شهید عاشورای گردان زهیر + عکس
علی سومین شهید خانواده شکاری بود و در روز اول شهریور ماه سال ۶۷ که مصادف بود با روز عاشورای حسینی با گروهان تحت امرش به قلب ضدانقلاب در جاده بوکان مهاباد کوبید و در روز عاشورا به صف شهدا پیوست.
به گزارش افکارنیوز به نقل از فارس: صبح روز عملیات، روز اول شهریور، روزعاشورای حسینی بود و طبق معمول زیارت عاشورا برگزار و اتفاقاعلی جلوی من نشسته بود و شدیدا گریه میکرد و حال خاصی داشت . دستور حرکت رسید و گردان حرکت کرد.
صحبت از سردار جانبازی است که چهره مصمم و مهربانش همه را مجذوب میکرد. شهید علی شکاری فرمانده گروهان بعثت از گردان زهیر لشگر ده سیدالشهداء(ع) که در عملیات کربلای ۵ دست راستش را جلوتر از خودش به بهشت فرستاد.
علی سومین شهید خانواده شکاری بود و در روز اول شهریور ماه سال ۶۷ که مصادف بود با روز عاشورای حسینی با گروهان تحت امرش به قلب ضدانقلاب در جاده بوکان مهاباد کوبید و در روز عاشورا به صف شهدا پیوست.
شهادت " علی " پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸(در ۲۷ تیر سال ۶۷) و حتی بعد از آتش بس بین ایران و عراق در ۲۹ مرداد اتفاق افتاد. به قول یکی از دوستان، درٍ باغ شهادت بسته شده بود و " علی " از بالای درب خود را به آن وادی رساند!
گروهکهای ملحد که پس از هجوم سراسری ارتش بعثعراق(پس از پذیرش قطعنامه از سوی ایران) و بعضا پیشروی های آن و به ویژه بعد از هجوم مضحک گروهک منافقین به غرب کشور، شرایط را برای جولان مجدد خود در منطقه کردستان مناسب دیده بودند، وارد این منطقه شده و نا امنی هایی را برای مردم شریف کُرد منطقه ایجاد کرده بودند. مأموریت مقابله با آنها به لشکر ده سیدالشهدا(ع) سپرده شد.![]()
سردار شهید علی شکاری
محرّم بود و ما در اردوگاهی نزدیک شهر میاندوآب، هر روز صبح مراسم زیارت عاشورا داشتیم. علی، فرمانده گروهان بعثت شده بود. یکی دو روز بود که برای شناسایی و توجیه نحوۀ عملیات با تویوتا به منطقۀ عمومی بوکان می رفتیم و تغییر رفتار " علی " بسیار مشهود بود، شرایط خاصی بود. جنگ، تمام شده بود و خیلی از بچه های رزمنده در بهت جمع شدن سفرۀ شهادت و از دست رفتن فرصت پرواز بودند.![]()
سردار شهید علی شکاری(نفر سمت چپ)
صبح روز عملیات، روز اول شهریور، روزعاشورای حسینی بود و طبق معمول زیارت عاشورا برگزار و اتفاقا " علی " جلوی من نشسته بود و شدیدا گریه میکرد و حال خاصی داشت. دستور حرکت رسید و گردان حرکت کرد.
پشت تویوتا روبروی " علی " نشسته بودم ولی " علی " با همیشه فرق داشت. باور کنید هیچ وقت در طول چندین سال دوستی و رفاقت با او، " علی " را اینطور ندیده بودم. اصلا دل و دماغ شوخی نداشت. تو حال خودش بود.
الآن میتوانم بگویم که او در حال انتخاب بود و در دل، آخرین بندهای تعلق به این دنیا را از خود باز میکرد. در طول آن روز تا قبل از شهادتش هر چه از چهرۀ زیبای او به یاد دارم تفکر بود و سکوت و شاید نگرانی.
نگرانی از ماندن و نرفتن.
همیشه گفته ام و میگویم شهدا خیلی رٍند بودند. عظمت زمانه و موقعیت خود را خوب درک کردند و غفلت و سستی نکردند و مزد عمل خالصانۀ خود را گرفتند و الا اگر به حضور بود؛ امثال منٍ غافل، زیاد بودند در جبهه و شاید سالیان سال هم در حسرت شهادت بودند، ولی …
در شروع عملیات که قرار شد گروهان عاشورا بالای ارتفاع برود، " علی " که فرماندۀ گروهان بعثت بود. برای شناسایی و هماهنگی(که بتواند بعد از آنها گروهان خود را وارد عمل کند) با آنها و حتی جلوی ستون آنها از ارتفاع بالا رفت. قبل از حرکت و در آخرین دقایق، او را دیدم که در دفترچۀ یادداشتی که همراه داشت با دست چپش و به سختی، چیزی می نوشت و بعد دفترچه را در جیب شلوار شیش جیبش گذاشت و رفت.![]()
پیکر سردار شهید علی شکاری
عصر عاشورا، ساعتی قبل از غروب آفتاب، "علی" را ناجوانمردانه و در جنگی نابرابر، مظلومانه و به نامردی کشتند.