آسیبشناسی انیمیشنهای تلویزیونی
علیرضا فرمانی دربارهی جایگاه انیمیشن تلویزیونی در کشور اظهار کرد: انیمیشن تلویزیونی در حال حاضر در ابتدای راه است و کار زیادی لازم است تا به جایگاه خود برسد.
به گزارش ايسنا، اين انيميشنساز در گفتوگويي از نبود آموزش آکادميک در مقوله انيميشن سخن گفت و افزود: اکثر کساني که به اين حيطه ورود پيدا ميکنند به صورت تجربي وارد اين وادي شدهاند و اغلب به ديد آثار جشنوارهيي به مقولهي انيميشن تلويزيوني نگاه ميکنند.
وی با بیان اینکه با ساخت برنامههای جذاب تر و پیام های عالی تر با مخاطب تلویزیونی می توان ارتباط بهتری برقرار کرد، خاطر نشان کرد: موضوعاتی برای ساخت انیمیشن بکر و مناسب است که روح زندگی در آنها دیده شود. فرقی نمی کند چه موضوعی باشد؛ مهم این است که سازندهی اثر چقدر با این ابزار آشنا باشد و چقدر دغدغهی کار کودک داشته باشد. اگر این دغدغه و آن توانایی در وجود سازندهی اثر جمع شود، اثر کاری ماندگار میشود و در غیر اینصورت کار تولید شده همچنان بیروح و بیمخاطب میماند و تنها موجب هدر رفتن عمر مخاطب می شود.
وی درباره آیندهی انیمیشنسازی در کشور اظهار کرد: آینده چیزی جدای از زمان حال نیست؛ آینده درخشان در زمانهای حال ساخته می شود، اما بستگی دارد چقدر در زمان حال در اندیشه ساخت آینده باشیم. اگر امروز با مدیریت درست برنامهریزی کردیم فردا میتوانیم منتظر به بار نشستن محصول باشیم. در غیر این صورت آینده هم مثل زمان حالمان است.
وی اظهار کرد: توجه به سلیقه مخاطب باید در اولویت باشد ولی از آن مهمتر این است که چه میخواهیم به مخاطب بدهیم. ابتدا باید غذایی سالم تهیه کنیم بعد آن را به زیبایی تزئین کنیم تا مخاطب آن را انتخاب کند. در غیر این صورت مثل این است که غذایی مقوی و لذیذ را در شرایطی نا مناسب ارائه دهیم.
فرمانی در پاسخ به اینکه چرا فیلمنامه انیمیشنهای ایرانی قوام لازم را ندارد؟ اظهار کرد: بخاطر اینکه از افراد حرفهیی برای نوشتن فیلمنامه و ارزیابی آن استفاده نمیکنیم. بین نوشتن فیلمنامه و داستان، بین نوشتن فیلمنامه و انشا تفاوت است. هر زمان این تفاوتها درک شد ما به سوی فیلمنامههای جذاب می رویم.
این انیمیشن ساز درباره دلایل سطحی بودن اغلب فیلمنامههای انیمیشن، اظهار کرد: یکی از دلایل آن این است که به امر نگارش نگاهی سفارشی داریم؛ البته ما در تلویزیون بیشتر نگاهی سفارشی داریم. نگاه مولف را بیشتر در نزد فیلمسازان مستقل و جشنواره ایی باید جستجو کرد. انیمیشن تلویزیونی بیشتر نگاه به فیلمنامه و تولید سفارشی و حرفه ایی است. احتمال دارد گاهاً یک موضوع سفارشی حرف دل سازنده اش هم باشد که این استثنا است نه قاعده.
وی در بخش دیگری از گفت و گوی خود درباره راه اندازی شبکه مستقل انیمیشن اظهار کرد: این امر فی نفسه خوب است. ولی باید ابتدا بسترهای لازم برای این حجم بسیار از تولید را آماده کرد بعد شبکه راه انداخت. چرا که در غیر این صورت یک مشتری برای تولیدات خارجی درست کردهایم. اگر بسترهای لازم مهیا شود و از نیروهای متخصص استفاده شود بهتر است. مدیران محترم بدانند که با اسراف بیتالمال نمی توان نیروی متخصص تربیت کرد. درست است هیچکس از بدو تولید کارگردان یا طراح متولد نشده است ولی هیچ وقت هم با پول و امکانات کسی کارگردان یا طراح نشده است. بهتر است از متخصصین استفاده درست بشود. هرکس
این جوهره را داشته باشد خودش جذب می شود و رشد پیدا می کند.
فرمانی درباره جنبه و ظرفیت کارتون شدن متن خاطر نشان کرد: کارتون شدن در انیمیشن یک ضرورت است؛ البته بابد منظور از کارتونی شدن مشخص شود. اگر منظور این است که مار و مرغ و خروس حرف بزنند یک چیز است. ولی اگر این باشد که در کارتون ایجاز باید رعایت شود یک بحثدیگری است.
كارگردان نمکي و مارعينکي در پايان گفت وگوي خود در پاسخ به اين سوال خبرنگار كه براي رسيدن به هدف قطب انيميشن ديني دنيا چه پتانسيل نياز داريم، خاطرنشان كرد: مديريت همراه با برنامهريزي، بودجه، نويسندهي حرفهيي، کارگردان حرفهيي، تامين عوامل توليد موفقيت در راه رسيدن به قطب انيميشن ديني دنيا است.