ازسینماتوگراف تاسینمای ملی - اسلامی
روز ملی سینما
یک روزنامه نگار در وبلاگ یادداشت های من نوشت:
فیلم و سینما، وسیلهای بلیغ و تبیینکنندهای رسا برای ارایه برترین حقایق عالم، یعنی حقیقت دین به شمار میرود و برای این منظور دستاندرکاران امور سینمایی باید به تولیدات خود بیفزایند. کلید پیشرفت کشور به عنوان میزان زیادی دست سینماگران است، چرا که دستاندرکاران هنر فاخر سینما، با توجه به تاثیرگذاری و جهتدهی این هنر، میتوانند با تولیدات خود روح امید، شوق پیشرفت، انگیزه کار و تلاش، اعتماد به نفس و اعتقاد به ارزشهای اسلامی و ملی را در جامعه ترویج کنند و سهم بزرگ خود را در پیشرفت و تعالی کشور ایفا نمایند و یا این که با فیلمهای خود، نسلی ناامید،
پشیمان، متکی به بیگانه و تحقیر شده را پرورش دهند.
(دیدار مقام معظم رهبری با کارگردانان سینما۸۵/۳ / ۲۳)
جادوی تصویر سینما
از زمانی که بیشر به قدرت مانایی تصاویر متحرک پی برد و تصمیم گرفت تا درفضای بستهای به روی پرده نقرهای بزرگ تصاویر را به حرکت وادارد توانست بسیاری از مفاهیم به خورد افکار عمومی دهد و آنها را تهییج نماید. از آن پس دنیای سرمایهداری از این حربه جادوی مفرح برای نیل مطامع خود استفاده برد و تا به امروز نیز حداکثر بهرهبرداری را از سینما میکند چنانچه کارخانه فیلمسازی هالیوود سالانه با فیلمهای متعددی که میسازد با تحریک احساسات مخاطبات عام به هدایت و کنترل افکار عمومی جهانیان میپردازد.
در واقع جهان امروز جهان غلبه تصویر بر کلمات است که عمدهتین مصداق آن در صنعت جذاب سینماست – همین اساس هم غرب از این طریق سعی دارد تا ایدهها واهداف سوداگرانه خود را به وسیله سینما نشر و ترویج دهد ولی در این میان سهم ما چیست؟
سینمای ایران قبل از انقلاب
سال ۱۳۷۹ مظفرالدینشاه جذب دستگاه سینما توگراف میشود و این شروع ورود هنر سینما به ایران است از اولین فیلم بلند ایران یعنی «آبی و رابی» به بعد جز نادر فیلمهای خارج از چارچوب رایج، سینمای ایران یکسره تجارت است و خلسهآور، مبتذل است و بیحاصل.
این سینمای بیهویت وکاملاً کپی از غرب تحت عنوان فیلم فارسی لقب گرفت و این نام رویش ماند تا اوج این واقعگریزی و خوش خیالی را به سال ۴۴در گنج قارون شاهدیم و سالها گذشت تا به ضرورت تغییرات، مسایل زمانه و احساس نیاز به تحول، گاه جرقههایی از سینما و متفاوت با فیلم فارس گاه با مضمون نو وساختاری متفاوت پا به میدان گذاشتند فیلمهایی که آنها را به جرقه تعبیر میکنیم تا جریان.
در میانه دهه ۵۰ که صدای انقلاب مردم، آرام آرام از زمزمه به فریاد تبدیل میشود، سینمای ایران گرچه احساس میکند باید همراه با تغییرات زمانه، با موج جدید تغییر نگاه جامعه همراه شود امااز آن جا که پیگیر محتوای سطحی پیشین است و جریان روشنفکری آن نیز وامدار دفتر فرح پهلوی، راه به جایی نمیبرد؛ چرا که پایه آن را کاسب کاری ساخته و در راستای گسترش ارزشهای محتوایی و هنری نیست و بر عکس در آن بحبوحه انقلاب به جای آگاهتر کردن مردم سعی دارد تا آنها به خیالات واهی هدایت کند و به همین خاطر این سینمای مخالف با جریان عمومی جامعه رشد نمیکند.
سینمای بعد از انقلاب
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و شعلهور شدن آتش خشم و اعتراض عمومی به رژیم پهلوی دامن سینما هم گرفتار آتش شد، اما نه سینما بلکه ابتذال، سکس و فحشای آشکار و رایج سینما؛ چرا که مراد انقلابیان مطابق با صحبت بنیانگذار انقلاب امام راحل باسینما مخالفتی نداشتند بلکه با فحشا مخالف بودند.
سینمای پس از پیروزی انقلاب دورههای مختلفی را پشت سرگذاشت و بنا به هر دوره به گونهای خاص عمل نمود سینمای دهه ۶۰ فیلمهای انقلاب سینمای انقلابی بود فیلمهایی با مضامین مبارزه با فئودالها و اربابان زورگو، زندگی و هیجان، سینمای روستاییان در رنج و سینمای شورش و انتقام بعدتر سینمای اضطراب علامت چسبهای ضربدر روی شیشههای درب و پنجرهها، پناهگاه غرش هواپیماهاهنگام آژیر قرمز خطر و اوج سینمای جنگ و … که الحق نیز به دلیل مضامین بکر وتازه پس از انقلاب تقریباً سینمای جانداری داشتیم.
در دوره پس از جنگ بیشتر مضامین سینمایی اعتیاد، پول، قاچاق، طلاق و اجارهنشینی بود ستارهسازی چندان رونق نداشت و رسانهها در پی تولد و رویش ستارههای حبابی تصویر نبودند هر چند فیلمهایی چون عروس ساخته شد و کمی به مرحله ستارهسازی بودند.
دهه ۷۰ آرامشی بعد از توفان، سینمایی سرشار از تناقض و متاثر از جنجالهای سیاسی و فضای باز سیاسی زمان اصلاحات، ساخت و تولید سینمای متعارض با انقلاب شروع میشود سینمای دوم خرداد، سینمای فریب نخل طلایی با تلخیها و کم کم که جلوتر میرویم سینمای نسل سوم، کلید میخورد سینمایی که با شکستن تابوها و خط قرمزها سعی میکند به قول خودش فریاد برآورد و با فقر محتوا و مضمون به بزرگنمایی چهرههای هنرپیشههای جوان میپردازد ستارهسازی اوج میگیرد سینمای کسالت بار عشقی، سینمای زنان.
دهه ۸۰ سینمای جوانی و کافیشاپ، ترانه بچههای بد و عینکهای آفتابی ستارهها و رشد قارچ گونه آنها. موج سینمای خند و فیلمهای جنگی با طعم تلخ و گس…
و اینک سینمای ایران در جهان اسلام
سينماي ايران از ابتداي شكلگيري تا به امروز فراز و فرودهاي متعددي را پست سر گذرانده است كه گاه در راستاي جريان عمومي جامعه و انقلاب ونظام بوده است و گاه عمداً يا سهواًدر تعارض آن حركت داشته است آنچه مسلم است اينكه سينما بهترين ابزار براي تهييج و هدايت افكار عمومي محسوب ميشود و ايران به عنوان امالقراي جهان اسلام بايد بتواند از اين حربه تاثيرگذار فرهنگي بهره ببرد و رسالت عظيم انقلاب اسلامي را به گوش جهانيان برساند به خصوص در چنين زماني كه با بيداري كشورهاي منطقه مواجهيم سينماي ايران بايد حرفي براي گفتن داشته باشد متاسفانه طي اين سالها، همه دستاندركاران
سينمايي و متصديان او تنها به گيشه و رقابت كاذب پرداختهاند و يا اين كه براي جلب توجه دشمنان انقلاب ناجوانمردانه تيشه به ريشه فرهنگ ايراني اسلامي زدهاند تا از سوي غرب تشويق شوند و جايزهاي هم بگيرند بيآنكه بخواهند در راه اعتلاي جامعه خود گام بردارند و ايران اسلامي را به كمك تصاوير متحرك سينمايي به اوج برسانند عمداً خلاف جريان حركت كردهاند اين در صورتي كه هنوز مسوولان فرهنگي در خواب خرگوشي هستند و سعي نكردهاند سينماي ايران را در حد نشر ارزشها و آرمانهاي انقلاب اسلامي در سطح جهان به تكاپو بيندازند.