عاقبت استهزای حدیثپیامبر
من در مورد دشمن خدا(شیطان) به شما شکایت می کنم، او مرا فریب داد و به این جا رسانید و برای نجات من اقدام نکرد، و از شما در مورد خانه ام شکایت می کنم، که اموالم را برای ساختمان مصرف کردم، ولی غیر من در آن سکونت گزید.
سرویس مذهبی افکارنیوز- امام سجاد علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم به جمعی فرمود: وقتی که انسان می میرد و جنازه او را در میان تابوت می گذارند و حمل می کنند، او به حمل کنندگان می گوید:
«آیا سخن مرا نمی شنوید؟ من در مورد دشمن خدا(شیطان) به شما شکایت می کنم، او مرا فریب داد و به این جا رسانید و برای نجات من اقدام نکرد، و از شما در مورد خانه ام شکایت می کنم، که اموالم را برای ساختمان مصرف کردم، ولی غیر من در آن سکونت گزید، با من مدارا کنید، و در مورد من شتاب نکنید.»
یکی از مسلمین غافل به نام «ضمرة بن معبد»، این گفتار را به مسخره گرفت و از روی استهزاء گفت: «اگر مرده در میان تابوت، سخن می گوید، می بایست بر گردن های حمل کنندگان بجهد!»
امام سجاد علیه السّلام وقتی که از مسخره کردن او آگاه شد، فرمود: «نمی دانیم ما مردم چگونه رفتار کنیم، اگر آنچه را از پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم شنیده ایم به آن ها ابلاغ کنیم، می خندند و مسخره می کنند و اگر سکوت کنیم برای ما روا نیست.»
سپس در مورد «ضمره» چنین نفرین کرد: «خدایا اگر ضمره حدیثرسول تو صلّی الله علیه و آله و سلّم را به مسخره می گیرد، او را به عذاب سختت بگیر.»
چهل روز از این ماجرا گذشت که ضمره از دنیا رفت، غلامش نقل می کند وقتی که جنازه ضمره را به خاک سپردیم و بازگشتیم، امام سجاد علیه السّلام با من ملاقات کرد و فرمود: از کجا می آیی؟
عرض کردم: «از دفن جنازه ضمره باز می گردم، وقتی که جنازه او را در میان قبر نهادیم صورتم را روی جنازه نهادم، صدایی شنیدم، سوگند به خدا، صدای خود ضمره بود که در دنیا آن را می شنیدم، او به خود خطاب کرده و می گفت:
«وای بر تو ای ضمره! امروز هر دوستی، تو را تنها به خود واگذاشت، و رهسپار دوزخ گشتی و همان، محل سکونت و خوابگاه و بازگشتگاه تو گردید.»
امام سجاد علیه السّلام فرمود: «از درگاه خدا درخواست عافیت می کنم، این است کیفر کسی که حدیثرسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم مسخره کند.
منبع:
۱. بحارالانوار، ج۶، ص۲۹۵.
۲. عرفان و عبادت، ص۴۲۸-۴۲۹.