تبلیغات
کد خبر: ۶۹۵۴۶

دوچرخه خرید تااز خودرو بیت‌المال استفاده نکند

سردار شهید علی ماهانی جانشین مخابرات لشکر ۴۱ ثارالله استان کرمان در دوران دفاع مقدس بود.

به گزارش ایسنا، هميشه با همان پيراهن خاکي ديده بودمش. با همان پيراهني که تميز، ولي رنگش به کلي عوض شده بود. بعد از ۱۴ سال، يه مشت استخوان پوسيده آوردند با همان پيراهن خاکي. همان پيرهني که رنگش به کلي عوض شده بود، ولي انگار هنوز به تن علي آقا باشد، سالم بود.

***

تا قبل از این که به سربازی برود ندیده بودم به خواسته‌های رژیم شاه تن بدهد و احترام بگذارد. وقت سربازی‌اش که رسید بعید می‌دیدم برود و به رژیم خدمت کند، اما رفت. گفت: باید برویم و نفوذ کنیم. باید نفوذی باشیم تا شاید بتوانیم در محیط سربازی افشاگری کنیم.

بچه‌های مذهبی پادگان برای مخالفت با دستورات فرمانده فقط به یک نتیجه رسیدند؛ اعتصاب غذا. برنامه اعتصاب غذا که در پاگان مطرح شد، قرار شد اولین کسانی که اعتصاب می‌کنند نیروهای گردان علی آقا باشند.

اعتصاب که شروع شد، ضداطلاعات علی آقا را شناسایی و بازداشت کرد و تا چهارماه شکنجه‌اش می‌کرد.

***

علی آقا و چند نفر دیگر از بچه‌ها می‌رفتند مقابل هیئت‌های عزاداری و سینه می‌زدند. جمعیت که زیادتر می‌شد و فرصت را مناسب می‌دیدند همه با هم فریاد می‌زدند: برخیز ای خمینی، تو خودی که حسینی و وسط جمعیت مخفی می‌شدند تا برسند به یک هیئت دیگر و…

***

در یک خانه به اصطلاح دانشجویی علیه رژیم شاه فعالیت می‌کردند. یکی کتاب بسته‌بندی می‌کرد یکی اعلامیه‌های امام را می‌نوشت و هر کسی مشغول کار خودش بود. از یک نفرشان پرسیدم: اسم شما چیه؟ گفت: علی. از بعدی پرسیدم، او هم گفت: علی. هشت نفر بودند که اسم هفت نفرشان " علی " بود. جمع‌شان که لو رفت علی آقا مسئولیت کارهای «علی» ها را به عهده گرفت.

اعلامیه‌های امام که در پادگان لو رفت تا چند ماه علی آقا را شکنجه کردند ولی نتوانستند از او اعتراف بگیرند که با چه کسانی همکاری می‌کند. دست آخر گفتند: اگر جلوی همه، توی مراسم صبحگاه ابراز ندامت کرده و انقلابیون را لعنت کند، در مجازاتش تخفیف می‌دهند اما قبول نکرد و با فشارهای آیت‌الله دستغیب، حکم اعدامش عقب افتاد تا انقلاب شد.

***

ضداطلاعات علی آقا و سه نفر دیگر را به جرم خرابکاری گرفتند. موقع بازجویی، بازپرس از علی‌آقا پرسید: برای چی اعلامیه پخش می‌کردی؟ خیلی آرام گفت: به دستور امام. برای براندازی رژیم. وقتی مردم پادگان را تصرف می‌کردند، پرونده‌های هر چهارمان نفر را پیدا کردم که به اعدام محکوم شده بودیم.

رفتیم به ملاقات علی در توی زندان. گفتند حق ندارید با او صحبت کنید، فقط ببینید. زیر باران منتظر بودم. وقتی او را آوردند و در حالی که دست و پایش بسته بود در محاصره سربازها قرار داشت. سر و صورت خون آلودش را که دیدم نتوانستم طاقت بیاورم. رفتم جلوی سربازها و گفتم: چرا این کارو کردین؟ خدا رو خوش نمی‌آد.

علی آقا سرم فریاد کشید و گفت: حسین التماس نکن. همین روزها امام می‌آید. منم آزاد می‌شم. تمام کشور آزاد می‌شه. سربازها افتادند به جانش و تا جایی که می‌توانستند زدندش. نیم ساعت آن هم زیر باران.

***

برای مناظره با کمونیست‌ها می‌رفتیم. قبل از رسیدن، علی آقا بارها تاکید کرد هر چه براتون آوردند، نخورید.

گفت: اول این که مدیون آنها می‌شویم و باید حرمت نمک‌شان را نگه داریم. بعد هم این که یک ذره از مال آنها کلی در زندگی‌مان تاثیر می‌گذارد.

***

یک روز آمد پیشم و بی‌مقدمه گفت: می خوام برم توی کارخونه نوشابه‌سازی کار کنم. گفتم: اون جا خطرناکه. رؤسای اون جا همه‌شون بهایی هستند. خندید و گفت: اتفاقا دارم می‌رم سراغ همونا. ۴۰ روز بعد، وقتی علی آقا از کارخانه نوشابه سازی بیرون آمد یک نفر از بهایی‌ها آنجا نبودند. مبارزه‌اش را از همان روزی که به کارخانه رفت، شروع کرد. وسط برف‌های روی محوطه کارخانه چند تا پتو پهن کرد و نماز جماعت خواند.

***

یکی از بچه‌های محله از وقتی که رفته بود دانشگاه، کمونیست شده بود. جمع بچه‌های مسجد را که دید پیشنهاد داد که برویم توی محل کارش و با آنها مناظره کنیم. هفت - هشت نفری رفتیم برای مناظره. وقتی بحثمی‌کردیم علی آقا اصلا صحبت نمی‌کرد و به حرف‌های ما گوش می‌داد. کمونیست‌ها وقتی دیدند حریف‌مان نمی‌شوند از کوره در رفتند و شروع کردند به فحاشی. علی آقا که دید آنها دارند به همه مقدسات توهین می‌کنند، عصبانی شد و گفت: آروم بشین پدر سوخته‌ها. اگه شلوغ کنین همین جا این قدر می‌زنیم‌تون تا بمیرید. بعدها از جریاناتی که کمونیست‌ها توی کشور راه انداخته بودند گفت و دستشان را رو کرد.

در آنجا دعوا آن قدر بالا گرفت که میز و صندلی‌ها را شکستیم و به جان هم افتادیم. ۱۵ روز بعد آن ها تابلویشان را آوردند پایین و برای همیشه منحل شدند.

***

برای اولین بار بود که می‌دیدمش. فکش را باندپیچی کرده بود و نمی‌توانست حرف بزند. حرفت‌هایش را روی کاغذ می‌نوشت تا بچه‌ها بخوانند. تیر خورده بود توی فکش و از آن طرف درآمده بود. تا مدت‌ها فکش سیم پیچی بود. تنها چیزی که می‌شد از حرف‌هایش بفهمی، روضه خواندنش بود.

***

۱۲ نفر بودند که رفتند قله را آزاد کنند. محمود اخلاقی شهید شد. علی آقا هم زخمی شد. وقتی برگشتیم، علی آقا گفت: می‌دونم چرا شهید نشدم. وقتی می‌رفتیم بالای این قله یه چشمه آب دیدم با خودم گفتم وقتی برگشتم این جا آب تنی می‌کنم. همین تعلق به دنیا باعثشد زخمی بشم. بعد از عملیات سومار به شدت زخمی شد. در بیمارستان بستری‌اش کردند وقتی به هوش آمد، چیزی که درخواست کرد مفاتیح بود.

***

آماده می‌شدیم که برویم کردستان. هر کسی داشت کوله‌پشتی‌اش را آماده می‌کرد. کردستان که بودیم گفتیم ای کاش می‌شد کاری بکنیم تا وقت‌مان هدر نرود و از وقت استفاده کنیم. علی آقا رفت کوله پشتی‌اش را آورد و باز کرد. سه جلد تفسیر نمونه، قرآن، نهج‌البلاغه و چند جلد کتاب مذهبی دیگر.

***

زخمی شده بود و پاشنه پایش از بین رفته بود ولی با دوچرخه‌ای که از کرمان به بندرعباس آورده بود رفت و آمد می‌کرد تا از ماشین بیت‌المال استفاده نکند. جلوی مرکز بسیج بندرعباس «بولوار» بود و موتورها و دوچرخه‌ها از شکستگی وسط جدول‌ها رد می‌شدند. علی‌آقا با دوچرخه می‌رفت تا انتهای بولوار و دور می‌زد تا برسد به مرکز بسیج. می‌گفت: رعایت این موارد مطابق شرع و عرف جامعه است، بهتر از هر کسی هم بسیجی‌ها باید رعایت کنند.

***

می‌خواست اعزام بشود منطقه، گفتم: علی‌آقا شما که نمی‌تونی غذای جبهه رو بخوری و باید غذای رقیق بخوری بمون همین جا، توی جبهه غذای مناسب برای شما پیدا نمی‌شه. این حرف را که زدم نشست یک گوشه و نیم ساعت رفت توی خودش. یک مرتبه بلند شد و گفت: بریم نانوایی. چند قرص نان بربری گرفت و نرم کرد. تا چندین ماه بعد وقتی می‌خواست غذا بخورد، یک لیوان چای می‌آورد، نان‌ها را توی چایی می‌ریخت و با نی مشغول خوردن می‌شد.

***

یک گروه بودند که با سپاه هم مخالفت داشتند و برای همین اذیت‌مان می‌کردند. علی‌آقا که به بندرعباس آمد و از موضوع با خبر شد برای چند شب رفت پیش آنها و توی جمع‌شان خوابید، همان جایی که ما از ترس جرأت نمی‌کردیم از آنجا عبور کنیم. علی آقا با آن‌ها زندگی کرد. همان زندگی معمولی خودش را. چهار روز بعد همان آدم‌هایی که از پشت تلفن هم به ما بد و بیراه می‌گفتند، آمدند و گفتند: اگه کاری دارین بدین ما براتون انجام بدیم. قبل از آمدن علی آقا آن قدر اذیت‌مان کرده بودند که هر وقت یادش می‌افتادیم اشک‌مان درمی‌آمد.

سردار علي آقا ماهاني در سال ۱۳۶۲ و در عمليات والفجر ۳ به شهادت رسيد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات