کاش بعد از بازجویی بفرستن بریم حموم
حمید موهای حنایی رنگش را از روی پیشانیاش کنار زد و گفت: «خاک و خل سر تا پامون رو پوشونده. کاش بعد از بازجویی بفرستن بریم حموم!»
به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاري فارس، سروان نشسته بود پشت ميز چوبي زهوار در رفته. نگاه تند و تيزش هول ميانداخت توي دل آدم. آن قدر كه در نگاه اول ممكن بود هر كسي دست و پايش را گم كند. سبيلهاي پرپشت و سياهش لب بالايش را پوشانده بود. بازجويي حسن كه تمام شد، سيگاري آتش زد. تكاني به هيكل چاق و سنگينش داد. با صندلي چرخيد طرف پنجره و زل زد به بيرون. پيراهن سبزرنگش چسب تنش بود. آن قدر كه دكمههايش ميخواست از جا كنده شود. بشقابي پر از پرتقالهاي ريز روي ميز بود. ظاهرش چنگي به دل نميزد؛ اما براي ما كه يك شبانهروز لب به آب و غذا نزده بوديم، اشتهاآور بود.
سرباز حمود ایستاده بود کنار در و نگاه سرد و بیروحش را میپاشید روی ما. هفت هشت نفر بیشتر نمانده بود که بازجویی تمام شود. پنکة سقفی لنگ میزد و صدای تق و تق آن میپیچید توی اتاق.
گروهبان کامل به طرف فایل فلزی رفت. پوشهای بیرون آورد و روی میز سروان گذاشت. کنار گوش حمید گفتم: «خیلی پیلهست. بازجویی میکنه. مواظب باش برای خودت دردسر درست نکنی.» حمید موهای حنایی رنگش را از روی پیشانیاش کنار زد و گفت: «خاک و خل سر تا پامون رو پوشونده. کاش بعد از بازجویی بفرستن بریم حموم!»
نفست از جای گرم بلند میشه! مثل اینکه اسیریمها! حموم پیشکش…
صندلی سروان چرخید. ته سیگار را توی جاسیگار له کرد. نگاه خیرهاش را انداخت روی صورت کشیده و سفید حمید. هیکل ریزه میزهاش را برانداز کرد و اشاره کرد که جلوتر برود. حمید قدم جلو گذاشت. سروان کمی با ورقهای جلوی دستش ور رفت. حمید را که رو به رویش دید، گفت: «اجلس».
حمید نشست روی صندلی و زل زد به صورت گرد و تپل سروان. دو لایه غبغب چانهاش را پوشانده بود. صورتش انعطافپذیر بود و گونههای برجسته و گوشتآلودش با کوچکترین حرکت، بالا و پایین میرفت.
ورقهای سفید کشید جلوی دستش و گفت: «باورم نمیشه، تو هم اسیر هستی.»
مگر من چی کم دارم؟
سروان از حاضر جوابی حمید جا خورد. گلو صاف کرد و گفت: «چند سالته؟»
پانزده سال.
مطمئنی؟
بله، مطمئنم.
صورتت جوانتر از این حرفا نشون میده.
نگاهش را داد به من و گفت: «این پسر راست میگه؟»
بله. همه میدونند.
دوباره چشم در چشم حمید شد و گفت: «هر چی ازت میپرسم، دقیق جواب بده. فهمیدی؟» گروهبان کامل فلاسک چای را از روی فایل برداشت و استکانی لبپر گذاشت روی میز نیمدار، جلو دست سروان و دوباره نشست سر جایش. سروان چای را هورت کشید و گفت: «اسمت چیه؟»
حمید…
از کدام لشکر و دستهای؟
بسیجیام، از تیپ محمد رسولالله(ص).
سروان دستش را ستون چانهاش کرد و به فکر فرو رفت. بعد از کمی مکثگفت: «تو را به زور جبهه آوردند، مگر نه؟»
به اراده خودم اومدم.
دروغ میگی.
من دروغ نمیگم. خودم خواستم بیام.
نگران شدم چیزی بگوید و سروان را عصبی کند. سروان سیگار دیگری آتش زد و گفت: «تو یک ذره بچه، برای چه به جنگ ما آمدی؟»
حمید آرام و شمرده گفت: «شما به خاک ما تجاوز کردید. شهرهای ما رو ویران کردید…»
رنگ و روی سروان برگشت و گفت: «یعنی عراق تجاوزگر بوده؟» بند دلم پاره شد. کار حمید را تمام شده حس کردم.
حمید گفت: «بله. شما جنگ رو شروع کردید. هواپیماهای شما شهرهای ما رو بمبارون کردند. زن و بچههای بیگناه رو کشتید. ما به جبهه اومدیم تا از شهرها و حیثیت کشورمان دفاع کنیم.»
سروان سیگار را با خشم توی زیرسیگاری خاموش کرد.
نترسیدی کشته بشی؟
اگر میترسیدم که نمیآدم. کشته شدن در این راه برای ما افتخاره.
سروان تهمانده چای را سر کشید. سیگاری بیرون آورد و شعله کبریت را انداخت به جان حمید. پُک محکمی به سیگار زد و گرفت طرف حمید.
نمیکشم.
سروان از روی صندلی بلند شد. آمد طرف حمید. زیر لب غریدم: «خدا به خیر کنه. خوب شد بهش سفارش کردم که مواظب حرف زدنش باشه.»
سروان سیگار را به صورت حمید نزدیک کرد. چند تک سرفه بدن حمید را لرزاند. قلبم میخواست از جا کنده شود. فکر کردم میخواهد آتش سیگار را به صورتش بچسباند. آرام گفتم: «خدایا خودت رحم کن.»
سروان شنید انگار. رو گرداند طرفم و گفت: «باهاش نسبتی داری؟»
سرم را به علامت «نه» تکان دادم و ساکت نگاهش کردم. حمید با تکانهای دست، دود سیگار را از صورتش دور کرد و آن را از دست سروان گرفت. با این که میدانستم اهل این حرفها نیست، اما منتظر بودم که سیگار را به لب ببرد. سروان رو کرد به گروهبان. چیزی گفت و از اتاق بیرون رفت.
چقدر میره بیرون.
صدای پرویز بود. برگشتم طرفش و گفتم: «بس که چایی میخوره. لابد میره دستشویی.» گروهبان کامل از داخل بشقاب چند پرتقال برداشت. مثل ندید، بدیدها یکی را با پوست چپاند توی دهانش. آب پرتقال راه افتاد روی چانهاش. آن را که قورت داد، با آب و تاب شروع کرد به تعریف از میوههای به درد نخورشان. پرتقالی دست گرفت و رو به پرویز که مات شده بود به دهانش گفت: «هل موجود من هولاء فی ایران؟»(آیا در ایران از اینها هست؟)
پرویز سرش را تکان داد و رو به من گفت: «چی میگه؟» حسین ایستاده بود پشت سر پرویز. حاضر جوابی حمید، جراتش را زیاد کرده بود. به تمسخر گفت: «لا لیس فی ایران من هذا النوع ابداً».(نه، در ایران ابداً از این نوع نیست).
گروهبان خندید. معلوم بود منظور حسین را نفهمیده. دل من هم قرص شده بود و آرامتر از قبل بودم. نگاهمان به دست گروهبان بود. آخرین پرتقال را هم با پوست گذاشت توی دهانش. سروان وارد اتاق شد. گروهبان کامل دستپاچه بلند شد. به زحمت باقیمانده پرتقال را قورت داد. سروان که سر جایش نشست، او هم معطل نکرد؛ خزید روی صندلی. سرباز حمود خشک و خاموش ایستاده بود سرجایش. شده بود آیینة دق. نگاه یک نواختش، حرص آدم را در میآورد. حمید از روی صندلی جم نخورد. سروان نگاه تندی به او انداخت و گفت: «به شما یاد ندادند که جلوی مقام بالاتر بلند شوید؟»
نه جلوی دشمن تجاوزگر.
خون به صورت گرد و سفید سروان هجوم آورد. عصبی مشت کوبید روی میز و صدایش را برد بالا.
به من میگی دشمن تجاوزگر؛ اما من یادت میدم که بلند شوی. آمد طرف حمید. یکباره توی دلم خالی شد. انگار حمید هر چه میشنید از گوش دیگر بیرون میکرد. سر نترسی داشت. یکی میشنید، دو تا جواب میداد.
سروان گوشش را گرفت و او را از جا بلند کرد. بعد هم تا توانست آن را پیچاند. از درد، عضلات صورتش منقبض شد؛ اما لب از لب باز نکرد. سروان دستبردار نبود. او را هل داد وسط اتاق و با لگد افتاد به جانش. منتظر ناله و التماس حمید بود. این را از نگاه حریصش میشد فهمید. کمی بعد دست از زدن کشید و از گروهبان خواست تا او را ببرد بیرون. گروهبان بازوی حمید را گرفت و از جا بلند کرد. حمید موهای حنایی و مجعدش را که به هم ریخته بود، مرتب کرد. گوشش مثل لبو شده بود. به نظر میآمد درد دارد. از سر غیظ نگاهی انداخت به سروان و پا به پای گروهبان بیرون رفت. سروان نشست پشت میز و امضایی چپاندرقیچی
انداخت پای پرونده حمید و آن را بست. کتک خوردن حمید باعثشد جراتم بیشتر شود و دلهرهای که ابتدا خزیده بود توی جانم، از بین برود. نگاهم به میز بود و فکرم پیش حمید که با صدای سروان به خودم آمدم.
*بر اساس خاطرهاي از آزاده سرفراز اميرعلي محسنيان