تبلیغات
کد خبر: ۸۵۴۴۱

فرماندهی که در اتاقی کاه‌گلی زندگی میکرد

خاک شلمچه در روز ۲۰ دی ماه سال ۱۳۶۵ و در «عملیات کربلای۵» با شکوه‌ترین فراز زنندگی سردار شهید حاج یونس زنگی آبادی را رقم زد و حماسه شورانگیز حاج یونس در این عملیات، نام زیبای او را برای همیشه در کنار مردان بزرگ این سرزمین جاودانه کرد.

به گزارش افکارنیوز به نقل از ایسنا، يونس زنگي آبادي در سال ۱۳۴۰ شمسي در روستاي زنگيآباد کرمان به دنيا آمد. پدر يونس در سن ۷۵ سالگي از دنيا رفت. يونس در آن زمان ۱۲ سال بيشتر نداشت. از آن پس اين نوجوان براي کمک به تامين هزينههاي زندگي در کنار درس خواندن به کارگري روي آورد. با شروع زمزمههاي انقلاب در حالي که دانش آموز دبيرستان بود در تظاهرات حرکتهاي انقلابي نقشي جدي داشت.

تدبیر، شجاعت و جسارت او در عملیات‌های مختلف باعثشد تا او را فرماندهی بنامیم که تمام زندگی‌اش در جبهه‌های جنگ خلاصه می‌شد.

**

شورای روستا برای تحویل یخچال، تلویزیون و … اسم می‌نوشت و قرعه‌کشی می کرد. اسم مادر یونس درآمد اماد گفت: تا وقتی تمام مردم یخچال نداشته باشند، مادر من یخچال نمی‌خواهد.

در زمان ازدواج یک برگه بزرگ آورد بیرون و بسم‌الله گفت. شرایطش را برای همسر آینده‌اش نوشته بود. همه‌اش از جبهه، مأموریت، مجروحیت و شهادت گفته بود و این که همسرش باید با شرایط سخت حاج یونس بسازد تا با هم ازدواج کنند و شرط کرده بود که مراسم عقد در مسجد برگزار شود.

همه را دعوت کرده بود مسجد. از سپاه کرمان هم آمده بودند. دعای کمیل که تمام شد عاقد در بین جمعیت دنبالش می‌گشت و مردم تازه فهمیدند مراسم عقد حاج یونس است.

***

می‌رفتیم برای تحویل خط، گفت: بگذار من پشت فرمان بنشینم. در راه یک «خمپاره۶۰» در کنار ما به زمین اصابت کرد. به خط که رسیدم گفت: یک تکه پارچه نداری دستم را ببندم؟ ترکش خورده بود ساعدش و خون از دست و آستینش می‌چکید. وقتی اعتراض کردم که چرا با زخم دستش رانندگی کرده، گفت: ما می‌خواهیم خط را تحویل بگیریم، زشت است آدم توی این شرایط بگوید دستم زخمی شده است.

***

به غیر از آب قمقمه، آب دیگری نداشتیم. دستور داد هر کسی آب دارد به اسیرانی بدهد که از دیشب در محاصره بودند.

***

با شهید حاج قاسم میرحسینی رفته بود حج، تمام سوغاتی را از قم خرید کرده بودند، می‌گفتند: این پول، ارز کشور ماست باید آن را به داخل برگردانیم.

***

۲۵ روز از «عملیات والفجر۸» می‌گذشت. تصمیم گرفت خاکریز یکی از خطوط فاو - البحار را دوجداره کند. با یک چراغ قوه کوچک راننده بلدوزر را هدایت می‌کرد که خاک را کجا بریزد. راننده که خسته می‌شد خودش می‌نشست پشت فرمان.

***

موقعیت حاج قاسم(سردار قاسم سلیمانی فرمانده لشکر ۴۱ ثارالله در دفاع مقدس) خیلی خطرناک بود. از پشت بی‌سیم اعلام کرد: اگر من شهید شدم بعد از من «حاج یونس» فرمانده لشکر است.

***

پنج نفر بودیم. بعد از نماز به حاجی گفتم امشب شام دعوت شمائیم و خیلی اصرار کردم. حاج یونس گفت: خدایا چی می‌شد امشب کسی ما را دعوت می‌کرد؟ هنوز چند دقیقه نگذشته بود که جوانی به طرف ما آمد و گفت: برادرها امشب افتخار دهید و مهمان من باشید. گفت: مادرم غذا برای پنج نفر درست کرده و گفته دوستانت را دعوت کن. من هم گفتم: اولین کسی که در مسجد دیدم، دعوت می‌کنم.

***

پل ماهیگیری را حاج یونس با چنان سرعتی تصرف کرد که همه فرماندهان متعجب شده بودند و باور نمی‌کردند. محسن رضایی پشت بی‌سیم گفت: مسئولان از کارش تشکر کردند.

***

ساعت ۸ شب کتفش ترکش خورد. از ترس اینکه خاکریز تمام نشود یا اینکه حاج قاسم بفهمد تا ساعت ۴ صبح ادامه داد و کار را تمام کرد. دو سه روز بعد دیدمش. از بیمارستان فرار کرده بود، می‌گفت: هنوز یک دستم سالم است.

***

دود باروت صورتش را سیاه کرده بود. گوشه چادر نشست و با خاک زیر سرش را بلند کرد، گفت: با اجازه من ۱۰ دقیقه بخوابم. سر ۱۰ دقیقه بیدار شد. با تعجب گفتم: حاجی خوابت همین بود؟ با خوشرویی گفت: توی جبهه هر ۲۴ ساعت، بیشتر از ۵ دقیقه خواب سهم هر کسی نمی‌شود. من ۴۸ ساعت نخوابیده بودم سهمیه‌ام را گرفتم.

***

آخرین باری بود که آمده بود مرخصی، گفت: حاج قاسم اسم تیپ ما را گذاشته امام حسین(ع). حاج یونس می‌گفت چون اسم تیپ ما امام حسین(ع) است، دوست دارم مثل امام حسین(ع) شهید شوم.

***

حواله ماشین را که به او دادند، نپذیرفت. با خودم گفتم: چقدر وضعش خوب است که ماشین برایش بی‌ارزش است، وقتی رفتم به خانه‌اش، یک اتاق کاه گلی بود و یک اتاق نیمه کاره.

***

قبل از عملیات کربلای ۵ آمد قرارگاه. موقع خداحافظی گردنش را بوسیدم و التماس کردم شفاعتم کند، گفت: این جوری نگو خدا به همه توتفیق بدهد… بار دوم که التماس کردم، گفتم: به خدا قسم چیز دیگری می‌بینم. لبخند زد و گفت: پس تو هم فهمیدی؟ خودش زمان شهادتش را می‌دانست.

***

از بالای خاکریز صدایم زد. بی‌مقدمه به خورشید اشاره کرد و گفت: می‌بینی آفتاب چطور غروب می‌کند؟ با تعجب گفتم: بله. گفت: آفتاب عمر من هم دارد غروب می‌کند. گفت: از من راضی هستی یا نه؟ آن دنیا یقه‌ام را نگیری؟ گفتم: من حلالت کردم از تو راضی‌ام. گفت: اگر از ته دل این را گفتی آن دنیا شفاعتت می‌کنم.

ميگفت من که شهيد شدم بايد از روي پا بشناسيدم. روي تابوت را که کنار زدم... .

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات