تبلیغات
کد خبر: ۹۷۳۲۷

نشست " انتهای خیابان هشتم "

چهار پنج منتقد سینما را بیشتر قبول ندارم

علیرضا امینی کارگردان فیلم " انتهای خیابان هشتم " گفت: فیلم من درباره روابط نیست، بلکه حادثه در آن در اولویت است. اتفاقا فیلم من شخصیت پردازی دارد اما به اندازه ای که نیاز است. من از بین منتقدین سینما در مجموع چهار یا پنج نفر را بیشتر قبول ندارم.

به گزارش افکار نیوز یه نقل از مهر، در فیلم "هفت دقیقه تا پاییز" به شخصیت پردازی ها به شکلی پرداخته شده که روابط بین چهار نفر اصلی داستان به خوبی درآمده است و به نوعی تمام کاراکترها شناسنامه دارند. اما در "انتهای خیابان هشتم" ما خیلی اطلاعاتی درباره شخصیت های داستان نداریم و بیشتر با شرایطی که در آن قرار گرفته اند و واکنش های آنها ارتباط برقرار می کنیم. آیا قصه می طلبید که شخصیت ها تا همین اندازه برای مخاطب معرفی شوند.

- علیرضا امینی: میزانس های " هفت دقیقه تا پاییز " با " انتهای خیابان هشتم " متفاوت است. یک زمانی نیاز است که ما به درون شخصیت ها برویم واحتیاج داریم که بدانیم درون آنها چه می گذرد. در " هفت دقیقه تا پاییز " بیشتر روابط است که حرف اول را می زند و باید شخصیت پردازی ها در آنجا کامل باشد به همین دلیل از محسن تنابنده و علیرضا نادری کمک گرفته تا این موضوع را بسط دهیم. در حال حاضر من و شما در مقابل هم در یک موقعیت قرار گرفتیم و من احتیاج ندارم که بدانم بیوگرافی شما چیست. در نتیجه من به شما لانگ شات تر نگاه می کنم.

در " انتهای خیابان هشتم " دغدغه من شرایط اجتماعی بود که برای یکسری آدم ها اتفاق می افتد و آنها دست به عمل می زنند. اما این افراد در یک قشر متوسطی هستند و به همان اندازه که نیاز است من به شخصیت های آنها پرداختم. از زمانی که به نیلوفر گفته می شود که پول به دست او نمی رسد دوربین به او و به مابقی شخصیت ها نزدیک می شود. حتی دوربین یک جایی کاملا ایستایی دارد. به دلیل اینکه در این بخش وارد درون آدمها می شویم تا ببینیم چه اتفاقی می افتد. تا قبل از آن اصلا احتیاجی نداشتیم.

وقتی شما عملکرد آنها را می بینید می توانید عنوان کنید که بیوگرافی آنها چه بوده است که چنین عملکردی را انجام می دهند. اگر یکی ازاین افراد دکتر، مهندس و یا حتی کارمند بود، قطعا در یک شرایط مشابه دست به چنین کاری نمی زند. شما از عملکرد آدمها در اینجا پی به بیوگرافی آنها می برید. البته یک بخش را باید مخاطب متوجه شود. موقعیت فیلم ۷۲ دقیقه است آنقدر زمان نداریم که به بیوگرافی و گذشته افراد بپردازیم.

* پس شما معتقدید " انتهای خیابان هشتم " فیلم روابط نیست.

- حادثه در اولویت است. اتفاقا فیلم من شخصیت پردازی دارد اما به اندازه ای که نیاز است. مشکل ما این گونه است که منتقدین ما که شاید در مجموع من چهار یا پنج نفر آنها را قبول دارم و معتقدم فقط اینها تلاش می کنند و فیلمساز یا فیلمنامه جدید را کشف می کنند. بقیه آنها یکسری قالب های تعین شده ای دارند که اگر در این قالب فیلم شما گنجانده شد خوب است و اگر نشد می گویند بد است. این اشتباه است. چون هنر هیچ محدودیتی ندارد.

به طور نمونه در " انتهای خیابان هشتم " وقتی می خواهیم شخصیت سعید برادر نیلوفر که قرار است اعدام شود را معرفی کنیم همین کافی است که عنوان کنیم یک سال پیش برای حفظ ناموس خواهرش و دوستش یک نزاع خیابانی کرده و قتلی انجام شده است. حالا قانون تشخیص داده است که عمد است. بیوگرافی این شخصیت تا همین جا برای من کافی بود. بهرام هم نامزد نیلوفر است و در آژانس کار می کند.

* چه اصراری داشتید نیلوفر حتما نامزد داشته باشد.

- باید این شخصیت را در شرایط بحرانی قرار می دادیم چون تصمیم در این شرایط سخت است که خود را نشان می دهد. تم اصلی من در " هفت دقیقه تا پاییز " تصمیم محسن تنابنده بود که باید یکی از بچه ها را نجات دهد. آدم ها در یک شرایط بحرانی تصمیمات سختی می گیرند. من قصد داشتم درباره شخصیت نیلوفر این مسئله را عنوان کنم که یک حجب و حیایی است که شکسته می شود.

* البته بیشتر در نقدهای فیلم شما عنوان می شود که به شخصیت موسی(حامد بهداد) خیلی پرداخت نشده است.

- شخصیت موسی به عقیده من یکی از بهترین شخصیت ها است. اما نمی دانم چرا می گویند بیوگرافی ندارد. زن او که در فیلم وجود دارد. ارتباطی که با زن جدید دارد کاملا مشخص است. در طول فیلم در دیالوگی متوجه می شویم که موسی نسبت به سعید چقدر حساس است. به اندازه ای که به داستان من کمک می کند بیوگرافی خود را دارد.

قصه اصلی من بر اساس شخصیت نیلوفر می افتد و کاراکتر های دیگر را باید به نسبت به وی، بیوگرافی را می چیدیم. بهتر است آنقدر کلاسیک فکر نکنیم. این سینما کلاسیک نیست. شخصیت موسی خیلی پیچیده است. مخاطب ما وقتی در حال حاضر سینمای مدرن دنیا را می بیند کاملا می داند که در این سینما یک بخش اعظم داستان را به او واگذار می شود. در این پازل وقتی مخاطب خودش در حال چیدن است، لذت هم می برد.

من خودم تئاتر خواندم. اولین چیزی که اساتید من می گفتند این بود که این هنر را این گونه در دنیا تعریف می کنند که تئاتر زمانی شروع می شود که پرده های نمایش بسته می شود و چراغ ها روشن می شود. یعنی تئاتر در ذهن شما شروع می شود در غیر این صورت فقط جنبه تفریحی دارد.

وقتی من از سینمای تجربی کم هزینه وارد سینمای اجتماعی پر دغدغه شدم و داستان پررنگ تری را بیان می کنم درست اول کار من است. این را باید ترمیم داد تا به یک نگاه جدیدی در سینمای اجتماعی برسیم. اگر قرار باشد همان مقوله سینمای قبلی را تکرار کنم که چیزی به من اضافه نمی شود.

* در فیلم " هفت دقیقه تا پاییز " از لحظه ای که دختر خانواده تهرانی و تنابنده می میرد خیلی فیلم تلخ به نوعی برای مخاطب سخت می شود. در " انتهای خیابان هشتم " شما در بیشتر لحظات با نمایش برخی صحنه ها مخاطب را بیشتر تحت تاثیر قرار دهید و این هر لحظه شرایط را برای آنها سخت می کند. برخی معتقدند چرا امینی اصرار دارد تا این حد روان مخاطب را بر هم بریزد.

- شرایط خیلی بدتر از این است. اینکه دختری مثل نیلوفر با متانتی که دارد و شخصیتی که از بهرام نشان می دهیم که آرزو دارد با وی زندگی کند. دست به چنین کاری می زند را من باید خیلی بدتر از این نشان می دادم. من کمی تخفیف دادم. همیشه اتفاقات سنگین است که آدم را به تفکر وا می دارد. یک اتفاق ساده حل می شود. از دست دادن عزیزی در " هفت دقیقه تا پاییز " مخاطب را شوک زده می کند و به فکر وا می دارد. اتفاقی که برای نیلوفر، موسی و بهرام می افتد، کوچک نیست.

* به شدت در بخش های پایانی فیلم ریتم و موسیقی به کمک داستان می آیند.

- به دلیل اینکه ما به اتفاق نزدیک می شویم. ابته ما باز هم کوتاه آمدیم. چون ریتم خیلی آزار دهنده بود که البته باید هم آزار دهد تا مخاطب با شخصیت ها همذات پنداری می کرد. خیلی ریتم و موسیقی شدید تر بود و باید این حس منتقل می شد. بهتر است این اتفاق را فقط در حد یک خبر و یک حرف نشویم. بلکه آنقدر تکان دهنده باشد که بر روی مخاطب تاثیر بگذارد.

* شما به عنوان تهیه کننده وقتی با فیلمنامه روبرو شدید فکر نکردید این فضایی که فیلم به تصویر می کشد ممکن است مخاطب را اذیت کند.

- ساداتیان: " هفت دقیقه تا پاییز " یک جنس دیگری بود و این فیلم یک فضای دیگری دارد. جذابیت قصه در " انتهای خیابان هشتم " این بود که در روایت های دینی هم عنوان می شود که " در عصبانیت تصمیم نگیرید " و برای کوچکترین موضوعی درگیر نشوید. چند وقت پیش خبری خواندم که نوشته بود سر جای پارک یک همسایه ای دیگری را کشته بود اگر یکی از آنها کوتاه می آمد این اتفاق نمی افتاد.

در این فیلم هم یک اتفاق ساده تبدیل به فاجعه شده است. حالا که این اتفاق افتاده و برای حل مشکل افراد تصمیمات اشتباه می گیرند و مدام غلط رو غلط می آید. این گونه اتفاقات می تواند تجربه برای مخاطب به وجود آورد. به جای اینکه مخاطب یکبار در زندگی خود چنین اتفاقاتی را تجربه کند و هزینه سنگینی بدهد بهتر است این تجربه را در پرده سینما ببیند.

پیام این فیلم برای من اهمیت داشت. اینکه آدم ها در شرایط بحرانی به جای اینکه به هم کمک کنند به فکر منافعشان هستند. از شرایط به وجود آمده سوءاستفاده می کنند این موارد که در فیلم مطرح می شود یک هشدار اجتماعی است.

مسئولین ستاد دیه معتقد بودند که برخی از مخاطبان با دیدن این فیلم تاثیر می گیرند و در این شرایط است که آن حس هم نوع گرایی در آنها بروز پیدا می کند و به کمک کردن روی می آورند. اثری که افراد از کنار آن راحت می گذرند معلوم است تاثیر گذار نیست. شرایط اجتماعی ما ملتهب است. از صفحات روزنامه ها از مراجعه به دادگستری ها متوجه می شویم که جامعه ما آتش زیر خاکستر است. پس ما یکسری ناهنجاری های اجتماعی داریم که بهتر است کالبد شکافی شود. دیدن این تجارب در سینما برای افراد جامعه و حتی حاکمیت هزینه کمتری دارد.

* در سینما شما فضای شعارگونه و یا پیام دادن خیلی دور است. خیلی تلاش می کنید که شرایط را فقط به تصویر بکشید اما " انتهای خیابان هشتم " در خود پیام دارد.

- اینها بیشتر برداشت است. تحصیلات من در تئاتر است و اینها را از این هنر می آورم. در تئاتر هم هیچ چیزی به اسم شعار نداریم. مخاطب بعد از دیدن فیلم با خود تجزیه و تحلیل می کند و به برداشت می رسد.

من بیشتر تغییر هویت این شخصیت ها را در شرایط خاص به تصویر کشیدم. داستان من آن چیزی نیست که شما عنوان می کنید. این پیامی که شما می گویید از لایه های زیرین فیلم است. به هر حال هر فیلمی حرفی برای گفتن دارد. من در نگارش فیلمنامه هم سعی کردم از این فضا دوری کنم. چون سینما رئالیستی است. سینمایی که بخشی از آن به رمانتیسم هم ربط دارد. سینما در اصل جایی برای شعار دادن و توجیه نیست. هنر وظیفه شعار دادن ندارد.

* فکر نمی کنید انتخاب زن موسی هوشمنانه نبوده است. وی در دیالوگی عنوان می کند بچه را به او نمی دهم تا بیشتر زجر بکشد. در صورتی که شما زنی را به تصویر می کشید که خود زجر کشیده است.

- شخصیت موسی اصلا یک طرفه نیست. این که کامل سیاه و یا سفید باشد. موسی کاراکتر دووجهی دارد. او فداکار نیست. حتی به زن خود اینگونه نگاه می کند. کاراکتر وی چند بعدی است. این دیالوگ و یا تفکری که شما درباره آن دارید از پیچیدگی شخصیت موسی است. من همین را می خواستم که مخاطب این حس را نسبت به وی داشته باشد.

* یکی از بازی های خوب این فیلم متعلق به حامد بهداد است که البته تجربه سوم شما با اوست. فکر می کنم به یک شناخت کاملی از هم رسیدید.

- من و حامد بهداد ۱۴ سال است همدیگر را می شناسیم. متاسفانه ۹۰ درصد از کارگردانان ما با مقوله بازیگری آشنایی ندارند. من رشته ام بازیگری - کارگردانی تئاتر است. به همین دلیل بازیگری را به لحاظ تئوریک یاد گرفتم. بیشتر کارگردانان تاکتیک فیلمسازی را می دانند و با مقوله بازیگری که عنصر اصلی فیلم است، ناآشنا هستند.

بهداد جزبازیگرانی است که من معتقدم افرادی مثل وی، پرویز پرستویی، محسن تنابنده، رضا کیانیان بیشتر بازیگران تحلیلی هستند و شخصیت را خوب تحلیل می کنند و اگر بدانند که کارگردان هنر بازیگری را می شناسد با وی خوب ارتباط برقرار می کنند.

مقوله این میان کنترل نیست. بلکه اعتماد طرفین است که باعثمی شود بازی بازیگری در کاری به خوبی دیده شود. من راحت ترین سکانس ها را با حامد داشتم. وی ترانه علیدوستی و صابر ابر با ایده وارد صحنه می شوند. با کسانی که گذشته تئاتری دارند، راحت تر کار می کنم.

* قبل از فیلمبرداری با بازیگران تمرین یا روخوانی داشتید.

- ما قبل از اینکه سر صحنه برویم بیوگرافی ها را درآوردیم. سر سکانس ها که نوشته بودم را مطرح کردم و آنها پیشنهادات خود را دادند. بیشتر ما درباره نقش ها با هم صحبت می کردیم. این شرایط تا پایان فیلمبرداری ادامه داشت. بازیگر به یک نقش فکر می کند و من به عنوان کارگردان به همه نقش ها فکر می کنم و تمام عواملی که پشت دوربین هستند. طبیعتا او متمرکز تر است چون داستان را می داند و من دستش را باز گذاشتم تا با کلی ایده بیاید. تقریبا این بازیگران انتخاب های اول ما بودند.

* درباره کار بعدی خود توضیح می دهید. اینکه چقدر شبیه دو فیلم قبلی شما است.

- در ادامه " هفت دقیقه تا پاییز " است. اینها دغدغه های من بوده است. آدمهایی که در شرایط خاص باید تصمیم بگیرند. در " هفت دقیقه تا پاییز " تمی بود به عنوان تصمیم. در " انتهای خیابان هشتم " آدمها در یک موقعیت در شرایط تصمیم گرفتن قرار دارند. در " بلوک ۹، خروجی ۲ " باز هم یک تصمیم هست. اما در داستانی که مربوط به یک خانواده است که آن هم به یک فاجعه تبدیل می شود. در آن فیلم بیشتر روابط شخصیت ها است که با درون خود تصمیم می گیرند. شرایط اجتماعی انها را به سر دو راهی قرار می دهد.

* با مردم " انتهای خیابان هشتم " را دیدید.

- بله در جریان واکنش ها بودم. معمولا فیلمی که مخالف و موافق دارد موفق است. هیچ فیلمی در تاریخ نیست که صد درصد موافق داشته باشد این تضادها آن را قشنگ می کند.

* در برنامه هفت خیلی فیلم شما را نقد منفی کردند.

- فراستی یک منتقد با فکر بسته است. او هنوز با دوربین رو دست که در سینما دنیا هم استفاده می شود، مشکل دارد. نقد او برای من کاربردی ندارد. اگر ۱۰۰ درصد از فیلم من تعریف می کرد هم من خوشحال نمی شدم. حرف های او تاثیری بر روی من ندارد. اما انگار سواد وی در برگمن مانده است. وقتی فیلم برگزیده وی در سال ۹۰ " شرط اول " شد که متعلق به مسعود اطیابی است، تکلیف روشن است.

اطیابی از دوستان من است اما به هر حال در سینمای تجاری کار می کند و ادعایی هم ندارد. من نباید به فراستی توجه کنم. وی دیگر تاثیری در سینما ندارد. صرف اینکه در برنامه هفت مخالفت می کند، فقط یک درامی برای مخاطب به وجود می آورد.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات