حکایت فیلمسازی درسیما؛ سال به سال دریغ از پارسال
سیما را آب می برد؟!
در اواخر دهه ی ۷۰ و اوایل ۸۰ با روند رو به رشدی از تولید سریال ها روبرو بودیم سریال های پر محتوایی که هنوز مخاطبان حاضرند برای تماشای دوباره آن کلی پول بپردازند تا سی دی های بی کیفیتش را بخرند.
سرویس فرهنگ و هنر افکار نیوز - مهم تریم و تاثیر گذارترین عنصر رسانه ای تلوزیون است که می تواند فرهنگ حاکم بر جامعه را تا حدودی تحت تاثیر قرار دهد، باعث جمع شدن خانواده به دور هم و موضوع بحث های مهمی شود، باعث الگو برداری افراد جامعه شود و حتی درصد بالایی از زمان اوقات فراغت را نیز به خود اختصاص دهد.
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر افکار نیوز، در این شرایط تولید برنامه های مستمر و دنباله دار مثل سریال که مداومت پخش دارند و ذهن بیننده را در یک دوره مشخص درگیر می کنند و طی این پروسه بیننده مکررا و کم کم پیام و هدف معین شده را دریافت می کند تاثیرگذاری و ماندگاری بیشتری نیز بر مخاطب خواهند داشت. حتی شبکه های ماهواره ای نیز بر این امر واقف اند به طوری که شبکه های ۲۴ ساعته پخش سریال را راه اندازی کرده اند و هر روزه هم بر تعداد این شبکه ها می افزایند شبکه هایی از قبیل فارسی وان، زمزمه، جم کلاسیک، پی ام سی فمیلی و …
روند تولید سریال ها؛ ضعیف تر می شود
در اواخر دهه ی ۷۰ و اوایل ۸۰ با روند رو به رشدی از تولید سریال ها روبرو بودیم سریال های پر محتوایی که هنوز مخاطبان حاضرند برای تماشای دوباره آن کلی پول بپردازند تا سی دی های بی کیفیتش را بخرند. سریالهایی که با برقراری ارتباطی صمیمی هر شب یا به طور هفتگی بینندگان بسیاری را مشتاقانه به انتظار خود پای این جعبه ی جادو میکشاندند تا جایی که در ساعت پخش برخی سریال ها خیابان ها خلوت می شد وپیر و جوان را راهی خانه هاشان می کرد.
اما متاسفانه طی چند سال اخیر شاهد سیر نزولی صدا و سیما بوده ایم، سریال هایی که بی محتوا تر از قبل شده اند انگار هرچه بر تجربه ی این سازمان افزوده می شود از کیفیت برنامه های ان کاسته می شود.
مدتی است موضوع اصلی سریال ها غم و اندوه شده و دیگر خبری از اثرهای خانوادگی قوی ای که الهام بخش صفا و صمیمیت در بین خانواده ی ایرانی ست نیست و در ژانرهای اجتماعی نیز حس شیرین در کنار هم بودن و الگو سازی خانواده مدرن ایرانی با همان اصالت سابق و ایجاد امید که عامل پیشرفت هر جامعه نیز می باشد به چشم نمی خورد.
صدا و سیما در دوره ای نشان داد که می توان در عین ایجاد سرگرمی برای مخاطبان به آرامی و راحتی زیر بنای فرهنگی جامعه را رقم زند و با دلربایی از انان و احترام به خواست و سلیقه شان خود را بیشتر در دل میلیون ها ایرانی جا کند.
ولی صدا و سیما عمل عکس را گویا ترجیح داده است به جای آنکه هم پای با زمان پیش رود وهر روز بر کیفیت و کمیت برنامه ها و سریال ها بیافزاید هر ساله شاهد کاهش کیفیت و کمیت سریال ها هستیم.
و این اوضاع بهترین جولانگاه برای شبکه های ماهواره ای شده و در این بین کار به شدت برای رسانه ی ملی سخت تر و سخت تر نیز می شود.
از رسانه ی ملی که از آن با نام دانشگاه ملی یاد شده است انتظار فراتری می رود! و این انتظار سازنده و تحکیم کننده عامل شکل دهنده ی فرهنگ هر ملت است!
صدا و سیما از ضرغامی شروع کند!
متعاقبا سریال های طنز پر بیننده هم به دنبال سایر سریال ها چند سالی ست دیگرمهمان خانه ها نشده است، سریال طنز ساختمان پزشکان هم در چند ماه اخیر پخش شد که گروه های اجتماعی و شغلی متعددی به نقد و اعتراض آن پرداختند.
برنامه ی خنده بازار هم که برای ایام نوروز و عید فطر ساخته شده بود که با انتقادات و اعتراضات گسترده ی جامعه ورزشی رو به رو شد، برنامه ای که با توسل به تمسخر افراد(ورزشکاران) و(هنرمندان) قصد شاد کردن مردم را داشت که این شادی به قیمت رنجیده خاطر کردن افرادی دیگر متولد می شد!
با ارتقا ضریب امنیت و سلامتی شهروندان، جامعه به توسعه پایدار می رسد که لازمه ی آن فراهم کردن شادی و نشاط عمومی است وکلیدی ترین ابزار فراهم کردن این شادی و نشاط تلویزیون است.
فرهنگ طنز حاکم بر جامعه ایران بسیار متفاوت است و احتیاج به رسیدگی و نگاه ویژه مسئولان این سازمان دارد که با استارت زدن فرهنگ طنز به یقین می توانند همه ی آرمانها را به واقعیت تبدیل کنند.
فرهنگ طنز جامعه ما نمی پذیرد که عیب فلان چهره ی ورزشی مثلا علی دایی را زیر ذره بین قرار دهیم و از تلوزیون پخش کنیم! کاملا طبیعی است که علی دایی واکنش نشان دهد و لب به اعتراض و انتقاد بگشاید!
اما اگر سیما اصرار به ادامه این سبک طنز نویسی دارد باید ابتدا گام هایی در جهت فرهنگ سازی آن بر می داشت تا این معقوله از طنز در کشور جا بیافتد. مثلا از خود سازمان صدا و سیما شروع می کرد مسئولان و چهره هایی که مردم با آن ها آشنا هستند را به طنز می کشاند تا دیگر هیچ صنف، ارگان یا شخصی اجازه اعتراض به خود ندهد . یا مثلا برنامه ای می ساختند و شخص اول این سازمان یعنی جناب آقای ضرغامی را به طنز می کشاند.