آیینهای ایرانی و جای خالی یک جشنواره
این روزهای پایانی سال، تقریبا فصل رکود و خموشی برای حوزه های ادبی - هنری است.
به گزارش افکارنیوز به نقل از خراسان،اين روزهاي پاياني سال، تقريبا فصل رکود و خموشي براي حوزه هاي ادبي - هنري است. تب و تاب جشنواره هاي فجر آخرين جوش و خروشي است که اتفاق مي افتد و پس از آن ديگر خبري نيست که نيست، اگر هم هست خرده مراسمي است که از گوشه و کنار همين جشنواره ها مي تراشند و هي تقدير پشت تقدير و بعد هم ديگر تعطيلات. تعطيلاتي که از حدود ۲۰روز مانده به عيد شروع مي شود و مي رود تا ۲۰روز بعد عيد. در اين بين البته يک اتفاق بزرگ در کشور رخ مي دهد که از نگاه ادب و هنر کمي به دور است و آن نوروز باستاني است که يکي از آيين هاي برجا مانده از نياکان ماست. آييني که هيچ گاه چراغش فروکش نکرده و هر سال بر فروغ آن افزوده مي شود و جالب تر اين که نخستين روز بهار که همان نوروز ماست، روز جهاني شعر هم هست و اين بدان معناست که جهان براي روز شعر روزي بهتر از نخستين روز بهار پيدا نکرده است ولي ما چون سرگرم نوروزيم از اين مناسبت غفلت مي کنيم. نوروز مي تواند فرصت ديگري باشد براي چند رويداد خوب ادبي و هنري و يک جشنواره خوب هنري و ادبي که در آستانه سال نو برگزار شود.جشنوارهاي فقط براي شعر، هنر، بهار و ايران. بهار آنقدر براي گذشتگان ما اهميت داشته است که شاعران بزرگ هيچ وقت از پرداختن بدان غفلت نکردند و با قصايد و بهاريه هاي خود از نوروز و روزهاي نو سرودند. امروز هم مي تواند اين اتفاق بيفتد و شاعران گردهم آيند و از بهار بگويند و عيد و نوروز و آيين هاي ايراني. آيين ها و جشن هاي ايراني که متاسفانه به درستي تبيين نشده اند و برخي از آنها از صورت و شکل اوليه و اصيل خود فاصله گرفته اند، ظرفيت خوبي براي برگزاري يک جشنواره بزرگ و بين المللي دارد تا در روزهاي مانده به عيد عرصه هاي مختلف ادبي و هنري را به کارگيرد بلکه بتوانيم زمينه شناخت درست اين آيين ها چه در ايران و چه براي جهانيان را فراهم کنيم و از طرفي خلاقيت هاي ادبي و هنري را به کار گيريم تا به واسطه اين آيين ها ساير مظاهر و نمادهاي ملي و ايراني هم چون معماري، آداب و رسوم، گويش ها، مهمانيها و هنرهاي دستي را بازشناسي کنيم و از طرفي بر ظرفيت گردشگري بيفزاييم. در واقع اگر جشنواره اي در حد و قواره نوروز داشته باشيم مي توان فرصت هاي گردشگري را افزايش داد. مي توان از خرده آيين هاي نوروزي در گوشه و کنار کشور گفت که براي جذب گردشگري مفيد است و حوزه گردشگري را از چند نقطه خاص به تمامي ايران گسترش داد. به هر حال به نظر مي رسد در طول اين ساليان متوليان فرهنگي عنايت چنداني به اين موضوع نداشته اند و اگر هم اتفاقي مقطعي مثل جشن نوروز يا ثبت نقالي و امثال آن افتاده است، موردي بوده و تداوم نداشته است. اين برعهده متوليان فرهنگي - هنري است تا با حساسيت بيشتر از آيين هاي ايراني به عنوان يکي از مولفه هاي وحدت بهره بگيرند و نسبت به برگزاري يک رويداد ارزشمند و در خور آن هم در اين روزهاي مانده به آغاز سال اقدام کنند تا جاي خالي آن بيش از اين احساس نشود.