تبلیغات
کد خبر: ۶۶۹۲۱

فیلمی که نان بازیگر و چوب قصه را می خورد

سینمای امروز متأسفانه از هر نقطه قوتی اعم از کارگردانی، تیم بازیگری، روایت تصویر و امثالهم هم که برخوردار باشد اما از حیثفیلمنامه و به مراتب محتوای قصه روایی دچار مشکلاتی است که گویا تمامی ندارد. البته در این گیر و دار هستند برخی آثار که نیم نگاهی به درونمایه داستانی و البته با محتوا داشته و یا حداقل جدای از پرداخت و تکنیک خوب یا بد اما رگه ای از مضمونی خاص را چاشنی حرکت دوربین هم کرده اند؛ با این حال در مقام مقایسه محدوداند.

آويني فيلم- پرتقال خوني برخلاف كارنامه كارگرداني "سيروس الوند"، داستان را رجوعي تكراري به ماجراهاي عاشقانه داده كه شايد به سبب تم روايت، تنها هنرش گريز نويسنده از درچه هايي است كه توانسته مخاطب را در حين فيلم غافلگير كند. با اين حال نقدي جدي كار به نوع محتواي داستان بوده كه شايد براحتي خط قرمزهاي فرهنگي را عبور داده است.

پرده اول؛" ورود اتفاقی دختری ۲۵ ساله(ترمه) به زندگی مهندس میان سال(والا رادمنش) که در آستانه جدایی از همسرش(مرجان)، آغاز ورود شخصیت ها به فیلمنامه پیمان عباسی است. در این بین ترمه(نیوشا ضیغمی) که ناخواسته طراحی دکور دفتر کار والا(فریبرز عرب نیا) را بر عهده گرفته، در برهه زمانی کمتر از چهار ماه رابطه ای عاطفی و شاید یک سویه یا مهندس رادمنش برقرار می کند. "

مطمئنا کارگردان در روایت داستان شاید تکراری خود، نوآوری به خرج داده و تکنیک و نگاه را زاویه ای تازه بخشیده است که این هم مرهون قلم زنی نویسنده بوده که سعی داشته قصه همچنان کار شده سینمای بالیوود و گاها فیلم فارسی را نه در ژانر و نتیجه بلکه در پرداخت شکل تازه ای بخشد. چنانکه قلم پیمان عباسی، فکر مخاطب را به سمت نقش ترمه می برد اما بی آنکه بداند این والا بوده که در لایه های فیلمنامه قلم نقاشی بوم کارگردان را بدست گرفته است.

پرده دوم؛" والا که زخم خورده از زندگی مشترک است با احتیاط و کمی بدبینانه در ابراز علاقه ترمه به پیش می رود تا اینکه شخصی به نام سیاوش(حامد بهداد) که عکاس بوده با حضور در نمایشگاه نقاشی ترمه قدم در زندگی او می گذارد و … "

تا این جا را می توان پرده ای از «پرتقال خونی» دانست که نمایشی جز عشق مثلثی به ذهن مخاطب خطور نمی کند. اما این مسئله تنها از نقطه نظر بیننده اینگونه جلوه می کند در حالی که فیلم در میانه شکل دیگری به خود می گیرد. چنانکه در پرده دوم فیلم مشخص می شود که " سیاوش فردی است که والا او را به عمد وارد زندگی ترمه کرده تا او را در وفاداری به زندگی و صداقت در عشق، محک بزند. "

بی شک فیلم تا حدودی مخاطب را وادار بر پیگیری داستان می کند که این نقطه بستر کشش و گاها صاحب اوج و فرودی را برای فیلم مهیا می کند همچنان هم که در صحنه های تقابل والا با مادر ترمه(آهو خردمند) که نگران و از این رابطه ناراضی است به همراه رویارویی سیاوش و والا در اواخر فیلم از سکانس های اوج کار محسوب می شوند.

پرده سوم؛منتسب به بخش پایانی قصه بوده که نمود و شاید اوج فیلم را موجب می شود. تا آنجا که نشان می دهد " سیاوش در میانه راه برخلاف قرار اولیه با والا علاقه مند به ترمه و شاید بالعکش شده… " با این حال والا زمانی که با دست پس زدن خود و پا پیش کشیدن سیاوش ازسوی ترمه مواجه می شود به او ثابت می کند که سیاوش تنها مزدبگیر او بوده است.

اما در پرده چهارم که شاهد تقابل ابتدایی " سیاوش و ترمه " و سپس " سیاوش و والا " هستیم بیننده که از مخفی کاری کارگردان و نویسنده آگاه شده، از نتیجه نهایی نیز لذت نمی برد. چرا که سرانجام با قتل سهوی سیاوش و دستگیری والا به جرم قتل او، روبه رو می شود.

به قطع می توان گفت که فیلم اکثریت زمان روایت را به بی اخلاقی فرهنگی سپری کرده و در پایان هم در تلاش از این آب گل الود ماهی گرفتن، ترمه را که مقابل خانواده ایستاده و همچنین موجب تغییر زندگی سیاوش و والا شده را بی خطا دانسته؛ چرا که او راه تنها در فرصتی زمانی از دست رفته، به سر جای ابتدایی شخصیتیش پیش از اتفاقات فیلم می برد. بنابراین فیلم از حیثمحتوا چه به سبب پیام های اخلاقی فیلم و چه باورپذیری، مخاطب را آزار می دهد.

نقد بر «پرتقال خونی» در مقام تکنیک و پرداخت هم جای سوال دارد تا آنجا که به مراتب می توان جای خالی برخی سکانس ها را احساس کرد تا جایی که کارگردان سعی دارد با افکت های " ۴ ماه دیگر "، یک هفته بعد " و… گره های داستانی را پیوند زند. درحالی که استفاده از این تکنیک نه تنها برای سینما که در روایت تصویری دیگر کلیشه ای است. با این حال تا حدودی می توان گفت که شخصیت پردازی مناسبی را در کار فیلمنامه نویس و پرداخت کارگردان شاهد هستیم. گرچه شاید واقعیت چندانی در جامعه بدین شکل نداشته باشند، اما برای بیننده قابل هضم است.

از سویی؛ جدای از عنوان فیلم که تنها برای خالی از عریضه نبودن به دیالگوگ هایی بی ربط با داستان در فیلم جا داده شده و کاملا هم ابتدایی است، حضور برخی بازیگران از جمله " نیوشا ضیغمی " جای سوال بزرگتری را مطرح می کند که در کنار بازیگرانی مثل حامد بهداد، به خصوص بازی خوب و متناسب با نقش فریبرز عرب نیا نتوانسته نقطه قوتی در فیلم الوند محسوب شود.

در عین حال شاید روانی و سادگی بیشتری را بتوان در نقش سیاوش با بازی حامد بهداد در قیاس با رل همیشگی او دید اما به مراتب بار کیفی بازیگران را باید منتسب به عرب نیا دانست که سابقه همکاری با سیروس الوند در فیلم " برگ برنده " را نیز داشته است. همچنان که نقش والا نیز دارای زیر و بم ها و قدرت مانوری برای او بوده که شاید هر بازیگری نتواند از عهده آن برآید.

فیلم به مراتب برای گیشه ساخته شده چرا که حضور این سه بازیگر جدای از کیفیت بازی و تنها متکی بر نام آنان در نقش های اصلی علت این نقطه نظر است همچنان که کارگردان نقش های فرعی «پرتقال خونی» را نیز متوجه ویشگاه آسایش، آهو خردمند و زیبا بروفه دانسته که هم خوب از پس نقش برآمده و هم بر تجاری بودن فیلم صحت بیشتری گذاشته اند.

اما اي كاش وجود پيام هاي اخلاقي فيلم سيروس الوند بيش از آنكه در قالب محتوايي غير فرهنگي و حتي داستاني به زعم خود واقع گرا روايت و بروز مي يافت، با پرداختي بهتر و قابل احترام براي هر قشري بويژه زندگي اصيل ايراني، نتيجه و بازدهي پيامي را نيز قابل درك مي كرد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات