خاطره یک جانباز از شش ساعت شهادت
یکی از جانبازان قطع نخاعی دوران دفاعمقدس در خاطرهای ماجرای مجروحیت و زنده ماندنش میگوید.
سردار غلامحسين صفايي در گفتوگو با ايسنا ميگويد: در سال ۱۳۶۰ براي اولين بار به جبهه اعزام شدم و در عمليات طريقالقدس در تپههاي اللهاکبر شهر بستان مسئول خط بودم. در اول شب که وارد خط شديم و خط مقدم دشمن را تصرف کرديم، همان اول خط، تير به پايم اصابت كرد و مجروح شدم و از نيروها عقب ماندم. نيروها رفتند و من تنها ماندم. براي اينكه حركت كنم تا حدودي جلوي خونريزي پايم را گرفتم و با همين مجروحيت عمليات را ادامه دادم. آخر عمليات با يکي از دوستانم رفتيم و به جايي رسيديم که عراقيها سنگرهاي محکمي ساخته بودند و از داخل آن سنگرها به نيروهاي ما تيراندازي ميكردند.
من و دوستم هر کدام از یک طرف به سمت سنگر عراقیها حمله و آن را تسخیر کردیم. نیروهای دشمن تسلیم شدند. در همان نزدیکی دیدم دوستم روی زمین افتاده است. او را برگردانم و دیدم شهید شده است. بوسیدمش و چفیهام را بر رویش انداختم و با او خداحافظی کردم. در کنار دوستم بودم که درد پایم را احساس کردم. غروب بود و نزدیک اذان مغرب. گفتند با خودرو حمل مجروحان بروم.
سپاه زیاد رغبت نداشت من به جبهه برگردم به آنها گفتم خواهش میکنم اجازه دهید برگردم چرا که اگر مشغول میشدم اجازه بازگشت نمیدادند. به هر شکلی که بود اجازه برگشت گرفتم.
روز ۱۷ بهمنماه سال ۶۰ بود. میدانستیم عراق در حال حمله به «چزابه» است. شب قبل آن روز در سنگر نماز خواندم و به همراه بچهها دعای توسل طبق روال شبهای قبل قرائت شد. ساعت ۱۱ روز چند گلوله پی در پی از ناحیه چپ گردنم رد شد و من از بالای سنگر پایین افتادم و قطع نخاع شدم. در ابتدا فکر کردند که من شهید شدهام. شهید «مردانی» گفته بود جنازه صفایی را ببرید تا بچهها نبینند چون روحیه آنها خراب میشود. مرا به همراه شهدا به حسینیه شهدا منتقل کرده بودند.
پنج تا شش ساعت از مجروحيتم ميگذشت. زماني که ميخواستند شهدا را به اصطلاح بستهبندي کنند و عطر و گلاب بزنند و به شهر منتقل کنند فردي که اين کار را انجام ميداده است، ميگويد: ديدم شکل و روي شما با بقيه شهدا فرق ميكند بنابراين به بقيه گفتم که تو زندهاي. متأسفانه مرا از کاروان شهدا جدا و به بيمارستان منتقل كرده بودند.