تبلیغات
کد خبر: ۲۰۱۵۵۲

ظهور و توقیت در گفت و گو با رسول جعفریان:

روایت جعفریان از افرادی که با امام زمان(عج) صبحانه خورده‌اند!

بعضی‌ها جوری حرف می زنند که انگار سر و سری با حضرت دارند. یعنی جوان‌‌هایی که با پای صحبت آنها هستند فکر می کنند ایشان با حضرت صبحانه خورده اند! حتی گاهی لحن اینها جوری است که سبک است، باید مراقب شأن انتظار و ظهور حضرت باشیم.

روایت جعفریان از افرادی که با امام زمان(عج) صبحانه خورده‌اند!
گروه مذهبی:

مساله ظهور منجی در همه زمانها و در تمامی ادیان الهی مورد توجه بوده است. این موضوع در دین اسلام به صورت پررنگ تری دیده می شود به گونه ای که پیامبر اعظم(ص) و ائمه اطهار به بیان کلیات و حتی جزئیاتی از ظهور منجی و علائم آن پرداخته اند.

به گزارشافکارنیوز، در سالهای اخیر اما مباحثی در مورد ظهور و زمان آن گفته می شود که محل اختلاف است. در این زمینه دکتر رسول جعفریان مورخ به بیان نکاتی در این حوزه پرداخته که در ادامه می‌آید:

آقای جعفریان، بالاخره ما الان در زمانه ظهوریم یا نه؟

به معنایی که شیعه قبول دارد، یعنی اینکه روزی امام زمان ظهورمی کند، خیر. آن روز هنوز نرسیده است. غیر این «باور» هم اگر چیزی به اسم شیعه گفته می شود، فکر نمی کنم منطبق براصول باشد. گاهی تعابیری مثل ظهور صغرا و این قبیل موارد گفته می شود. اینها درمتون شیعه نیست و نوعی برداشت است که نباید بابش را باز کرد. البته غیبت صغرا امر درستی است و مربوط به هزار و صد سال پیش است، اینها گاهی مشابه سازی می کنند!

«کذب الوقاتون» در همین جا مطرح می شود؟
این موضوع یعنی این حدیثکه «آنان که وقت برای ظهور تعیین می کنند دروغگویانند» درباره کسانی است که برای ظهور تعیین وقت می‌کنند. هرکسی برای ظهور تعیین وقت کند، مصداق این جمله است. بعضی‌ها وقتی شرایط کلی را می گویند و معلوم است که مرادشان نزدیکی ظهوراست خود را از مصادیق این سخن معصوم خارج می دانند. من در این باره تردید دارم. البته اگر آنقدر کلی می گویند که بناست در همین نزدیکی دو سه ماه یا سال ظهور صورت گیرد، به نظرم مصداق این جمله هستند.

صریح بپرسیم، پس با این حرف شما و یادداشت هایی که می نویسید و همین کتاب آخرتان، اساسا در زمانه ظهور نیستیم.
هر لحظه ممکن است ظهور بکنند، اما درمرحله ظهور نیستیم. اینها توهم است که بارها کسانی در ادوار مختلف تاریخ گفته‌اند. تعبیری از امام خمینی(ره) هست که فرمودنده‌اند، ممکن است صد هزار سال دیگر حضرت ظهور بکنند، خب ممکن است همین فردا روز ظهور باشد. کسی نمی تواند تاریخ تعیین بکند.

شما در زمانی که مستند «به سوی ظهور» منتشر شده بود و سروصدا به پا کرده بود، در یادداشتی مثالی از زمان صفویه زدید که کسانی می گفتند ظهور نزدیک است. این چیست؟
همیشه منتظریم ظهور اتفاق بیفتد و جزو باورهای رسمی ماست. انتظار فرج عبادت است. آن چیزی که من انکار می‌کنم، تعیین کردن وقت و نیز جعل اصطلاح «ظهور صغرا» است. اینکه به همه جوری القا کنیم که آقا قرار است این هفته یا هفته بعد، یا امسال و سال آینده بیایند. نتیجه این جور حرف‌ها درست نیست.

آنچه من در نوشته‌هایم نشان دادم، این است که در هر دوره زمانی می شود این حرف‌ها را زد. زمان صفویه هم یک عده گفتند قرار است سال۹۶۳ امام زمان ظهور کند. در حوالی انقلاب مشروطه هم که ایران بهم ریخت و بعدش هم جنگ جهانی اول، همه گفتند «ظهورنزدیک است». همین ۱۰سال قبل وقتی عراق بهم ریخت عده‌ای گفتند «ظهور نزدیک است» سوریه هم که آشوب و شورش شد، گفتند حضرت در حال ظهور است، چون سفیانی قرار است از شام ظهور کند…ما که نباید مفاهیم دینی‌مان را بازیچه دست شرایط سیاسی روز بکنیم. ما نباید مفاهیم دینی را سبک کنیم. ظهور یک فلسفه است برای احیای اسلام واقعی، متعلق به همه جهان است، برای نجات عالم و آدم.

در آیات قرآن هم اشاره دارد که «بقیة اللَّه خیر لکم ان کنتم مؤمنین»(سوره هود، آیه ۸۶) یعنی ظهور مسلم است و نباید در آن تردیدی داشت، ولی اینکه فضا را به شکلی ترسیم کنیم، نمودار بکشیم، خط کش بیاوریم و بگوییم همه چیز آماده است و همه اتفاقات معمول نشانه ظهور است و زمینه فراهم شده و…اینها غلط است.

جالب اینکه عده‌ای از این جماعت می گویند چون ما خیلی خوبیم، زمینه فراهم است و آقا می‌آیید. عده ای دیگر می گویند چون فساد زیاد شده، آقا می‌آید. من متوجه نشدم، بین این دو تا بالاخره کدامش اتفاق افتاده! برخی هم نگاه سیاسی می کنند که ما خوبیم وبقیه بدند…شأن ظهور چیزی نیست که بازیچه این حرف ها بشود، اشکال بزرگتری رقم می خورد.

چه کنیم که ناامید نشویم؟
انتظار فرج در همه حال و جدا از ظهور آقا ثواب دارد. همیشه آدم باید ایمان و اعتقاد و امیدش را حفظ کند و این حس را باید نگه‌اش دارد. خدا می فرماید قیامت نزدیک است ولی هنوز نیامده است. این نزدیکی که به آدم امید دهد، خیلی ارزشمند ست، ولی نباید به تعطیلی همه کار بیانجامد. همان طوری که امید نبایستی از بین برود، انگیزه و کار و تلاش هم نباید از بین برود. باید حد وسط را داشته باشیم. خدا گاهی نوید بهشت را می دهد، گاهی از جهنم می ترساند، کل دین همین حالت را دارد. این کار را می کند که آدم بین خوف و رجاء بماند و هم تلاش کند وهم امیدوار باشد.

نسبت بین انتظار و اغراق در انتظار کجاست؟
ما به مفهوم کلی انتظار اعتقاد داریم و اینکه مقدمات ظهور را فراهم کنیم. ولی حق نداریم آن قدر بزرگ و نزدیکش کنیم که برنامه زندگی جاری مردم بهم بریزد. مثلا به مردم بگوییم جوان‌ها حضرت را خواهند دید یا پیرمردها خواهند دید یا سال۱۴۱۴امام می آیند. اینها همه‌اش مصداق تعیین وقت است و جامعه را به انحراف می کشند.

سالی را که عرض کردم بعضی گفته بودند بعضی‌ها جوری حرف می زنند که انگار سر و سری با حضرت دارند. یعنی جوان‌‌هایی که با پای صحبت آنها هستند فکر می کنند ایشان با حضرت صبحانه خورده اند! حتی گاهی لحن اینها جوری است که سبک است، باید مراقب شأن انتظار و ظهور حضرت باشیم.

به وجه دوم سئوال هم بپردازید، اغراق در انتظار چه؟
آن یک بحثدیگر است، اسلام عمل به قرآن است و شریعت. اینکه ما تصاویری به جامعه و جوانان بدهیم که خارج از این چارچوب باشد، یعنی که انگار باید اینها را تعطیل کرد و فقط منتظر ماند، درست نیست. مثل همان افراطی است که گاهی در عزاداری های ما اتفاق می افتد و می گویند خدا همه چیز را به همین عزاداری‌ها می بخشد. ما آنجا هم می دانیم که خداوند به عمل صالح پاداش می دهد، حالا امکان دارد که خدا ببخشد برای شفاعت، ولی اگر اینجوری تصور کنیم که هر کسی هر اشتباهی که دلش خواست انجام دهد و با یک سینه زدن همه مشکلات و اشتباهاتش حل می شود، البته هیچ عالمی این حرف را تأیید نمی کند و مهمتر از آن قرآن هم آنرا تأیید نمی‌کند.

به نظر شما که استاد تاریخ هستید، به این موج دجال گرایی و فراماسونری و آخرالزمانی‌ها چقدر باید بها داد؟
ببینید، یک مقداری از این حرف‌ها بازی یکسری محافل جهانی - فرهنگی است و ریشه درغرب دارد. در غرب(درسال۲۰۰۰میلادی) وعده ظهور مسیح را دادند، این حرف‌ها به ما هم رسید. این یک جور هزاره‌گرایی است، که در آیین زرتشت هم بوده است. از همان سال۲۰۰۰بود که این حرف‌ها هم بین ما رواج پیداکرد و یواش یواش جدی تر هم شد و در سیاست هم اثر گذاشت. این یک موج جهانی است که برای سرگرم کردن و فریب دادن و از آنجور حرف هاست!

در همین دو - سه سال گذشته هم دوباره با موج این حرف‌ها حتی در سطوح دانشگاهی مواجه شدیم.
ریشه این موج‌های آخرالزمانی - نوعا - غربی است در دنیا. برای بازی دادن است. البته قدری دیر به ما می رسد. متاسفانه آنقدر مردم جاهل و بدبخت و فقیر در دنیا هستند که سراغ این موج‌ها راه بیافتند. می دانید یک چیزی شبیه سحر و جادوست، یک چیزی شبیه چشم بندی است. معمولا این فضاها، به جای اینکه آدم را به جدیت در کار وادارد، می برد درفضاهای دروغین، مثل این قرص های روانگردان! یکی در سطح تفکر و یکی در سطح احساسات و این جور چیزها.

من حدس می زنم که پشت سر همه این چیزها فریب عمدی است و همه آنهایی که به این افکار دامن می زنند، دنبال مقاصد سیاسی‌اند. برای خودتان و مقاصد دینی‌تان می گویم: در طول تاریخ همیشه مهدویت دروغین ابزار سیاسی بوده این مدعیان که تاریخ همه را رسوا کرده یا دنبال تشکیل حکومت بودند یا دنبال اینکه خودشان را یکجوری بچسبانند به این حرف‌ها.

به نظر من راه نجات از این حرف‌ها، دعوت و بازگشت به قرآن و رساله عملیه و شریعت و اخلاق اسلامی است. اینها به جای این حرف‌ها کلی و بافتنی، برای مردم حدیثبخوانند و موعظه کنند و دعوت کنند که کسی از بالا تا پایین دروغ نگوید و تهمت نزند و حرمت مومنی را نبرد.

دربین جوانان چقدر دغدغه ظهور را جدی می بینید؟
من خیلی خوشحال می شوم که بچهها علاقهمند باشند به قضیه انتظار و ظهور حضرت مهدی(عج)چرا که این احساس نوعی علاقهمندی به ارزش های دینی است. آنی که ما از آن پرهیز می دهیم، خبری است که می گویند الان، پشت در، آقا میآید. والا ترویج این فرهنگ که مشکلی ندارد و سازنده است.

تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
ارسال نظرات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات