به جای دشمن قاطر قصد جانم را کرده بود
قاطرهایی برای حمل مجروحین آورده بودیم، مرا سوار یکی از آنها کردند. با هر انفجار کوچکی قاطر رم میکرد. چهار بار زمینم زد.
به گزارش گروه حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، فرمانده گردان توجیهمان کرد: پاسگاه پشت موانع ایذائی دشمن است. قصد ما تصرف...
دو روزی مانده بود به عملیات والفجر چهار. از پادگان هفت تیر سنندج آمده بودیم مریوان. پادگانمان همان شب بمبباران شد. چند تا از بچهها شهید شدند. تو گردان امام محمد باقر(ع) بودیم. یک دسته عشقی هم داشتیم. بهشان میگفتند «دسته جعفر کاش». من هم جزوشان بودم، نفر یکی مانده به آخر. نفر آخر اصغر جمالی بود. ستونمان پیش میرفت. چهل پنجاه نفری میشدیم.
فرمانده گروهان آمد نزدیک اصغر، آخر ستون: «اینجا تنگه کمین عراقیهاست. نارنجک داری؟»
اصغر اشاره کرد به کمرش. دهتایی نارنجک داشت.
- «خوب است. اینجا بمان، حفاظت کن. ستون که رد شد، پشت سرمان بیا.»
راه افتادیم. رسیدیم پنج متری سنگرهای عراقی. دیدنمان. تیرباری کار افتاد. بچههای ما قاطی عراقیها شدند. مثل باران، خمپاره شصت میریختند روی سرمان. سنگرها یکی یکی منهدم میشد. تیربارشان اذیت میکرد.
اصغر نزدیکم شد. با دست اشاره کرد به جایی: «سنگر تیربارشان آنجاست.»
- «برویم.»
سه نفر بودیم. تو کانال میرفتیم جلو. نیروهای عراقی از سنگر میآمدند بیرون. بچهها میزدندشان.
- «آنجا»
تیربار را میدیدم. آن طرف کانال بود. دویدیم طرفش. من آخر میآمدم. از کانال که پریدیم، احساس سوزش کردم. افتادم زمین.
- «چی شد، حسن؟»
- «نمیدانم.»
نگاه کرد به پام.
- «ترکش خوردی؟، همینجا بمان. برمیگردیم.»
باندی از جیبم درآوردم. زخم عمیق نبود، ولی نمیتوانستم راه بروم. بچهها تیربار را خفه کردند. دراز کشیده بودم روی زمین. چند عراقی از روم رد شدند. فرار میکردند. بچهها خودمان رسیدند. بردنم توی سنگری. دشمن ضربه سختی خورده بود. بیشترشان یا فرار کردند یا کشته شدند. قاطرهایی برای حمل مجروحین آورده بودیم. مرا سوار یکی از آنها کردند.
اصغر خوشحال بود: «اسب سواری بلدی؟»
- «تو راه یاد میگیرم.»
رسیدیم نزدیک نیروهای خودی. با هر انفجار کوچکی قاطر رم میکرد. چهار بار زمینم زد.
یکی از بچهها گفت: «حسن، میدانی چرا عراقیها، شهیدت نکردند؟!»
- «نه.»
- «قسمت بود قاطر بکشدت.»
همه مجروحین روی قاطرها افتادند به خنده. بچههای خودی دیدندمان. آمدند استقبال