فرهنگ عاشورا و نماز شب خواندن یک عراقی
«سیدهادی غنی، مسئول عقیدتی سیاسی سپاه ناحیه شمال تهران و از آزادگان سرافراز و جانبازان شیمیایی کشورمان میگوید: اسرا فرهنگ عاشورا و قیام امام حسین(ع) را در عراق زنده کردند. او که در «عملیات کربلای ۵» توسط نیروهای عراقی اسیر شده بود یکی از خاطرات خود را از ماه محرم در «اردوگاه تکریت» روایت میکند.
سيدهادي غني در گفتوگو با ايسنا، ميگويد: روزي كه ميخواستند ما را به جبهه اعزام كنند در كنار استاديوم آزادي تهران، ساختمانهاي نيمهكارهاي وجود داشت. از دور صداي دلنشين نوحهاي را شنيدم و ناخواسته راهم را به آن طرف كج و صدا را دنبال كردم. آن، صداي زمزمه يكي از رزمندگان بود كه براي دوستانش نوحه امام حسين (ع) را ميخواند.
کمی بعد از اعزام در پشت خاکریز با آن رزمندهها دوست شدم و همراه آنها صیغه «اخوت» خواندم. از آن پس با سن کمی که داشتم برادر آنها محسوب میشدم. از ابتدا هم یک شال سبز گردن داشتم چرا که از سادات هستم و برای بچهها مداحی میکردم و فعالیتهای فرهنگی داشتم. با آن جمع یک زورخانه در گروهان ایثار، گردان المهدی در لشکر ۱۰ سیدالشهدا ایجاد کردیم تا در کنار فعالیتهای فرهنگی ورزش را هم فراموش نکنیم.
سال ۱۳۶۵ بود و در «عملیات کربلای۵» اسیر شدم. عراقیها مرا به اردوگاه تکریت منتقل کردند. آسایشگاه شماره ۱۰ اردوگاه تکریت با وجود بچههای بسیجی، روحانی، پاسدار و مؤمن، به آسایشگاه «حزبالله» شهرت داشت. سالی که امام خمینی(ره) رحلت کردند را هیچگاه فراموش نخواهم کرد. در آن سال با بچههای داخل آسایشگاه برنامهریزی کردیم تا مراسم سوگواری امام حسین(ع) را برگزار کنیم. با وجود همه سختگیریهای مقامات عراقی، توانستیم برای امام عزاداری کنیم و قرآن بخوانیم.
فکر میکنم که برپایی مراسم عزاداری برای امام حسین(ع) یکی از معجزات خدا بود چرا که ما توانستیم تا ساعت ۹ شب بدون اینکه نگهبانان عراقی متوجه شوند عزاداری کنیم. گویا آنها کور و کر شده بودند و هیچ صدا یا چیزی را نمیشنیدند و نمیدیدند. بچهها با شدت گریه و سوگواری میکردند بدون اینکه عراقیها متوجه شوند.
روز عاشورا فرا رسید. شب قبل با بچههای آسایشگاههای دیگر هماهنگ کردیم تا مراسم باشکوهی برای سالار شهیدان برگزار کنیم اما وجود افراد منافق در بین اسرا باعثشد تا عراقیها از این تصمیم ما با خبر شوند. برپایی مراسم سوگواری در روز عاشورا به اندازهای عراقیها را ترسانده و وحشت در بین آنها ایجاد کرده بود که شبانه اطراف اردوگاه را پر از تجهیزات کامل دفاعی کردند. این در حالی بود که بچهها فقط میخواستند برای امامشان عزاداری کنند.
در شب شام غریبان، بچهها در داخل آسایشگاه خودشان خیمههای عزاداری برپا کردند. من نیز در آسایشگاه خودمان این نوحه را میخواندم: «شام غریبان امشب است»، «ای خدا، ای خدا…». در حال عزا و سوگواری بودیم که ناگهان مأموران عراقی به داخل آسایشگاه هجوم آوردند و تمام بچهها را با کابل و باتوم به شدت زخمی کردند. دست و پای تعدادی از بچهها شکست اما بچهها استقامت میکردند تا بتوانند مراسم را ادامه دهند. بچهها فقط به خدای تبارک و تعالی امید داشتند و از عراقیها نمیخواستتند که آنها را نزنند و یا اینکه بگویند «ببخشید، اشتباه کردیم».
فردای روز یازدهم محرم، عراقیها تمام بچهها را در محوطه حیاط جمع کردند تا آنها را تنبیه کنند. از صبح تا غروب بچهها را مجبور کردند تا روز زانوهایشان بنشینند و اگر کسی تکان اضافی میخورد و یا سرش را برمیگرداند یا بالا میآورد به شدت با باتوم تنبیهش میکردند.
به لطف خدا در میان بچهها هر قشر و صنفی وجود داشت و هر کسی با توانایی خاصی که داشت برای سوگواری و برقراری مجلس عزا تلاش میکرد. مثلا هرگاه میخواستیم آسایشگاه را سیاه پوش کنیم چند تا از بچههایی که خیاط بودند با استفاده از لباسهای زخیمی که عراقیها به ما داده بودند آسایشگاه را به «تکیه» تبدیل میکردند و یا اینکه اگر پارچه سیاه پیدا نمیشد یکی از بچههایی که نقاش بود هر خطری را به جان میخرید تا بتواند در برپایی عزاداری سهمی داشته باشد.
جالب است بدانید که تأثیر این برنامهها به اندازهای بود که توانسته بودیم تعدادی از نوجوانان را که مشکل اعتقادی داشتند هم اصلاح کنیم.
روزی، ابریشمچی - معاون گروهک منافقین - به همراه یکی دیگر از اعضای منافقین به داخل اردوگاه تکریت آمد. خود عراقیها به او اجازه ورود به داخل آسایشگاه را ندادند و همراهش که آن هم یکی از منافقین بود با یکی از افسران عراقی وارد شدند. میخواستند با وعدههای خودشان بچهها را جذب گروهک منافقین کنند. هیچ کدام از بچهها فریب وعدههای آنها را نخوردند و با آنان همراهی نکردند.
یکی از اسرایی که در برپایی مراسم عزا برای امام حسین(ع) ما را کمک میکرد مرحوم «اسدالله خالدی» بود. او به همراه شهید بهشتی در آلمان توانسته بودند «انجمن اسلامی دانشجویان خارج از کشور» را تأسیس کنند. مهندس خالدی توانسته بود با برپایی کلاسهای احکام، اخلاق و اصول، بر روی بچهها تاثیرگذار باشد. او مانند طلبهها با بچهها مباحثه میکرد.
به خوبی یادم هست که مرحوم خالدی توانسته بود یکی از عراقیها را هم مجذوب کلاسهای خود کند. آن نگهبان عراقی دیگر بچهها را نمیزد و به آنها فحش نمیداد و وقتی از او سوال کردند که چرا اینقدر متحول شدی؟ میگفت: «خانمی را در خواب دیدم که به من گفت که این اسیران فرزندان من هستند مبادا اینها را اذیت کنی».
ما فرهنگ عاشورایی و امام حسین(ع) را در عراق زنده کردیم، کاری انجام دادیم که یکی دیگر از عراقیها در پشت درب آسایشگاه نماز شب میخواند.
عراقيها از قبل به ما گفته بودند كه ميخواهند آبروي ايرانيها را به باد بدهند. روزي بچههاي نوجوان را از تمام آسايشگاه جمع كرده و به جاي ديگري منتقل كردند. در اين هنگام بود كه يك زن رقاصه را به داخل آسايشگاه بچهها آوردند. صداي موسيقي را زياد كردند و آن خانم هم چند بار كارش را انجام داد. تمام بچهها سرشان را پايين انداخته بودند و زير لب قرآن و يا زيارت عاشورا ميخواندند. وقتي آن خانم متوجه اين كار بچهها شد از آنان سوال كرد كه چرا نگاه نميكنيد، بچهها به او گفتند شما بايد حجابت را رعايت كني.