میدانستم با بنیصدر دعوایمان میشود!
من خودم میدانستم بر سر این اطلاعیه با بنیصدر دعوایمان میشود، بعد از جلسه، بنیصدر این قضیه را مطرح کرد و گفت: چرا سپاه اطلاعیه داده که بعد از چند ماه رکود، پیروزی حاصل شده است؟ یعنی در مجامع عمومی، از فرماندهان ارتش و برادر رحیم به عنوان فرمانده سپاه اسم میبرد، آن وقت در برخورد خصوصی با سپاه طوری بود که کسی آن را نمیداند.
به گزارش فارس، شهید غلامحسین افشردی مشهور به حسن باقری در فرجام عملیات رمضان مصادف با ۲۱ شهریور سال ۱۳۶۱ در جمع پاسداران کادر تیپ ۲۱ امام رضا(ع) سخنرانی توجیهی داشته است که بخشی از آن از نظرتان میگذرد.
بسماللهالرحمنالرحیم، خدا را شکر میکنیم که توفیق نصیب ما شد که خدمت برادران[پاسدار کادر تیپهای لشکر نصر] برسیم و چند دقیقهای را با برادران صحبت کنیم…؛ حالا قصدم این نیست که تاریخ جنگ را بگویم، ولی میخواهم بگویم که یک چنین زمینههایی شروعکننده یک تجربهای بود که این تجربه به سادگی به دست نیامده بود.
این تجربه، با صرف زمان خیلی زیاد و تحمل حداقلِ خفّت، مسأله جنگ به دست آمده بود. خودِ خفّتِ مسأله جنگ، کم مسألهای نیست، یعنی امروز ما نمیتوانیم قد علم کنیم در مورد این قضیهای که صدام به مملکت ما حمله کرده است و ما با این همه شعار ۳۶ میلیون جمعیت و ۲۰ میلیون(بسیجی) و این شعارها که میدهیم، نتوانستهایم تا به الآن، تکلیف صدام را مشخص کنیم، چرا که یک زمینهها و گرفتاریهایی در همین مسأله جذب نیرو داریم حالا باقی مسائل به جای خود بماند ولی یک زمینه عمده مشکل ما الآن مسأله نیرو است. به هر حال این جمع یک جمعی است که آدم خیلی مطالب را شاید بتواند بگوید، شما
یک جمع سپاهی هستید…
یادم میآید مرحوم بهشتی قبل از همین عملیات فرمانده کل قوا، به دارخوین آمده بود، همه بچهها ایراد میگرفتند و با اینکه میگفتند برادر رحیم صفوی را که فرمانده ما است قبول داریم، ولی با این حال، اشکالاتِ عمدهای روی طرحِ حمله داشتند. آن زمان تصور بچهها از حمله، با اینکه یک چیز دیگری بود، ولی حول و ولا خیلی بیش از این بود، حالا ببینید چهقدر حول و ولای حمله داریم؟ آن موقع خیلی بیشتر بود؛ بهخصوص قضیه حصر آبادان که امام دستور شکستن آن را داده بودند و آبادان در محاصره واقعی بود و ما هیچ راه زمینی به آبادان نداشتیم.
شاید بعضی از شما بچههای استان خراسان هم در آن زمان بودند. تعدادی از بچههای خراسان هم تونل آن طرف را کنده بودند که تا زیر زمین تا ۱۰۰ متری عراقیها تونل کندند. زمین خوزستان صاف و بدون عارضه بود، بچههای اعزامی از کمیته تهران حدود ۲۰۰،۳۰۰ لاستیک در یک محوطه محدود انداخته بودند، تا بتوانند از لای لاستیکها، برای شناسایی بروند، حالا چه استتار را رعایت میکردند چه نمیکردند؛ منظورم این است که آن خِفَّتِ جنگ و این احساس بنبست کردن خود زمینهای در ابتدای جنگ بود.
مشکل دیگر ما در آن زمان، موضوع بنیصدر بود، یعنی جریان بنیصدر به طور جدی مسأله بود. حالا برادرهای ما، دندان روی جگر گذاشتند و هیچی نگفتند. بعد از جریان عملیات اللهاکبر، بنیصدر یک تلگراف برای امام زد،[با مانور دادن روی] فتح و پیروزی و کذا و امام هم به تلگرافِ او جواب داد. سپاه هم راجع به همان قضیه اطلاعیه داد، سپاه هم در شوش، هم در اللهاکبر و هم در غرب سوسنگرد عملیات کرده بود که سه جبهه بود و هر سه بار هم عملیات شده بود که مجموعاً بیش از ۸۰۰ اسیر گرفتیم.
خلاصه، سپاه اطلاعیهای در این باره داده بود. من خودم میدانستم که بر سر این اطلاعیه، با بنیصدر دعوایمان میشود[متن] اطلاعیه را، صبح یا ظهر[بود که روی نوار صوتی] ضبط کرده بودیم و همان شب، با بنیصدر جلسه داشتیم. بعد از جلسه، بنیصدر این قضیه را مطرح کرد و گفت: چرا سپاه اطلاعیه داده[و در آن مدعی شده] که بعد از چند ماه رکود، پیروزی حاصل شده است؟ گفتیم حالا میرویم ببینیم که موضوع چه بوده. این در حالی بود که آن ملعون در رادیو بیانیه داده بود و حتی از برادر رحیم صفوی هم اسم برده بود. یعنی در مجامع عمومی، از فرماندهان ارتش و برادر رحیم به عنوان فرمانده سپاه در عملیات
اسم برده بود، آن وقت این نحوه برخورد خصوصی او با سپاه بود که کسی آن را نمیداند.
ما نوار آن اطلاعیه سپاه را پیاده کردیم و دیدیم که اصلاً لفظ اینکه سپاه بگوید که بعد از سه ماه رکود، پیروزی حاصل شده، چنین چیزی در اطلاعیه نیست. بعد که تحقیق کردیم، معلوم شد این تکه را خبرگزاری پارس، به عنوانِ روتیتر آن خبر نقل کرده و ربطی هم به اصلِ اطلاعیه سپاه نداشت. اطلاعیه هم در همه روزنامهها چاپ شد و من خودم سه بار به این ملعون گفتم: سپاه چنین چیزی در اطلاعیهاش نگفته است. او گفت: ولی من با همین گوشهایم شنیدم و قبول نمیکرد. در نهایت، ما با حالت دعوا، بیرون آمدیم.
چنین فشارهایی در حالی روی سپاه بود که در بیرون، برخورد اینطوری نبود و نمیشد جیک بزنیم. نماینده امام در سپاه، واقعاً دست ما را گرفته بود تا ببرد و ما را با بنیصدر آشتی بدهد، که دعوا نکنید. برادرمان حاج داوود کریمی؛ مسئول وقتِ ستاد جنگ جنوب سپاه، در آن زمان با بنیصدر خیلی درگیر شده بود. ولی این زمانی بود که بعد از سه عملیات سوسنگرد و شوش و دوباره در غرب سوسنگرد، تازه بنیصدر سپاه را به عنوان یک عامل در حدِّ ستاد شهید چمران، در حساب میآورد؛ یعنی سپاه را چیزی در حد مثلاً ستاد شهید چمران میانگاشت که یک تشکیلاتی بود که تازه به وجود آمده بود و نه اصلاً زمینه
قانونی داشت و نه زمینهی عمیقی داشت در اینکه بتواند از جهتهای مختلف پشتوانه داشته باشد.
منظورم اشاره به این مشکلات است که در آن زمان بود. با آن همه فشاری که سر اصلی بودنِ مسأله جنگ برای مملکت بود، مثلاً دلمان خوش بود به اینکه در یک عملیات ما، یک گردان عراقی نابود شد. حساب میکردیم میدیدیم عراقی که ۱۵ لشکر دارد و هر لشکرش ۱۰ تا ۱۲ گردان دارد و پیاده و زرهی و مکانیزهی او ۱۷۰ گردان میشود، ۳ گردانش را از بین ببریم. عراقی که با آوردن نیروی احتیاط، در سری بعد، به جای ۳ گردان، ۱۰ گردان را در خط جایگزین میکرد. اصلاً زمینه این نبود.
متن کامل این سخنرانی در کتاب شهید حسن باقری؛ مجموعه مقالات، سخنرانیها و دستنوشتهها که امسال به اهتمام سعید سرمدی توسط مرکز اسناد و تحقیقات دفاعمقدس، منتشر شده موجود است که برشی از آن نیز در پانزدهمین شماره نشریه پلاک هشت درج شده است.