خورشید مهر پررنگتر میتابد
گزارشی از مراسم آیندهسازان برتر موسسه خیریه امام علی (ع).
سه ساعت از ظهر گذشته و کنار چند اتوبوسی که پشت سر هم ردیفند، بچهها هم به صف شدهاند. چهره اغلبشان میگوید که یا ابتداییاند یا راهنمایی. هرچند تعدادی بزرگسال هم در میانشان هست. کوچکترها جنب و جوش دارند و بلندبلند حرف میزنند و میخندند. اینجا ورودی تالار بزرگ و تشریفاتی کردستان است. بچهها دل توی دلشان نیست زودتر وارد تالار شوند. دو مرد قویهیکل با کت و شلوار مشکی کنار در ایستادهاند. باید مراسم مهمی باشد یا میهمانان ویژهای در راه باشند که این بادیگاردها اینجا ایستادهاند. بنرهای جلوی در ورودی، میزبان مراسم را موسسه خیریه امام علی(ع) معرفی میکنند. مسئولان موسسه که همراه بچهها آمدهاند هماهنگیهای لازم را انجام میدهند و بچهها با همان صف یکییکی وارد تالار میشوند. سالنی بزرگ با میز و صندلیهایی که با رومیزی سفید، گل، میوه و شیرینی مزین شدهاند. هر 8 نفر از بچهها یک دسته شدهاند و یک شماره میز گرفتهاند. هر گروه که وارد سالن میشود شماره میزش را پیدا میکند و مینشیند.
قبل از شروع مراسم، در حالی که بچهها مشغول پذیرایی از خود میشوند، علاوه بر مسئولان که در حال سامان دادن بچهها هستند، مدیرعامل و رئیس هیئتمدیره موسسه خیریه امام علی(ع) هم جلوی در ایستاده و بر کارها نظارت میکند.
سید اکبر کساء در مورد این مراسم میگوید: «شش سالی میشود که موسسه خیریه امام علی(ع) شهریور ماه مراسمی را در قالب آیندهسازان برتر برگزار میکند. امسال تصمیم بر این شد که مراسم به جای برگزاری در جنوب شهر در شمال شهر برگزار شود که هم حضور خیرین و هم هنرمندان در این جلسه سهلالوصولتر باشد. امسال متفاوتتر از هر سال تصمیم گرفتیم که در این مراسم به جای وجود سِن و توجه همه به آن، برای ایجاد حس صمیمیت بیشتر تعدادی دانشآموز و دانشجوی کمدرآمد و محروم همراه با خیرین و هنرمندان دور یک میز بنشینند، همچنین هرمز شجاعی مهر بهعنوان مجری سر هر میز حاضر شود و با بچهها صحبت و برنامهاش را اجرا کند.»
مدیرعامل موسسه خیریه امام علی(ع) در ادامه گفت: «حامی مالی این مراسم اول مارکت است و هدایایی را برای این بچهها تهیه کرده که در پایان مراسم به آنها اهدا خواهد شد. بعضیها کارت هدیه و برخی دیگر کیف و نوشتافزار کامل دریافت میکنند. نکتهای که وجود دارد این است که هیچکدام از این 200 دانشآموز و دانشجوی دعوت شده به این مراسم دست خالی از این سالن خارج نخواهند شد.»
مراسم آیندهسازان برتر، علاوه بر این 200 دانشآموز، مهمانان دیگری هم داشت، 50 نفر از مادران دانشآموزان به همراه تعدادی از هنرمندان مانند احترام برومند همسر داود رشیدی و همچنین گروه تواشیح و میهمانان جذاب از نظر بچهها، گروه کانسپت که شامل بادیگاردها هستند کنار بچهها نشستهاند.
خدیجه حبیبی، مسئول آموزش و پژوهش موسسه خیریه امام علی (ع) هم توضیحاتی در مورد کار موسسه داد: «موسسه ما از سال 73 شروع به فعالیت کرده است. عمده فعالیت ما در تهران توانمندسازی زنان سرپرست خانوار و خانوادههای تحت حمایتشان است و هدف اصلی ما تحت عنوان تاک (توانافزایی مناطق کم برخوردار) در مناطق محروم پیگیری میشود. موسسه در واحد آموزش در تلاش است تا دانشآموزان و دانشجویانی را که از نعمت والد یا والدین محرومند به علت فقر اقتصادی و فرهنگی از چرخه تحصیل و آموزش خارج نشوند و بتوانند از امکانات موجود در جامعه بهصورت عادلانه بهرهمند شوند.»
حبیبی در مورد این جشن گفت: «جشن امروز، جشن آیندهسازان است که شش سالی است شهریور ماه برگزار میشود. ما این جشن را علاوه بر تهران در مناطق کم برخوردار کشور هم برگزار میکنیم که البته امسال تعدادی از دانشآموزان شهرستانی ما که در استان خراسان جنوبی هستند هم به این مراسم دعوت شدهاند که قرار است از آنها بهصورت ویژه تجلیل به عمل آید. دانشآموزان اینجا عمدتا از جنوب تهران به این مراسم دعوت شدهاند. یکی از مهمترین کارهای ما شناسایی، جذب، پرورش، حمایت و هدایت و اعتلای سطح علمی دانشآموزان، دانشجویان و جوانان بااستعداد است و هدف این مراسم تقدیر از دانشآموزانی است که علیرغم کمبودهایی که داشتهاند توانستهاند موفقیتهای ویژهای را به دست بیاورند و چون همه این دانشآموزان ویژه هستند از همه تقدیر خواهد شد.»
مسئول آموزش و پژوهش موسسه از کمپینی گفت که در حاشیه این جشن برگزار شکل گرفته است: «کمپینی برای این جشن شکل گرفته است تحت عنوان کمپین آرزو. از بچهها خواسته شده تا آرزوهای خود را روی کاغذ بنویسند و داخل سبدی که وسط سالن است و برای این کار آماده شده، بگذارند. خیرین اگر تمایل داشته باشند میتوانند از این سبد آرزو بردارند. امروز حدود یکصد خیّر که بهصورت ویژه ما را مساعدت و حمایت میکنند نیز در این مراسم حضور دارند. در حال حاضر بیش از دو هزار نفر عضو این کمپین شدهاند. در این کمپین تا به حال آرزوهای زیادی برآورده شده از تبلت گرفته تا خرید عروسک.»
فقط یک جفت جوراب!
همه برگههایی که داخل سبد جا خوش کردهاند، آرزو هستند. بعضیهایشان خیلی بزرگ و بعضیهایشان خیلی کوچک، شاید در ذهن نگنجد که کودکی آرزوی یک جفت جوراب کند اما حبیبی میگوید: «موردی داشتیم که بچه، آرزویش را با دست خط خودش نوشته و درخواست یک جفت جوراب کرده.»
علاوه بر آن دو مرد قویهیکل جلوی در، تعدادی دیگر از آنها کنار ستونها داخل سالن ایستادهاند. اینها گروه حفاظتی و نمایشی کانسپت هستند. گروهی که به گفته حبیبی دعوت شدهاند تا بچهها احساس مهم بودن داشته باشند، اینکه در این مراسم به هر شکل ممکن از آنان حمایت خواهد شد.
ماهان یکی دیگر از مهمانهاست. امسال به کلاس ششم میرود. او هم از سال اول تحت حمایت موسسه بوده. ماهان هم همراه با چند پسربچه هم سن خودش، دور یک میز نشسته، لابهلای شیطنت و پذیرایی از خود، نیمنگاهی هم به خواهرش میاندازد که کنارش نشسته، خواهر ماهان که دانشجو است هم یکی از افراد تحت حمایت است. خواهر ماهان میگوید: «هشت ساله از ابتدای دبیرستان که عضو موسسه شدم، بهمون خیلی کمک کردند. خواهر بزرگترم هم تحت حمایت بوده، اون درسش تموم شده و شاغله، حالا خودش یکی از حامیها شده. نوع کمک در موسسه امام علی (ع) همیشه مالی نیست. گاهی مشاورههای تحصیلی و همینطور آموزش درسی هم توسط خود بچهها هست، البته سال بالاییها. مثلا من به بچههای دبیرستانی در درسها کمک آموزشی میدم، هم خودم مقداری کسب درآمد میکنم هم بچههایی که آموزش میبینن نیاز نیست برن موسسههای آموزشی بیرون و کلی پول بدن.»
مجری برنامه که بنا بر قرار قبلی، بین میزها میچرخد و با مهمانها صحبت میکند، به میزی میرسد که احترام برومند در کنار چند دختر و پسر نوجوان نشسته است. برومند احساس خود را از حضور در این مراسم و در میان بچهها بودن اینگونه ابراز میکند: «وقتی به چند آرزوی بچهها در سبد آرزوها نگاهی انداختم با خودم فکر کردم ما بزرگترها چه آرزوهای دور و درازی داریم. از خانه و ماشین آنچنانی گرفته تا مبل و ... اما بچهها آرزوهایشان خیلی لطیف است، خیلی کمتوقع هستند. این باید برای ما الگو باشد و سعی کنیم مثل بچهها ساده و زلال باشیم. از یکی از بچهها سوال کردم که چه آرزویی داری؟ گفت دوست دارم مدیر یک شرکت باشم، به نظر من موفقیت این آقا پسر برای اینکه در آینده بتواند به آرزویش برسد دستِ شما دوستان و خیران عزیز و ماهایی است که خداوند این لطف و امکان را به ما داده که بتوانیم دست دوستان کمبرخوردارترمان را بگیریم.»
چهرهها همه خندان و راضی است. بعضی از بچهها حتی هنگام خوردن بستنی هم جایزهشان را از بغلشان دور نمیکنند. حالا آنها برای لحظاتی هم که شده جدا از هر آنچه بیرون این درها در شهر و محله و خانهشان اتفاق میافتد، بیدغدغه میخندند.
"مریم داوری"