یک قرن از سرقت «مونالیزا» گذشت
یک قرن قبل در چنین روزی تابلو «مونالیزا» از موزه «لوور» به سرقت رفت.
به گزارش ایسنا، يك قرن قبل در چنين روزي، در ۲۱ آگوست ۱۹۱۱، تابلو مشهور موناليزا، شاهكار لئوناردو داوينچي، نابغه رنسانس، از موزه لوور در شهر پاريس كشور اروپايي فرانسه به سرقت رفت.
به گزارش یورو نیوز، دزد تابلو یک شهروند ایتالیایی به نام «وینچنسو پِروجیا»(Vincenzo Peruggia) بود که ادعا کرد بخاطر حس مهینپرستی مونالیزا را دزدیده و به مدت دو سال آن را پیش خود نگه داشته است.
شاهکار داوینچی وقتی دوباره پیدا شد که روجیا با هدف تحویل تابلو به موزهای در شهر «فلورانس» به این شهر سفر کرد، اما دستگیر شد و شش ماه را در زندان سپری کرد.
امروز در شرایطی یک قرن از سرقت تابلو «مونالیزا» میگذرد که در روزهای پایانی ماه ژوئن موزه «لوور» تقاضای کشور «ایتالیا» مبنی بر بازپسگیری موقتی تابلوی «مونالیزا» یا همان «لبخند ژکوند» را بدلیل شکننده بودن این اثر هنری رد کرد.
مقامات فلورانسی اعلام کردند برای سالروز خلق این شاهکار هنری از ۱۰۰ هزار نفر امضا گرفتند و بدین وسیله از موزه «لوور» درخواست کردند تا اجازه نمایش «مونالیزا» در سال ۲۰۱۳ در این شهر را صادر کند.
پس از اعلام درخواست مقامات فلورانس مبنی بر قرضگرفتن این شاهکار نقاشی، مسوولان موزهی «لوور» به سرعت پاسخ دادند: این نقاشی شکنندهتر از آن است که بتواند سفری یک هزار و صد کیلومتری را تحمل کند. انجام این کار کاملا غیرقابلتصور است.
این نقاشی در سال ۱۹۶۲ در ایالات متحدهی آمریکا به معرض نمایش درآمد. همچنین در دههی ۱۹۷۰ نیز به مسکو و ژاپن منتقل شد.
«لئوناردو داوینچی» در سال ۱۴۵۲ میلادی در شهر فلورانس ایتالیا متولد شد. او پس از آموختن هنر مجسمهسازی به میلان رفت و پس از بازگشت به فلورانس در مدت چهار سال، تابلوی معروف «مونالیزا» را خلق کرد که اکنون در موزهی «لوور» شهر پاریس نگهداری میشود.
وی طراح اولیه صدها اثر معماری و همچنین طرح اولیه هواپیما به شمار میرود. یکی از طرحهای ابتکاری او لباس غواصی و زیردریایی جنگی است. او همچنین مسلسل، تانک نظامی، ساعتی که به ساعت داوینچی معروف است، کیلومترشمار و چیزهای دیگر را اختراع کرد.
«داوینچی» همچنین طراح صدها شاهکار معماری دوره رنسانس است. از دیگر تابلوهای مشهور «داوینچی» به تابلوی معروف «شام آخر» میتوان اشاره کرد.
«داوینچی» در سال ۱۵۰۳ یا ۱۵۰۴ در ایتالیا شروع به خلق این اثر هنری کرد و به گفتهی «جورجیو واساری»، از معاصران وی، «داوینچی» پس از چهار سال کار به روی این تابلو، آن را نیمهتمام رها کرد، اما سه سال بعد، پس از سفر به پاریس آن را دوباره از سرگرفت و مدتی پیش از مرگ در سال ۱۵۱۹ آن را به اتمام رساند.
«داوینچی» در سال ۱۵۱۶ به دعوت پادشاه فرانکو اول این تابلو را از ایتالیا به فرانسه برد و پس از مرگ، پادشاه فرانکو آن را خریداری کرد تا آن که بعدها در اختیار لویی چهاردهم قرار گرفت.
لویی چهاردهم شاهکار «داوینچی» را به کاخ ورسای منتقل کرد و پس از انقلاب فرانسه در موزه «لوور» جای گرفت، اما بعدها ناپلئون اول آن را به اتاق خواب خود منتقل کرد؛ هرچند بار دیگر به موزهی «لوور» بازگشت.
گمانهزنیهای زیادی درباره مدل و چشمانداز این تابلو نقاشی وجود دارد، مثلا اینکه «داوینچی» در خلق این اثر کمال صداقت را داشته و در به تصویرکشیدن زیبایی این زن اغراق نکرده است و یا اینکه به ادعای کارشناسان هنری چین، زمینههای پشت تصویر برگرفته از نقاشیهای چینی است. عنوان این نقاشی نشات گرفته از توضیحی است که «جروجیو واساری» در شرح حال خود از «داوینچی»، ۳۱ سال پس از مرگ او نوشت.
وی معتقد بود که «داوینچی» این نقاشی را برای «فرانچسکو دل ژکوند»، تاجر ابریشم اهل فلورانس کشید و پرتره همسر وی، «مونالیزا» بوده است.
این تابلوی نقاشی با ابعاد ۷۷ در ۵۳ سانتیمتر است. نسخهای را که او تهیه کرده بود از نسخهی فعلی، بزرگتر بود چرا که در گذر زمان دو ستون از طرفین چپ و راست این تابلو بریده شده است. به همین دلیل به هیچ وجه مشخص نیست که «مونالیزا» در این تابلو نشسته است. همچنین باید اشاره کرد که بسیاری از قسمتهای این تابلو به مرور زمان خراب و یا دوباره نقاشی شده است. اما با این وجود شخصیت اصلی نقاشی همچنان محفوظ مانده است.
شهرت تابلوی «مونالیزا» در ۲۲ اوت ۱۹۱۱ پس از سرقت در موزهی «لوور» دو چندان شد. پلیس فرانسه در بازجوییهای خود حتی «پابلو پیکاسو» را نیز احضار کرد. در حالی که گمان میرفت که این شاهکار بینظیر دیگر برای همیشه از دست رفته است، دو سال بعد سارق واقعی که از کارمندان موزه بود، شناسایی و دستگیر شد. وی قصد داشت این تابلو را به مسوولان موزهی فلورانس بفروشد.
موناليزا در سراسر گالريهاي ايتاليا به نمايش درآمد و پس از آن در سال ۱۹۱۳ به لوور بازگشت. سال ۱۹۵۶ با اتفاقات ناخوشايندي براي تابلوي موناليزا همراه بود. ابتدا قسمتهاي پايين اين تابلو توسط اسيد از بين رفت و در دسامبر همان سال، يك شهروند اهل بوليوي سنگي بر روي آن پرتاب كرد كه آرنج سمت چپ تصوير اين زن را تخريب كرد. استفاده از شيشه ضد گلوله اين اثر هنري گرانقيمت را در برابر حملات بيشتر مصون نگه داشت تا اينكه در آوريل ۱۹۷۴، يك زن معلول كه نسبت به سياستهاي موزه ملي توكيو در قبال معلولان معترض بود، هنگام برپايي گالري ويژهي نمايش موناليزا بر روي آن رنگ قرمز پاشيد.