تبلیغات
کد خبر: ۱۳۰۲۶۴

خاطراتی جالب از آقای قرائتی - قسمت دوم

حالتى خاص به من دست داده بود، وارد کتابخانه شدم و گفتم: خدایا! صحبت از حمایت از رسول توست، من هم هیچى بلد نیستم، خودت کمکم کن.

تبلیغات

افکارنیوز: به ياد اين آيه قرآن افتادم كه قرآن اختلاف مردم را آنقدر خطرناك مى‏داند كه مى‏فرمايد: شما بر لبه پرتگاه آتش قرار داشتيد، امّا خداوند شما را نجات داد و با هم متّحد و برادر شديد. آرى تفرقه و اختلاف زمينه سقوط و هلاكت است.

«به تو بودم!»

دیوانه‏ اى وقت نماز وارد مسجد شد و با صداى بلند به مردم گفت: همه شما دیوانه هستید. همه خندیدند. گفت: همه شما چه و چه هستید. باز همه خندیدند. آنگاه آمد صف جلو و رو کرد به پیش نماز و گفت: آقا به تو بودم. بعد از صف اوّل شروع کرد و یکى یکى گفت: به تو بودم، به تو بودم، این دفعه مردم عصبانى شده دیوانه را بغل کردند و از مسجد بیرون انداختند.

از این دیوانه یاد گرفتم که گاهى باید گفت: به تو بودم و سخنرانى عمومى تاثیر ندارد، سخنرانى خصوصى بیشتر اثر مى‏ گذارد.

«تماشاى برنامه خودم»

شخصى از من پرسید: آیا سخنرانى‏هاى خودت را هم با نوار گوش مى‏کنى؟

گفتم: بله، خوب هم گوش مى کنم. چون در آن وقت است که نقاط ضعف و قوّت خود را مى فهمم.

«تکبّر در صلوات»

با اتوبوس از قم به تهران مى آمدم و برمى گشتم. روزى بعد از برنامه، با اتوبوس به سمت قم در حرکت بودم. نزدیک بهشت زهرا که رسیدیم خواستم بگویم: براى شادى ارواح شهدا صلوات، دیدم در شأن من نیست و من حجة الاسلام و…

به خودم گفتم: بى انصاف! خودت و موقعیت تو از شهدا است، تکبّر نکن. بلند شدم و باز نشستم، مسافران گفتند: آقا چته؟ صندلیت میخ داره؟ گفتم: نه. خودم گیر دارم!

بالاخره از بهشت زهرا گذشته بودیم که بلند شدم و گفتم: صلوات ختم کنید. آنجا بود که فهمیدم که علم و شخصیّت سبب تکبّر من شده است.

«در مَثَل، مناقشه نیست!»

در یکى از برنامه ها که موضوع بحثم نگاه بود، براى بیان این مطلب که نگاه به زن نامحرم اگر عمیق و ادامه دار باشد، حرام است و اگر گذرا و سطحى باشد، اشکالى ندارد، این گونه مثال زدم که در خیابان یک ماشین هندوانه مى بینید، گاهى به مجموعه هندوانه ها نگاه مى کنید و گاهى یک هندوانه را زیرنظر مى گیرید.

در طول هفته تلفن هاى زیادى زدند که مگر خانم‏ها هندوانه هستند؟

در برنامه بعد سخنم را اصلاح کردم و جمع خانم‏ها را به گلستان گلى تشبیه کردم و در پایان گفتم:

در مَثَل، مناقشه نیست.

«روضه حضرت ابوالفضل علیه السلام»

زمستان ۵۷ بود و هوا بسیار سرد و نفت بسیار کم بود. شب عاشورا به مجلسى رفتم و خواستم روضه حضرت ابوالفضل علیه السلام را بخوانم، روضه را اینگونه بیان کردم و گفتم:

شما سالهاست که روضه ابوالفضل علیه السلام را شنیده اید، ابوالفضل دست‏هایش را زیر آب برد و خواست آب بنوشد، دید دیگران عطش بیشترى دارند، آب نخورد و به دیگران داد. شما هم که آمدى روضه ابوالفضل، اگر نفت دارى و همسایه ها از سرما مى لرزند، نفت را در بخارى همسایه بریز.

مردم متحیّر بودند با این روضه من بخندند یا گریه کنند!

«هشدار به مبلّغان»

قبل از انقلاب در یک سفر تبلیغى وارد دبیرستانى شدم. بچه ها در حال بازى بودند و رئیس دبیرستان زنگ را به صدا در آورد و ورزش را تعطیل و بچه ها را براى سخنرانى من جمع کرد.

من هم گفتم: بسم اللّه الرّحمن الرّحیم. اسلام طرفدار ورزش است والسلام. این بود سخنرانى من، بروید سراغ ورزش.

رئیس دبیرستان گفت: آقا شما مرا خراب کردى! گفتم: این کار آثار خوبى ندارد. بچه ها را از بازى شیرین جدا کردن و پاى سخن من آوردن. آنان تا قیامت نگاهشان به هر آخوندى مى خورد مى‏ گفتند: اینها ضد ورزش هستند. و با این حرکت از آخوند یک قیافه ضد ورزش درست مى‏ شد.

بچه ها دور من جمع شدند و گفتند: عجب آقاى خوبى. پرسیدند شبها کجا سخنرانى دارید. من هم آدرس مسجدى که در آن برنامه داشتم را به بچه ها دادم. شب دیدم مسجد پر از جوان شد.

«حج یا تبلیغ در روستا»

یک سال مى خواستم به حج بروم، با خود گفتم: امسال مى‏ خواهم حجّم، حجّى حساب شده باشد. لذا از یک هفته قبل شروع کردم به مطالعه آیات و روایات حج و بعد به سراغ حسابرسى مالى و وصیت‏نامه رفتم، از دوستان و بستگان حلالیت طلبیده و براى اینکه حج مقبولى باشم، نیت کردم به نیابت از امام زمان علیه السلام به حج بروم. غسل توبه کردم، غسل حج کردم و به خیال خودم حج شسته رفته اى را شروع کردم.

در پله هاى هواپیما ندایى مرا میخ کوب کرد؛ آقاى فلانى تو که قصدت را خالص کرده اى و به نیابت امام زمان ‏علیه السلام راهى مکه هستى، آیا اگر وظیفه ات انصراف از حج و اعزام به روستاى کوچکى در منطقه اى دور دست و حدیثگفتن براى عده اى محدود باشد، انجام وظیفه مى کنى؟

دیدم دلم به سمت مکه است، نه وظیفه.

گفتم: خدایا! از تو متشکرم که در لحظه‏ هاى حساس مرا به خودم مى‏ شناسانى.

«گفتگو کنار ضریح پیامبرصلى الله علیه وآله»

به دنبال فرصتى بودم که ضریح پیامبرصلى الله علیه وآله را ببوسم که یکى از وهابى ‏ها گفت: این آهن است و فایده اى ندارد!

گفتم: ضریح پیامبر آهن است ولى آهنى که در جوار پیامبرصلى الله علیه وآله است، اثر خاصى دارد. مگر شما قرآن را قبول ندارى؟ قرآن مى گوید: پیراهن یوسف علیه السلام چشمان یعقوب علیه السلام را شفا داد. پیراهن یوسف علیه السلام پنبه اى بود، امّا چون در جوار یوسف علیه السلام بود شفا داد.

«نعمت‏ هاى سیاسى»

در سفرى که به یکى از کشورهاى اسلامى داشتم، جوانى به من گفت: ما اینجا در مسجد فقط حق داریم اذان بگوئیم. اگر ممکن است دولت ایران از دولت ما بخواهد که اجازه دهند ما مسلمانان، بیرون از مسجد هم " اللّه اکبر " بگوئیم! و از من پرسید: راست است که در ایران در خیابان‏ها نمازجمعه مى خوانند؟ گفتم: بله. گفت: شما در نور هستید و ما در ظلمت.

«آفریقا و فقر»

در سفر به آفریقا، از خیابانى گذر مى کردم که دیدم استخوان چربى را در سطل زباله انداختند و بدنبال آن سگ‏ها و آدمها و گربه ها با هم به طرفش دویدند.

آنجا بود که جوان هفده ساله‏ اى را دیدم که از شدّت گرسنگى چوب مى جوید.

«کارت شناسایى»

در جبهه کارت شناسایى نداشتم. به اطمینان اینکه فرد شناخته شده اى هستم، بدون کارت در هر پادگانى وارد مى شدم؛ تا اینکه یک پادگان یکى از رزمندگان بسیج گفت: نمى گذارم داخل بروى.

گفتند: ایشان. گفت: هرکه مى خواهد باشد.

پرسیدم: اهل کجائى؟

گفت: فلان روستا.

گفتم: برق و تلویزیون دارى؟

گفت: نه.

گفتم من را مى شناسى؟

گفت: نه.

گفتم: امام خمینى را مى شناسى؟

گفت: بله.

گفتم: امام را دیده اى؟

گفت: نه.

پرسیدم: عکس او را دیده اى؟

گفت: بله.

گفتم: اگر امام الآن به شما بگوید خودت را از هواپیما بینداز مى اندازى؟

گفت: فورى مى اندازم.

او گرچه امام را ندیده بود؛ ولى خداوند مهر امام را در دل او انداخته بود و وجود امام او را به راه انداخته بود.

«حساب مال از خون جداست»

یکى از بازارى‏ ها به من گفت: با توجّه به خدمات بازارى‏ ها، چرا شما کمتر از آنها تجلیل مى کنید؟

گفتم: درست است که شما پشتوانه انقلاب بوده ‏اید، امّا در جنگ این جوانها هستند که با خون خویش حرف اوّل را مى زنند. آنگاه مثالى زدم و گفتم: شکى نیست که هم حضرت خدیجه ‏علیها السلام به اسلام خدمت کرده هم حضرت على اصغرعلیه السلام، امّا شما تا به حال براى على اصغرعلیه السلام بیشتر گریه کرده اى یا حضرت خدیجه‏ علیها السلام؟ حساب مال از خون جداست.

«عاشورا در هند»

ماه محرم در هند بودم. هند بیش از بیست میلیون شیعه دارد. در شهرى بودم که هفتاد هزار شیعه داشت و متأسّفانه یک طلبه هم نبود. آنان گودالى درست کرده بودند که پر از آتش گداخته بود و با پاى برهنه و با نام حسین ‏علیه السلام از روى آتش مى گذشتند. وقت خوردن غذا که رسید، یک نان آوردند به اندازه نان سنگک، براى ۴۰ نفر و عاشقان حسینى با لقمه اى نان متبرّک، صبح تا شام عاشورا بر سر و سینه مى‏زدند. در حالى که در ایران در یک هیئت ده ها دیگ غذا مى گذارند و چقدر حیف و میل مى شود؟!

«هدایا را ساده نپنداریم»

براى سخنرانى به کارخانه اى رفته بودم. در آنجا کارگرى به من کتابى داد، معموًلا کتابى که مجّانى به انسان مى دهند، مورد بى توجّهى قرار مى گیرد، کتاب را آوردم منزل و کنارى گذاشتم. بعد از چند روز تصادفاً نگاهى به کتاب انداختم، دیدم " اللّه ‏اکبر " عجب کتاب پرمطلبى است! آنگاه یک برنامه از آن کتاب که نوشته یکى از علماى مشهد بود تهیه کردم.

آرى، گاهى یک کتاب عصاره عمر یک دانشمند است، گاهى یک کادو درآمد ماه ها زحمت یک کارگر است و گاهى یک سخن نتیجه و رمز پیروزى یا شکست یک انسان است.

«اذیّت با لیموترش»

پایان مأموریت یکى از محافظینم رسیده بود، به او گفتم: مدّتى باهم بودیم، اگر از من عیب و ایرادى دیدى بگو. گفت: در سفرى، شخصى لیموترشى به شما داد، شما هم لیموترش را سوراخ کردى و هنگام حرکت مرتّب مِک مى زدى و من پشت فرمان مى لرزیدم. دو ساعت با این لیموترش جان مرا در آوردى. اى کاش لیموترش را سریع مى خوردى یا نصفش را به من مى‏ دادى.

«هرکسى به قدر وسعش»

در یکى از برنامه هاى پخش مستقیم رادیو شرکت کرده بودم. مردم تلفن مى زدند و من پاسخ مى گفتم.

خانمى سؤال کرد: ما در عروسى ها جشن بگیریم یا نه؟ چون بعضى مى گویند: هیچى به هیچى. مهریه یک جلد کلام اللّه مجید و نیم کیلو نبات و خلاص. بعضى ها هم بریز و بپاش زیاد دارند.

گفتم: نظر اسلام این است که هرکس بقدر وسعش. لکن سرمایه داران نباید اسراف کنند و فقرا نباید بخاطر زندگى و مراسم ساده، دست از ازدواج بردارند.

«کجا بودیم؟!»

در زمان طاغوت مرا به دبیرستانى بردند تا سخنرانى کنم. به من گفتند: اینجا دبیرستانى مذهبى است. وقتى وارد جلسه شدم وگفتم: «بسم ‏اللَّه الرّحمن الرّحیم» سر و صدا کردند و هورا کشیدند، قدرى آرام شدند گفتم: «بسم‏ اللَّه الرّحمن الرّحیم» باز هورا کشیدند، مدّت زیادى طول کشید هر چه کردم حتّى موفّق نشدم یک بسم‏اللَّه بگویم. شگفت زده بودم، دوستان گفتند: حاج آقا چرا تعجّب مى‏کنید؟ آیا مى‏دانید که حدود ۷۳ یهودى و ۵۴ بهایى مسئولیّت آموزش تعلیمات دینى دانش آموزان را به عهده دارند.

«تعصّب بى‏جا»

جوانى به من گفت: حاج آقا شما خیلى به گردن من حق دارى! من فکر کردم دلیلش این است که او از برنامه‏ هاى من حدیثیاد گرفته بعد گفت: شما حقّى دارى که هیچ کس ندارد. گفتم: موضوع چیست؟

گفت: نامزدى داشتم پدرزنم به خاطر تعصّب بى‏جا اجازه نمى‏داد ما همدیگر را ببینیم و مى‏گفت: در زمان عقد نباید داماد به خانه ما بیاید. ما مى‏ خواستیم همدیگر را ببینیم، امّا پدر نمى ‏گذاشت. نقشه ‏اى کشیدیم، عروس خانم به پدرش مى‏گفت: به کلاس حاج آقا مى‏ روم، من هم به همین بهانه از خانه بیرون مى ‏آمدم و با هم به پارک مى‏رفتیم و بستنى مى‏خوردیم.

«پرتگاه آتش»

به روستایى رفتم که مردم آن اختلاف داشتند و دو دسته شده بودند و بطور کلّى روابط میان آنان قطع بود، حتّى مینى‏بوس این محلّه با آن محلّه جدا بود و کسى از این محلّه با آن محل ازدواج نمى‏ کرد. حتّى یکنفر قطعه زمینى داده بود براى ساخت حمام، ولى گفته بود راضى نیستم کسى از آن محلّه به این حمام بیاید!

به یاد این آیه قرآن افتادم که قرآن اختلاف مردم را آنقدر خطرناک مى‏ داند که مى‏فرماید: شما بر لبه پرتگاه آتش قرار داشتید، امّا خداوند شما را نجات داد و با هم متّحد و برادر شدید. آرى تفرقه و اختلاف زمینه سقوط و هلاکت است.

«امداد الهى»

وقتى فتواى حضرت امام خمینى‏ رضى الله عنه در مورد قتل سلمان رشدى صادر شد گفتم باید برنامه‏ اى ویژه تهیه کنم، امّا وقتى براى تحقیق نبود، هر چه فکر کردم مطلبى بیادم نیامد با همکاران و دوستان تماس گرفتم یکى گفت: مریضم، یکى مسافر، یکى …

حالتى خاص به من دست داده بود، وارد کتابخانه شدم و گفتم: خدایا! صحبت از حمایت از رسول توست، من هم هیچى بلد نیستم، خودت کمکم کن.

آن شب به سراغ هر کتابى رفتم و باز کردم همان صفحه و مطلبى مى‏آمد که مى ‏خواستم(مثل اینکه خداوند فرشته‏ ها را به کمک من فرستاده بود).

منبع: سایت حجةالاسلام محسن قرائتی

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات