تبلیغات
کد خبر: ۶۹۹۵۴

تاختن اسب نجیب کاهانی در کوره راه!

خالی بودن پرده سینمای اواخر سال از فیلم های مخاطب پسند نیاز به تحلیل چندان ندارد تنها یک ایماء و اشاره به آثار تازه روی پرده رفته، مهر تأییدی بر این صحت است.

آويني فيلم: محسن غلامي: همچنانكه برخي فيلم ها گويا براي فروش بهتر بجاي اينكه دم از داستان و يا ساخت و پرداخت مستحكم خود بزنند، حواشي را نقطه ثقلي براي تضمين گيشه كرده اند تا با كنار هم قرار دادن برخي "اسم ها" و حتي "صداها" كه نمونه عيني اش در تازه ترين ساخته عبدالرضا كاهاني است، گامي در حركت به سمت سينماي تجاري بردارند.

" اسب حیوان نجیبی است " مصداقی از این وضعیت محسوب شده که پیش از این به سبب تم معناگرا و ذوم داشتن روی موضوعی نسبتا حساس، با جرح و تعدیل های تایم، زمان اکران و امثالهم مواجه و همین حواشی توانسته نگاه مخاطب را به سمت خود بکشاند.

از این گذشته؛ فیلم روایت داستانی تنها چند خطی خود را در پی تلفیقی از نقش های " بازیگران " چهره(رضا عطاران، پارسا پیروزفر، مهتاب کرامتی، باران کوثری و…)، حضور موسیقیدانی شناخته شده در سمت بازیگر(کارن همایونفر) و " صدا " ی پانته آبهرام! گمارده تا جذابیت ظاهری را افزون بر اصل فیلمنامه داستانی خود کند.
کاهانی آغاز فیلم را به تیتراژی مناسب(تنها به لحاظ ساخت؛ نه وجه فرهنگی) و سایه ای از پارتی شبانه منوط داده که در این گیرودار حضور شلخته وار مأمور انتظامی(در انتها؛ مأمورنما) با بازی متفاوت و دور از کلیشه طنز رضا عطاران در صحنه، داستان را کلید می زند.

فیلمساز با تزریق چهره ای تازه از بازی عطاران در شکل و شمایل پلیسی باج بگیر، با حضور دائمی ابتدا تا انتهای بازیگر اصلی خود، نخ داستان را به پای " مسعود "(حبیب رضایی) بسته است. او که در حین خماری به دست عطاران(در نقش بهروز شکیبا) افتاده با هدف قرض مالی گرفتن از این و آن، ورود دیگر نقش ها را به شکلی گام به گام در فیلم باعثمی شود.

کاهانی تلنگر زدن و کنایه را پیش از این در لفافه طنز به مثابه عصای دستی در کارهایش همچون فیلم " هیچ " بکار گرفته و همین رویه را به شکلی شاید در بُعد طنزپردازی کمتر اما مفهومی تر در " اسب حیوان نجیبی است "، ورود داده است. ظرف و محتوا را تفکیک ناپذیر و تکمیل کننده یکدیگر انتخاب کرده اما در ارائه جزئیات برای پیشبرد هدف خود ریل داستانی چندان با کیفیت و جذابی را محمل کارش نگذاشته است.

همانطور هم که حفره بزرگ فیلم، در فیلمنامه ضعیف و نمایش داستان خود در لوکیشین هایی شاید چندین تکه اما تکراری و بی روح در محدوده زمانی تنها یک شب است که اندک جان نقش ها و شخصیت پردازی کارکترها نیز کمتر به کمکش آمده است.

شخصیت های " اسب حیوان نجیبی است " هرکدام نشان از نماد و استعاره ای است که حرکت دسته جمعی آنان در قالب زمانی و مکانی فیلم، خط سیر داستان - نه چندان دلنشین و ناقص اما - یک خطی را هرکدام به سهم خود پیش می برند. نمایش روابط و مناسبات نقش ها برخاسته از عمق موقعیت و واقعیت بوده و این امتیازی است که فیلمنامه آن را با خود به یدک می کشد. اما متأسفانه نیمه کاره و هرکدام در انتها رها می شوند.

البته هنر کارگردان در شخصیت پردازی کارکترها کاملا به چشم می آید همچنان که نقش ها پیش از این کمتر از سوی هرکدام از کارکترهایش در آثاری دیگر تکرار شده و به مراتب تازه است. از شیطنت های رفتاری زنده و بچه گانه باران کوثری(نسترن) گرفته تا اداو اطوارهای مهران احمدی(رامین) و حتی بازی جالب نابازیگری همانند کارن همایونفر(پیمان) که دومین نقش آفرینی خود را - پس از ۱۹ سال در فیلم " ردپای گرگ " - تجربه کرده، نشان از این مدعاست.

با این حال همه به عنوان عضوی از جامعه سردرگم و شاید پوچ قصه، دچار سرگردانی هستند. نبود عنصر " تعلیق " و " اوج و فرود " در فیلمنامه کاملا محسوس است تا جایی که اعضای بدنه جامعه فیمنامه نویس(کاهانی) در انتها در غیاب آنان اما در پیش روی مخاطب، روی دیگر سکه –که از نیمه داستان توی ذوق می زند - را به تصویر می کشد و نمای دیگر مأمور پلیس که عنصر هدف کارگردان بوده، رو می شود(البته فقط علنی می شود چرا که قابل حدس بود). این تنها یک " اتفاق " تازه در فیلمنامه محسوب می شود که روایت فیلم در دقیقه آخر برای مخاطب به نمایش می گذارد گرچه هیچ جذابیتی برای بیننده ندارد.

متأسفانه ابزارهای دیگر فیلم نیز نتوانسته از کرختی فیلمنامه بکاهد و احیانا دیالوگ های بسته و منسجم آن را انعطاف و جذابیتی ببخشید. همچنان که حداقل این انتظار می رفت که دوربین " محمدرضا سکوت " به کمک قصه بیاید و لوکیشن های سرد و تاریک " اسب حیوان نجیبی است " را ترکیبی تازه ببخشد اما هیچ کاری را نتوانسته انجام بدهد و تنها در نقش تصویربرداری عادی ظاهر شده است.

مطمئنا كار تازه عبدالرضا كاهاني در قياس با فيلم قبلي او يعني "هيچ" سكوي ترقي و گامي بلندتر محسوب نمي شود چرا كه شايد طنز را بُلدتر مدنظر داشته اما نتوانسته اين خصيصه را هم براي جذب مخاطب و هم براي پيشبرد هدف كنايه اي خود بكار گيرد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات