمه جنگ، می جنگند و امیدواری را به ارمغان می آورند. آنها با خلق آثاری هنری منطبق با فرهنگ اسلامی و ایرانی لذتی را می آفرینند که قادر به توصیف نیستیم. اما نمونه هایش را در شعارهای زمان انقلاب، شعر و سرودهای زمان جنگ، حماسه های تاریخی و حتی در
سرود ملی کشورمان روئیت می کنیم. از میان این همه هنر انقلابی هنرهای تجسمی و خصوصا نقاشی و کاریکاتور تاثیر ویژه ای بر سیاست و فضای اجتماعی دارند.
آنچه شاعران در ذهن مخاطب می سازند را نقاشان در عینیت خلق می کنند و تصویری می سازند که مستقیم با چشم ها در ارتباط است. تصویری که معانی گسترده ای در لایه های پشتی خود پنهان کرده اند. کاریکاتور از جمله هنر هایی محسوب می شود که آزین به عنصر طنز است و مخاطب پس از مشاهده، صورت رنگ ها را از خاطر می برد و در لایه های تاویل و هرمنوتیک، به منظور خاصی هدایت می شود.
در سال های اخیر هرچند دیر اما فضای هنری به ارزش و تاثیر طنز در هنر های گوناگون پی برده است و به نحوی طنز را یکی از راه های بیان اعتراض و سوپاپ اطمینان فشارهای اجتماعی و همچنین شوخی های منظم وعمیق پذیرفته است. این دستاوردها را می توان مدیون هنرمندانی دانست که از شروع انقلاب و چه بسا پیش از آن علارقم تمام مشکلات و سختی های راه، همت داشته اند و پا پس نکشیده اند.
با مروری ساده به رزومه فرهنگی و همچنین آثار سید مسعود شجاعی، می بینیم چگونه در سال های سخت جنگ و حتی پس از آن، چون دیگر سربازان تفنگش را هنوز بر زمین نگذاشته است و همچنان می جنگد. او تنها به محیط اطراف نگاه نمی کند. او می بیند و همزمان به تماشا می رسد. و فلسفه ای که در لایه های پشت هر تصویر خود دیده است را دوباره به تصویر می کشد. به نحوی از روابط بینامتنی و ارتباطات بین تصاویر به خلقی جدید می رسد و تصاویری که مخاطب به تازگی با آن برخورد داشته را دوباره به شکلی جدیدتر به تصویر می کشد. برای شجاعی طباطباعی حتی یک لحظه دور بودن مخاطبانش از دردها کافیست.
او همزمان مخاطبانش را با خود پرورش می دهد و به رشد می رساند و این امر کاملا درونی و پنهانی میسر می شود. می خواهد لبخندی از خود بر چهره مخاطبانش جا بماند و هنرش را در چهره و تفکر دیگران ببیند. هنرمندان و کاریکاتوریست های بسیاری معتقدند شجاعی نقش برادر بزرگتر را داشته است و راهگشا و راهنمای سال های گذشته شان بوده است.
شجاعی نیز بی شک این آرزو را در سر می پروراند که زحمات به بار نشسته اش باید به نسل های بعد انتقال یابد و این مساله درخور تمرکز بیشتر رسانه ها در این فضای هنری است.